Από την Στέγη Πολιτισμού και Παράδοσης Καλαβρυτινών και Φίλων Πάτρας «Αγία Λαύρα» με τη συμμετοχή του Λαογραφικού Ομίλου «Τα Τζουμέρκα»

Γράφει η Σοφία Κασελούρη

«Ξενιτιά, χθες και σήμερα», ήταν το θέμα μιας εξαιρετικής και ιδιαίτερης εκδήλωσης με τιμή στην παράδοση και τις ρίζες, από την Στέγη Πολιτισμού και Παράδοσης Καλαβρυτινών και Φίλων Πάτρας «Αγία Λαύρα», η οποία πραγματοποιήθηκε στα μέσα Ιουνίου στο κατάμεστο θέατρο Μαρίνας στην Πάτρα.

Στην απόλυτα επιτυχημένη θεατροχορευτική εκδήλωση εμπνευστής ήταν ο πρόεδρος και χοροδιδάσκαλος, Παναγιώτης Φραντζής. Η σπουδαίο και τόσο επίκαιρη δραστηριότητα του Συλλόγου πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Unesco ενώ προσκεκλημένος ήταν και ο Λαογραφικός Όμιλος «Τα Τζουμέρκα» με το γυναικείο τμήμα, την πρόεδρο, Αλέκα Γιολδάση και τον χοροδιδάσκαλο, Σπύρο Νεραϊδιώτη.

Παρόντες ήταν εκπρόσωποι της Εκκλησίας, ο αντιπεριφερειάρχης, Κώστας Καρπέτας, ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης και πάρα πολλά ακόμη επίσημα πρόσωπα. Στην επιμέλεια και τον συντονισμό η ακούραστη, Μαρία Φουρφουρή. Την παρουσίαση έκανε ο διευθυντής του θεάτρου «Αγορά», Κώστας Μαλαμής. Η όλη διοργάνωση περιελάμβανε και τους συνεργάτες του Συλλόγου, Νίκο Παπανικολάου, Σάκη Κορφοξυλιώτη και Βάσω Αδαμοπούλου. Το τραγούδι του καλωσορίσματος τραγούδησε ο Παναγιώτης Κόρδας ενώ στην διδασκαλία των χορευτικών του Συλλόγου «Αγία Λαύρα» ήταν η Δώρα Ρωμιού και η Βούλα Κωνσταντίνου.

Όλα τα είχε αυτή η εκδήλωση: Θέαμα, δρώμενα, συγκίνηση, κλάματα και νοσταλγία. Παρών ήταν και ο Ερυθρός Σταυρός αλλά και οι μικροί φίλοι του Συλλόγου με τους ρόλους τους.

Τα εύσημα για την άψογη και αρχοντική Ηπειρώτικη παρουσία δέχθηκε το γυναικείο τμήμα του Λαογραφικού Ομίλου «Τα Τζουμέρκα» καταχειροκροτούμενου για την αυστηρότητα και το ύφος των χορών του. Βαρύς ο τίτλος της εκδήλωσης που δόθηκε από τον Σύλλογο «Αγία Λαύρα» γιατί «η ξενιτιά, η φυλακή, η φτώχεια, η ορφάνια, τα τέσσερα ζυγίσθηκαν σ’ ένα βαρύ καντάρι και πιο βαριά η ξενιτιά με τα πολλά φαρμάκια…».

Αναφορά στον Θανάση Φραντζή

Ο πρόεδρος του Συλλόγου «Αγία Λαύρα», Παναγιώτης Φραντζής, έκανε ιδιαίτερη μνεία στον εκλιπόντα αδελφό του, Αθανάσιο Φραντζή, ο οποίος υπήρξε από το 2000 έως το 2015 επιτυχημένος πρόεδρος του Παγκαλαβρυτινού Συλλόγου Πάτρας.

Έγινε αναφορά στο σπουδαίο και επιτυχημένο έργο του Συλλόγου τόσο στο εσωτερικό όσο και στις δεκάδες παρουσιάσεις στο εξωτερικό. Ο Θανάσης Φραντζής ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή πριν δύο χρόνια δημιούργησε θεσμούς στην Πάτρα με την συμμετοχή χιλιάδων χορευτών, αδελφοποιήσεις και άλλες δραστηριότητες αφήνοντας μια σπουδαία πολιτιστική παρακαταθήκη.

Ο πρόεδρος, Παναγιώτης Φραντζής

Ο πρόεδρος, Παναγιώτης Φραντζής, μιλώντας για την λέξη ξενιτιά είπε: «Η ξενιτιά είναι μια λέξη που δεν υπάρχει αντίστοιχη σε καμία γλώσσα του κόσμου, μια δυνατή λέξη που έχει μέσα της πόνο και ιστορία και δεν σκαρφίστηκε κάποιος λογοτέχνης, αλλά γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα ενός λαού. Μέσα από μουσική, χορό, δρώμενα, ποίηση και τραγούδια ο λαός εξέφρασε όλα τα συναισθήματά του. Τα τραγούδια της ξενιτιάς είναι ένα θρόισμα του δέντρου της ζωής που αν και πνίγεται από το θόρυβο των «μεγάλων και σημαντικών» οι Έλληνες τα αφουγκράζονται με λαχτάρα να μην τους ξεφύγει ο παραμικρός ήχος τους».

Ο χοροδιδάσκαλος, Σπύρος Νεραϊδιώτης

Ο χοροδιδάσκαλος, Σπύρος Νεραϊδιώτης, μιλώντας για την Ήπειρο, ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Ήπειρος ευλογημένος τόπος κι έχει περίσσιες χάρες κι έχει να επιδείξει πλούσια παράδοση σε χορούς, τραγούδια, ρυθμούς, κορυφαία γεγονότα και πάνω απ’ όλα αξίες της ζωής. Αυτός ο αμύθητος θησαυρός είναι η παράδοσή της, ο λαϊκός της πολιτισμός.

Τα περισσότερα χωριά της Ηπείρου, κυρίως τα ορεινά, έχουν τη δική τους μοίρα. Τον ξενιτεμό, τη νοσταλγία για την πατρίδα και το όνειρο της επιστροφής. Αυτοί που έφυγαν από τα χωριά με ένα μαντήλι και λίγες ευχές, αφήνοντας πίσω τους πέτρες και βράχια, και πήγαν στα ξένα, γεμάτοι όνειρα για μια καλύτερη ζωή, νοσταλγούν τον τόπο που τους γέννησε. Οι μικρές πατρίδες μας για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν ο μεγάλος αιμοδότης της ξενιτιάς, με χιλιάδες μετανάστες να είναι διασκορπισμένοι εκείνα τα χρόνια στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ήταν μεγάλη η αιμορραγία για τα μέρη αυτά, γιατί έφευγε ο νέος πληθυσμός, ερήμωναν ολόκληρα χωριά και μαράζωνε ο τόπος με τη μοναξιά των γερόντων που ζούσαν μονάχα για να περιμένουν. Όσοι έμεναν πίσω δε σταματούσαν να τους σκέφτονται, να προσμένουν την επιστροφή τους και να πονούν. Και ο πόνος τους έγινε τραγούδι και το τραγούδι βάλσαμο που τους γλυκαίνει κάπως τις πικραμένες τους καρδιές».

Συγκινητική ήταν η ομαδική παρουσία των χορευτικών τμημάτων του Συλλόγου «Αγία Λαύρα» και του Λαογραφικού Ομίλου «Τα Τζουμέρκα». Χοροί και δρώμενα, τραγούδια και νοσταλγία από την Ήπειρο, το Αιγαίο, την Μικρά Ασία, το Ιόνιο, την Πελοπόννησο.

Με το πέρας της συγκινητικής εκδήλωσης αντηλλάγησαν δώρα μεταξύ των προέδρων των δύο Συλλόγων. Ο Λαογραφικός Όμιλος «Τα Τζουμέρκα» προσέφερε προϊόντα της Αρτινής γης, αναμνηστικό με το γεφύρι της Άρτας και το βιβλίο του Σπύρου Νεραϊδιώτη «Εν χορώ και οργάνοις».

Ακολούθησε πλούσιο δείπνο και αποχαιρετιστήριοι λόγοι μεταξύ των προέδρων, Παναγιώτη Φραντζή και Αλέκας Γιολδάση, καθώς και από τον χοροδιδάσκαλο, Σπύρο Νεραϊδιώτη, όπου τονίσθηκε εκατέρωθεν η σπουδαιότητα του λαϊκού μας πολιτισμού σε χαλεπούς καιρούς όπου η παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να ισοπεδώσει πολιτισμό, αξίες, πατροπαράδοτα. Σθεναρή αντίσταση από τους Πολιτιστικούς Συλλόγους και με τους ανθρώπους της παράδοσης να γογγύζουν να σταθούν όρθιοι για την πατρίδα, την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα.