
Γράφει η Μαίρη Καραμπίκα*
Ξημέρωσε πάλι η ίδια μαύρη μέρα. Αυτή η ίδια μαύρη μέρα που ξημερώνει εδώ και 75 ολόκληρα χρόνια. Ξύπνησα από τον ήχο τον βομβαρδισμών, από τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Ξύπνησα και είδα τον τρόμο και την φρίκη στα μάτια των παιδιών μου που κρατούσαν σφιχτά αγκαλιά τα ματωμένα τους παιχνίδια. Ξύπνησα και είδα τον θάνατο, την βία, την τρομοκρατία, την εξαθλίωση και την βαρβαρότητα όπως την βλέπω κάθε μέρα τώρα για 75 ολόκληρα χρόνια...
Γυναίκες σαν εμένα, παιδιά σαν τα δικά μου, γονείς και παππούδες σαν τους δικούς μου, αδέρφια μου, φίλοι μου, άνθρωποι, 4 ολόκληρες γενιές βασανίζονται, φυλακίζονται, ξεριζώνονται από τα ίδια τους τα σπίτια, την ίδια τους την πατρίδα. Βλέπουν παντού αίμα, καμένη γη, νεκρά παιδιά. Δεν μπορούν να ανασάνουν, δεν υπάρχει για αυτούς ήλιος, αέρας, ουρανός, γη. Καταδικασμένοι να ζουν δίχως όνειρα, δίχως ελπίδα, δίχως μέλλον και παρόν.
Αδερφή μου, Παλαιστίνη. Είμαι δίπλα σου, και σε στηρίζω. Έχεις κάθε δικαίωμα να αγωνίζεσαι, να παλεύεις για το δίκιο σου και για την λευτεριά σου. Έχεις κάθε δικαίωμα να σηκώνεις ανάστημα ενάντια στην κατοχή, ενάντια στους θύτες του Ισραήλ που με περίσσιο θράσος μαζί με τους συμμάχους τους ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, σου κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλο περί «τρομοκρατίας» και επικαλούνται το «δικαίωμα» του Ισραήλ να σε σφάζει... «ανθρωπιστικά».
Αδερφή μου, Παλαιστίνη, την ώρα που η ΕΕ μεθοδεύει περικοπές ακόμα και στα ανεπαρκέστατα κονδύλια στους ανθρώπους σου, στα παιδιά σου, στις γυναίκες σου που δεν έχουν ρεύμα και νερό, δεν έχουν αέρα να πάρουν ανάσα, έχεις κάθε δικαίωμα να αντισταθείς για να αποτινάξεις τους βάρβαρους κατακτητές των εδαφών σου.
Αδερφή μου, Παλαιστίνη μου, η αλήθεια είναι μία!!!! Ο λαός σου, έχει κάθε αναφαίρετο δικαίωμα να έχει Πατρίδα και να αγωνιστεί μέχρι να την αποκτήσει ξανά!
Αδερφή μου, Παλαιστίνη μου, θα συνεχίσω ανυποχώρητα να βρίσκομαι στο πλευρό του λαού σου, των παιδιών σου, των γυναικών σου και στον αγώνα σου μέχρι την ελευθερία σου, μέχρι να τερματιστεί η Ισραηλινή κατοχή και οι εποικισμοί, μέχρι να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, μέχρι να ελευθερωθούν οι πολιτικοί κρατούμενοι από τις Ισραηλινές φυλακές.
Αδερφή μου, Παλαιστίνη μου, δίπλα σου μέχρι τη νίκη. Για μία Παλαιστίνη ανεξάρτητη στα όρια του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ και το λαό σου κυρίαρχο στον τόπο του.
*Μαίρη Καραμπίκα, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Άρτας της ΟΓΕ