Μέσα σε ατμόσφαιρα ανείπωτης οδύνης, μια λαοθάλασσα συγγενών, συναδέλφων και φίλων συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία τον νοσηλευτή Μπάμπη (Χαράλαμπο) Μαλισιώβα, ο οποίος «έφυγε» εντελώς ξαφνικά το Σάββατο 19 Μαρτίου σε ηλικία 48 ετών.

Τη Δευτέρα, 21 του μηνός, στις 4 το απόγευμα, στον κατάμεστο ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου Μαρκινιάδας γράφτηκε ο δραματικός επίλογος του αιφνίδιου θανάτου ενός νέου ανθρώπου με σημαντική προσφορά στην κοινωνία, στο Νοσοκομείο Άρτας, όσο και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς ο εκλιπών ασχολούνταν ενεργά με τα κοινά.

Ο αείμνηστος γεννήθηκε το 1968, ήταν διπλωματούχος νοσηλευτής, εργάστηκε αρχικά στον «Ευαγγελισμό», ενώ εδώ και πολλά χρόνια ανήκε στο δυναμικό του Νοσοκομείου Άρτας.

Στους τραγικούς γονείς, όπως και στους υπόλοιπους συγγενείς, συναδέλφους και φίλους απευθύνουμε τα θερμότατα συλλυπητήριά μας, ευχόμενοι ο Θεός να αναπαύσει τον Μπάμπη, του οποίου η μνήμη θα παραμείνει άσβεστη για πάντα!

Ακολουθεί ο αποχαιρετιστήριος λόγος, από τον Βασίλη Μαλισιόβα, εξάδελφο του εκλιπόντος (εκφωνήθηκε την ημέρα της κηδείας): «Πολυαγαπημένε μας Μπάμπη, πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα από τον χαμό ενός άλλου νέου ανθρώπου, του εκλεκτού συγχωριανού και φίλου μας Κώστα Ζαβαλιάνη, ο Χάρος επέστρεψε με ένα χτύπημα που ήρθε κυριολεκτικά να μας αποτελειώσει.

Ο θάνατός σου πρόωρος, τραγικός και άδικος. Κανείς δεν πιστεύει αυτό που ζούμε σήμερα. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει. Φέρετρο και κουφέτα, γαμήλιες λαμπάδες και νεκρώσιμη ακολουθία...

Δυστυχώς, η μοίρα έπαιξε το πιο σκληρό παιγνίδι μ’ εσένα. Εσύ που για όλους νοιαζόσουν, έφυγες μόνος κι αβοήθητος, μέσα στη σκοτεινιά και την ομίχλη εκείνης της μοιραίας νύχτας.

Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς γι’ αυτό το συντριπτικό χτύπημα που έπληξε τους γονείς, τους συγγενείς σου, τους συναδέλφους σου, αλλά και τους εκατοντάδες φίλους σου.

Μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου υποκλινόμαστε όλοι! Στο πρόσωπό σου όλοι αναγνωρίζουν το χρυσό παιδί, τον εξαιρετικό άνθρωπο που τους βοηθούσε επί χρόνια.

Μπορεί να μη δημιούργησες δική σου οικογένεια, όμως όλοι σε θεωρούν στενό τους συγγενή, δικό τους άνθρωπο.

Σε μια εποχή όπου βασιλεύουν η αδιαφορία και το ατομικό και οικογενειακό συμφέρον, εσύ χάραξες έναν άλλο δρόμο, με μια ζωή συνεχούς προσφοράς, αλληλεγγύης προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο, γνωστό ή άγνωστο, συγγενή ή ξένο.

Μια αγάπη έμπρακτη και διαρκής, χωρίς όρια, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Πρόσφερες κυριολεκτικά τον εαυτό σου στην υπηρεσία σου ως νοσηλευτής. Δούλεψες με ζήλο και αυταπάρνηση. Όλοι ρωτούσαν «Πότε έχει υπηρεσία ο Μπάμπης;», για να έρθουν στο νοσοκομείο.

Σε αγαπούσαν όχι μόνο οι συγχωριανοί μας, αλλά και οι κάτοικοι όλου του νομού, γιατί τους είχες βοηθήσει σαν να ήσουν συγγενής τους, κι όχι ένας ψυχρός και αδιάφορος δημόσιος υπάλληλος.

Τεράστια ήταν η προσφορά σου και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, αφού διετέλεσες επί 3 τετραετίες πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου. Όταν υπήρχε ένα πρόβλημα που απασχολούσε τους κατοίκους της Κοινότητας, δεν σταματούσες μέρα και νύχτα τις προσπάθειες μέχρι να επιλυθεί.

Ήσουν παιδί με βαθύτατη πίστη, οπότε θα ήταν προσβολή και προς τη μνήμη σου να φωνάξουμε δυνατά το «γιατί, Θεέ μου;», που βρίσκεται στο μυαλό όλων μας. Προφανώς ο Παντοδύναμος σε κάλεσε τόσο πρόωρα κοντά του για να σε εντάξει στη χορεία των αγίων του.

Σε λίγη ώρα το σώμα σου θα αναπαυθεί στη γη της Μαρκινιάδας, που τόσο αγάπησες και βοήθησες! Θα παρουσιαστείς ενώπιον του Θεού με χέρια καθαρά και γεμάτα. Μια ζωή γεμάτα ήταν τα χέρια σου. Δεν είναι τυχαίο που οι συγγενείς και οι φίλοι σου σε βρήκαν εκείνο το μοιραίο πρωί να κρατάς σφιχτά μια τσάντα πορτοκάλια που πήγαινες στους γονείς σου.

Λατρεμένε μας Μπάμπη,

Όλοι εδώ που με αβάσταχτο πόνο σε ξεπροβοδίζουμε στην αιωνιότητα, σε ευχαριστούμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για όσα έκανες για όλους μας! Σ’ ευχαριστούμε που με τη ζωή σου μας δίδαξες τι σημαίνουν τα ρήματα «συμμετέχω», «ανήκω», «μοιράζομαι», «προσφέρω»…

Ευχόμαστε ο Θεός να σε κατατάξει εν χώρα ζώντων και είμαστε βέβαιοι ότι ήδη προγεύεσαι τη βασιλεία των ουρανών! ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!».