Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Το ξέσπασμα της λαθρομεταναστευτικής κρίσης, με τον χιτώνα του προσφυγικού, στην χώρα μας από τον Ιανουάριο κιόλας του 2015 κι έπειτα με αυξανόμενο ρυθμό έμελλε να λειτουργήσει ως ένα πολιτικό εργαστήρι. Επίσης ως τελική έκφανση του οικονομικού προβλήματος, με τα έμπρακτα αποτελέσματα της ιδεολογίας του κοσμοπολίτικου ανθρωπισμού και των «ανοιχτών συνόρων».

Για πρώτη φορά στα πολιτικά ηνία της χώρας βρέθηκε ένα κόμμα, που ο πυρήνας της σκέψης του απηχούσε αυτές τις αντιλήψεις. Ο δρόμος αυτός ανοίχτηκε διάπλατα, εξαιτίας του μετασχηματισμού από ένα μικρό κόμμα ριζοσπαστικού ευρωκεντρικού εκσυγχρονισμού, σε κόμμα εξουσίας.

Αυτές οι τοποθετήσεις του, ακόμη από τις διακηρύξεις το 2012, έπρεπε να μας προϊδεάσουν για την ευκαιρία που βρήκε τώρα. Οι διεθνείς εξελίξεις κυοφορούσαν τον κίνδυνο της διολίσθησης του μεταναστευτικού σε προσφυγικό. Όμως μα αποχαύνωσε η αντιμνημονιακή ρητορική και κανένας δεν είχε τη νηφαλιότητα να διαβλέψει εκείνο που παρήλαυνε μπροστά στα μάτια του.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμεί με de facto κατάργηση των συνόρων στην ελληνική επικράτεια και καθιερώνει δυνητική νομιμοποίηση σε όλους τους εισερχόμενους. Παλαιότερα, η ουσία του προγράμματος που εισηγήθηκε ο ΣΥΝ, βρίσκονταν σε δύο αναφορές, ως προτεινόμενη πολιτική.

Προβλέπεται η θέσπιση «άδειας προς αναζήτηση εργασίας», με την οποία θα εφοδιάζεται κάθε ενδιαφερόμενος, με την αίτησή του από την αρμόδια ελληνική αρχή ή το προξενείο της χώρας του, οπότε θα αποκτά αυτομάτως κι αυτοδικαίως το δικαίωμα παραμονής εδώ για ένα χρόνο, στοχεύοντας στην αναζήτηση εργασίας.

Αποσύνδεση ανανέωσης της άδειας παραμονής από την ύπαρξη ενός αριθμού ενδημών, για να μην μεταπίπτουν από το καθεστώς νομιμότητας στο αντίστοιχο της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών να καταβάλουν τις νόμιμες ασφαλιστικές εισφορές.

Όμως η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, θα σήμαινε τη δυστοκία ενός έθνους των περαστικών, συνωστισμένων στον προθάλαμο της Ευρώπης., γιατί η κατάργηση οποιασδήποτε οριοθέτησης που να προσδιορίζει την ανεξάρτητη χώρα μας και τον κυρίαρχο λαό της, θα οδηγούσε στην έκπτωση της ελληνικής κοινωνίας σε πολυπολιτισμική Βαβέλ, πράγμα που αποτελεί έμμεση αμφισβήτηση της Δουβλίνου ΙΙ διά της μαζικής χορήγησης ταξιδιωτικών εγγράφων.

Το σχέδιο του Μπερλουσκόνι αναβίωσε, όταν η Κυβέρνησή μας αποποιήθηκε την ευθύνη φύλαξης των ελληνικών συνόρων και μετέβαλε τις αρμόδιες αρχές σε υπηρεσίες μας ακόμη αμφισβήτησε εμμέσως, με δηλώσεις του, την ύπαρξη θαλασσίων συνόρων στο Αιγαίο, παραβλέποντας τη χρήση τους από τον τουρκικό επεκτατισμό.

Σήμερα απολαμβάνουμε τις πρώτες άμεσες συνέπειες αυτής της πολιτικής, με τους δουλεμπόρους να κερδοσκοπούν πάνω στα πτώματα των πνιγμένων, τα νησιά μας γονατίζουν, απειλούμαστε με σφράγισμα βόρειων συνόρων, τα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία, για πρώτη φορά αποδομήθηκαν μετά την απελευθέρωση, τελώντας υπό καθεστώς συνδιαχείρισης.

Βέβαια είναι γνωστό ότι οι Δυτικοί Ευρωπαίοι θέλουν την Ελλάδα να παίζει ρόλο εξωτερικής μεθορίου μιας Ευρώπης-Φρουρίου. Όμως αυτό αποτελεί δεδομένο της πραγματικότητας και προσφέρεται σε κάθε ελληνική κυβέρνηση. Κι είναι ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε αποτελέσματα της λογικής των «ανοιχτών συνόρων» του ριζικού κοσμοπολιτισμού και του εθνομηδενισμού, γνώρισμα του αντι-εξουσιαστικού χώρου και της άκρας αριστεράς.

Λοιπών η ιδεολογία τους λειτούργησε ως «οργανική» των δουλεμπόρων, του ΝΑΤΟ, του τουρκικού επεκτατισμού και της Ευρώπης, με το σκεπτικό των βομβαρδισμών που εξαπέλυσε το ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, τη στιγμή της αμερικάνικης επέμβασης στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κ.ο.κ.

Με λίγα λόγια, όλη αυτή η «no horder» ιδεολογία είναι ακραία απολίτικη, καθώς αγνοεί τους πραγματικούς συσχετισμούς ισχύος που ορίζουν τη μοίρα της ευρύτερης περιοχή μας. Και φέρνει μέσα της μια ριζική αποτυχία στο να συλλάβει το περιεχόμενο που επικαλείται, κύρια την κοινωνική δικαιοσύνη, τον πλουραλισμό και την δημοκρατία. Όμως μέσα στην πολυπολιτιστική βαβέλ, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν αυτές οι αρχές και μάλιστα σ’ ένα περιβάλλον φτωχό κι εξαθλιωμένο.

Εξάλλου, οι κύριοι εκφραστές αυτής της ουτοπίας, ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξαν ρεαλιστές για την διενέργεια υπαρκτών σχεδίων σχετικοποίησης της εθνικής μας κυριαρχίας, μέσα από ευρωπαϊκά προγράμματα. ΜΚΟ και προγράμματα σύμπραξης με τουρκικό ιμπεριαλισμό συμβαδίζουν για να μας πείσουν πως πρόκειται για αφελείς.

Στο εγγύς μέλλον θα προκύψουν λατρευτικές ανάγκες, οπότε η ελληνική Πολιτεία θα μπορεί να τις ικανοποιήσει; Τι είδους ενσωμάτωση θα υπάρξει στο πλαίσιο μιας κατεστραμμένης οικονομίας; Απ’ την άλλη μεριά θα δημιουργηθεί πρόβλημα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής στην ελληνική κοινωνία.

Πρόκειται για αποδόμηση από τα πάνω ενός γεωπολιτικού μνημονίου από τα κάτω, οπότε δεν εννοείται συλλογικότητα του έθνους και παύει να ισχύει η ενιαία αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, καθώς ακόμη κι αυτή η έννοια του λαού κατακερματίζεται σ’ ένα σωρό εθνοπολιτισμικών φατριών.

Προκύπτει λοιπόν ένα νέο στυλ πολιτικής διακυβέρνησης, που αρμόζει σε χώρα περιορισμένης ευθύνης, με παράκαμψη δηλαδή της ελληνικής Πολιτείας. Οι πόροι για τους μηχανισμούς φιλοξενίας και τις δράσεις ανθρωπιστικής ανακούφισης διοχετεύονται στην τοπική αυτοδιοίκηση υπό την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα τα μεταβιβάσει σε ΜΚΟ που επιφορτίζονται με την εκτέλεσή τους. Έτσι αποφεύγεται κάθε δυνατότητα παρέμβασης του ελληνικού κράτους και σε δημοκρατικό έλεγχο. Δηλαδή οι ΜΚΟ λειτουργούν ως παράλληλη εκτελεστική εξουσία., η οποία εντέλλεται όχι απ’ τον κυρίαρχο λαό, αλλά από την Νέα Υόρκη και τις Βρυξέλλες.

Δηλαδή η ραχοκοκαλιά μιας αποικιακής διοίκησης έχει ήδη στηθεί στη χώρα μας, της οποίας φύλακες στα σύνορα ορίστηκαν οι Τούρκοι κι οι Γερμανοί υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, ενώ την κοινωνική πολιτική εκτελούν οι κυβερνητικές οργανώσεις με την τοπική αυτοδιοίκηση να παίζει ρόλο θησαυροφύλακα των πόρων και την ελληνική πολιτεία μόνον στη φορολογία, στη ρύθμιση του αστικού δικαίου μεταξύ των Ελλήνων πολιτών και της αστυνόμευσης.

Έτσι ανεπαισθήτως έχει συντελεστεί ο υποβιβασμός της ελληνικής πολιτείας, από ελεύθερη και κυρίαρχη, σε απλή διοίκηση ή όπως έχει ειπωθεί σε κοινή εκδήλωση Καμίνη-Μπουτάρη προσφάτως «τα εθνικά σύνορα εξαφανίζονται κι οι πόλεις αναδύονται». Βλέπουμε δηλαδή ότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο κι οι μεγάλοι υπερεθνικοί οργανισμοί, ολοκληρώνουν από κοινού την αποδόμηση της Ελλάδος. Με αυτές τις διαδικασίες αποικιοποίησης, υπάρχει κι η συνιστώσα που λειτουργεί ως παράγοντας φίμωσης κι ευθυγράμμισης των κινημάτων.

Ο χώρος αυτός που έχει σαν επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ και το μεγαλύτερο μερίδιο η αντιεξουσιαστική ιδεολογία δρα αυτή τη στιγμή που η χώρα απειλείται με ανθρωπιστική καθίζηση. Πιέζει ν’ ανοίξουν εντελώς τα σύνορα στο Αιγαίο και τον Έβρο, ενώ ορθώνονται φράχτες στη βόρειο μεθόριό μας από τις εκεί γειτονικές μας χώρες. Αυτά τα συμβάντα, λίγο φαίνεται να τους απασχολεί ή να θίγει την ευαισθησία τους περί «ανοιχτών συνόρων».

Το ζήτημα είναι να καταπέσουν και τα δικά μας σύνορα, να καταλυθεί το Ελληνικό Κράτος, να αποεθνικοποιηθεί η δική μας κοινωνία. Το πρόβλημα είναι η πραγματικότητα του έθνους, ως υπαρκτό, ζωντανό, αυτεξούσιο και δημοκρατικό υποκείμενο, αφού συμπεριλαμβάνει την έννοια του λαού που είναι ο φορέας της δημοκρατίας.

Το γεγονός ότι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν κι οι άρχουσες τάξεις αυτής της χώρας που έχουν αποφασίσει να προσχωρήσουν, με το αζημίωτο ως ντόπιοι παράγοντες του νέου αποικιακού σχεδίου, δεν φαίνεται να τους προσβάλλει καθόλου. Ούτε τους πτοεί το ότι η δράση τους επιταχύνεται στην εισαγωγή της γενικευμένης πολιτιστικής αντιπαράθεσης στη χώρα μας, που θα σημάνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ακραίας ανελευθερίας στην κοινωνία μας, που θα σαρώσει τη δημοκρατική μας κατάσταση.

Γιατί κι εδώ αναμφίβολα ο Μαρξ, διατηρεί αυτούσια την επικαιρότητά του, καθώς σημασία έχει το κοινωνικό είναι των ανθρώπων. Κι αυτή η μερίδα των μεσαίων και μεγάλων αστών, κοινωνική φυσιογνωμία που επικρατεί σε αυτούς τους χώρους, έχει αποφασίσει με ταξικά κριτήρια, ότι το μέλλον τους εγγράφεται στο νέο αποικιακό σχέδιο.

Άραγε υπάρχει μέσα σ’ αυτόν τον εφιάλτη, μια άλλη άποψη που να διατηρεί τις ελπίδες υπέρβασης αυτού του αδιέξοδου, περιορίζοντας τις εθνικές, δημοκρατικές και κοινωνικές ι

Η απάντηση είναι θεωρητική, «ΝΑΙ», αλλά αυτή η προοπτική είναι εξαιρετικά δύσκολη. Πρώτα θα πρέπει να πολιτικοποιήσουμε το προσφυγικό αδιέξοδο, ώστε να μην χαρίζει τον ανθρωπισμό στις δυνάμεις που επιδιώκουν την αποδόμηση της πατρίδας, κυρίως στην άκρα δεξιά. Έτσι θα ορθώσουμε έναν δημοκρατικό λόγο πάνω σ’ αυτό το αδιέξοδο, το οποίο θα θέσουμε στις σωστές διαστάσεις.

Αυτό το πρόβλημα δημιουργεί η Τουρκία, το υλοποιούν οι δουλέμποροι, το παροξύνει η Ευρώπη και το επιτρέπει η ελληνική Κυβέρνηση. Αυτοί οι παράγοντες είναι ο στόχος κι όχι οι πρόσφυγες ή οι μετανάστες, που οι τελευταίοι αποτελούν ένα τέχνασμα στη λογική του αποδιοπομπαίου τράγου που επιστρατεύει η άκρα δεξιά, προκειμένου να αποπολιτικοποιήσει την κοινωνική δυσαρέσκεια και να τη μετατρέψει σε τυφλό μίσος.

Η φιλοξενία είναι ζητούμενο, αλλά στο μέτρο του δυνατού και του εφικτού, καθώς λείπει ο ιδιοκτήτης που γκρεμίζει το σπίτι του, προκειμένου να βολέψει τους ξένους. Ακόμη όσο η επίκληση του ανθρωπισμού τίθεται ανταγωνιστικά προς τη βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας, θα είναι το μακρύ χέρι της υποδούλωσής μας, πράγμα το οποίο συνέβη και με άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Και το πρόσχημα, ώστε να μεταβληθεί μια ολόκληρη χώρα σε ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης εγκλωβισμένων με το τίμημα της μεταβολής του τόπου μας σε no man’s land κατά τον 21ο αιώνα της γενικευμένης αποσταθεροποίησης, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του σκοτεινού Ηρακλείτου, τουλάχιστον πριν 30 αιώνες: «Πάντα ρει, πάντα χωρεί και ουδέν μένει».