Όλα συνηγορούν στην διατράνωση της χαράς μας και στην ενθαρρυντική αισιοδοξία μας, με τα μικρά και μεγαλύτερα θαύματα, που βλέπουμε να συντελούνται κάθε μέρα, μπροστά στα μάτια μας, που διαλαλούν ότι απαιτείται η συγκατάθεση του Θεού.

Επομένως, πώς να μην δοξάζουμε τον Θεό, όταν μετά από σαράντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια εθνο-μηδενιστικής και γενικότερα κατεδαφιστικής των καταστατικών αξιών του Γένους μας προπαγάνδας, με την υποστήριξη του «βαρέως πυροβολικού» των ΜΜΕ και της διαφήμισης, βλέπουμε δεκαπεντάχρονα αγόρια και κορίτσια, μαθητές γυμνασίου και λυκείου να διαδηλώνουν με παλμό κι όρεξη, με καλό πάθος κι αγαθή προαίρεση, αναφορικά για τη Μακεδονία μας και να επιδίδουν ψηφίσματα. Τέτοια ψηφίσματα, για παράδειγμα είναι εκείνο προς τον δήμαρχο Πτολεμαΐδας, στις 23 Νοεμβρίου 2018, τα οποία λένε ότι «μας πονάει η οικονομική κρίση, μα πιο πολύ η προδοσία της Μακεδονίας μας». Πώς λοιπόν να μην δοκιμάζουμε την πιο ευχάριστη έκπληξη, όταν βλέπουμε τον πατέρα του λεβέντη Βορειοηπειρώτη, Κωνσταντίνου Κατσίφα, που θυσιάστηκε στο βωμό της ελληνικής σημαίας και την ελληνικότητα της αιματοβαμμένης Βορείου Ηπείρου μας; Αυτό το επεισόδιο συνέβη την παραμονή της εθνικής μας γιορτής, της 28ης Οκτωβρίου 2018, δηλώνοντας ότι δεν τον πειράζει τόσο, που έχασε τον γιό του, όσο οι κακοήθεις δηλώσεις του Πάγκαλου και του Φίλη, που αμφισβητούν την ελληνικότητα της Βόρειας Ηπείρου.

Όταν βλέπουμε σχεδόν όλα τα πανελλαδικής εμβέλειας ΜΜΕ, εκτός της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» κρατικοδίαιτη ΕΡΤ βέβαια, να μιλούν για τον Κατσίφα χρησιμοποιώντας τον εθνικό και γεωγραφικό όρο: «Βόρειος Ήπειρος», ο οποίος μέχρι πρόσφατα ήταν απαγορευμένος από την αριστερά προπαγάνδα;

Η κυρά της Ρω δίδαξε σε όλους τους Βορειοηπειρώτες, αλλά και εμάς την προσήλωση προς την σημαία μας, κάνοντας την έπαρση και την υποστολή της, κάθε μέρα όσο ζούσε, σε μα βραχονησίδα, απ’ τις πολυάριθμες του Αιγαίου Πελάγους. Πώς λοιπόν να μην αναγαλλιάζει η ψυχή μας μπροστά στη φωτογραφία της ελληνικής γαλανόλευκης, που ύψωσε με εθνική υπερηφάνεια μια γυναίκα στο καμένο Μάτι Αττικής; Αυτό το γεγονός έλαβε χώρα στο σπίτι της στην ως άνω περιοχή, όπου στέκεται σε στάση προσοχής, ακίνητη επί ώρες μπροστά στη σημαία, δείχνοντας τα σεβασμό της στο υπέρτατο εθνικό σύμβολο, ως άλλη Μπουμπουλίνα.

Η Ελένη Θεοχάρους, ευρωβουλευτής από την Κύπρο, καθηγήτρια Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, σκύβει με ταπείνωση, και φιλάει το χέρι, μιας ηλικιωμένης Βορειοηπειρώτισσας, κατά την αναστάσιμη κηδεία, του λάτρη της ελληνικής σημαίας, νέου εθνομάρτυρα, εν ψυχρώ εκτελεσθέντα, Κωνσταντίνου Κατσίφα από τους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου, την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018, υπό συνθήκες κοσμοπλημμύρας.

Οι προηγούμενες αναφορές μας αποτελούν μερικά απτά παραδείγματα, τα οποία βρήκαμε επί τροχάδην απ’ την αναμόχλευση της πρόσφατης μνήμης μας κι αναδεικνύουν την πραγματική Ελλάδα. Δηλαδή «Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που αντέχει». Πρόκειται για τη χώρα μας στην οποία εκφράζεται το μέλλον, διά το αύριο. Κι αυτό πλέον δηλώνεται απ’ την μακραίωνη ιστορία μας, χωρίς να κρύβεται, όσο κι αν προσπαθούν οι δοσίλογοι κι οι προδότες.

Κι η Κύπρος ανέδειξε εθνομάρτυρες, όπως τον Αυξεντίου, κατά τον αγώνα της αποδέσμευσης του νησιού από την αγγλική και τουρκική κατοχή. Εξάλλου σ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα για την πολυπόθητη ελευθερία πολλοί ήρωες έχυσαν καυτό το αίμα τους, όπως το 1974, με την τουρκική εισβολή του στρατιωτικού σχεδίου «Αττίλας». Αυτό είναι μια άλλη μορφή απότισης σεβασμού προς το ελληνικό ανώτατο σύμβολο, τη σημαία,

Κατ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν, περιστοιχιζόμαστε από μυριάδες εθνομαρτύρων, οι οποίοι χαρακτηρίζουν το ίδιο, ηρωική, κάθε εποχή από την ελληνική αρχαιότητα, μέχρι σήμερα. Νομίζουμε ότι είναι αρκετά σημαντική η επίκληση μερικών πρόσφατων περιπτώσεων. Αυτά μας προσθέτουν αισιοδοξία κι αποφασιστικότητα, ενώ επαληθεύουν τη διαχρονική γνησιότητα των Ελλήνων, ως γόνων του «μολών λαβέ» του Μιλτιάδη.

Έτσι «γερά - γερά στα χνάρια του Μελά», σύμφωνα με το σύνθημα που ακούστηκε στα διάφορα συλλαλητήρια και στις μαθητικές καταλήψεις, σχετικά με την Μακεδονία μας. Καταβάλλοντας και τώρα ασυναγώνιστες προσπάθειες, προσεγγίζουμε να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα, δηλαδή να φέρουμε πιο κοντά την ξαστεριά!