Της Ειρήνης Κατσούλα

Ο λόγος για τον Αρτινό Γιάννη Καγκάνη, που πριν από 45 χρόνια δηλώθηκε νεκρός, λίγη ώρα μετά τη γέννησή του… όμως όντας ζωντανός δόθηκε λίγο καιρό αργότερα για υιοθεσία! Τα επίσημα έγγραφα που έχει στα χέρια του “φωνάζουν” ότι είναι πλαστά. Άλλες ημερομηνίες στο ένα χαρτί, άλλες στο άλλο, άλλα ονόματα στο ένα χαρτί, άλλα στο άλλο, άλλες διευθύνσεις στο ένα χαρτί, άλλες στο άλλο. Και προσωπικά, βλέποντας τα επίσημα αυτά έγγραφα του κράτους μας, αναρωτήθηκα πολλάκις πώς γίνεται οι παρανομίες να ήταν τόσο εμφανείς όλες αυτές τις δεκαετίες πάνω στα έγγραφα αυτά κι όμως… οι αρμόδιοι φορείς να “σφυρίζουν αδιάφορα”… “Ελλάδα χώρα του φωτός”… μα μέσα από τέτοιες υποθέσεις, όπως αυτή του Γιάννη, εύκολα χάνει κανείς την ελπίδα του και την πίστη του σε ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί μέσα από τέτοιες υποθέσεις, όπως και στην υπόθεση των Τεμπών, βλέπουμε ολοφάνερα τα κρατικά συμφέροντα να “πνίγουν την αλήθεια”!

Στο συγκεκριμένο άρθρο δεν θα ασχοληθούμε με τα επίσημα και “τροποποιημένα” έγγραφα που έχει συγκεντρώσει ο Γιάννης όλα αυτά τα χρόνια. Ο ίδιος έχει κινήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, ώστε αυτή η υπόθεση των παράνομων υιοθεσιών να φτάσει μέχρι τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αφού όπως ο ίδιος έχει διαπιστώσει, ακόμη και τόσες δεκαετίες μετά, η ίδια του η χώρα δεν δύναται μέσω των αρμόδιων αρχών να “ανοίξει τα μάτια της στις αλήθειες”. Αλήθειες που πονάνε, αλήθειες που θίγουν συμφέροντα και “ρίχνουν άτομα από τις καρέκλες τους”, ΑΛΗΘΕΙΕΣ που όσο κι αν προσπαθήσουν κάποιοι να τις κουκουλώσουν, δεν θα τα καταφέρουν. Η αλήθεια θα λάμψει, μόνο που όπως και σε άλλα σκάνδαλα, η αλήθεια θα λάμψει από αρχές εκτός Ελλάδας... Συμπαραστάτη σε όλον του τον αγώνα ο Γιάννης έχει τη μητέρα του, τη γυναίκα που τον υιοθέτησε, και η οποία από την πρώτη στιγμή του είπε “Γιε μου, φτάσε την υπόθεση μέχρι το τέλος, γιατί έτσι θα δικαιώσεις κι εσένα αλλά και μένα, που μπορεί κάποιος να πει ότι σε έκλεψα”. Με διπλό το βάρος στους ώμους του λοιπόν, ο Γιάννης ξεκίνησε αυτόν τον αγώνα να αποκαλυφτεί η αλήθεια με κάθε κόστος! Και όπως προανέφερα, τίποτα δεν μοιάζει ικανό να σταματήσει τον αγώνα του, γιατί η αποφασιστικότητά του και η πίστη του στην αλήθεια μοιάζουν ακλόνητες! Μάλιστα, όλα αυτά τα χρόνια, έχει βρει και έρθει σε επαφή με πολλά υιοθετημένα παιδιά που δηλώθηκαν νεκρά λίγο μετά τη γέννησή τους και όλοι μαζί ενωμένοι σε μια ομάδα θα προχωρήσουν τις διαδικασίες για να βγει η αλήθεια στο φως και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι!

Ήταν μόλις 17,5 ετών η βιολογική μητέρα του Γιάννη. Γεμάτη όνειρα κι ενθουσιασμό για τη ζωή. Περίμενε γεμάτη ανυπομονησία το πρώτο της παιδί. Μόλις το ανακοίνωσε στον άντρα που αγαπούσε, εκείνος της ζήτησε να τον παντρευτεί. Εκείνος ήταν πιλότος της πολιτικής αεροπορίας. Μα λίγο καιρό αργότερα κι ενώ η μητέρα του Γιάννη ήταν έγκυος, σε ένα ταξίδι του στην Ιταλία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα μαζί με έναν φίλο του. Ο πόνος της μητέρας του Γιάννη ήταν ανείπωτος. Τα όνειρά της χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή. Όμως, μέσα σε όλο αυτό το πένθος, μέσα στον ανείπωτο πόνο του χαμού του άντρα που αγαπούσε και που περίμενε το παιδί του, υπήρχε μια λάμψη ελπίδας… Υπήρχε αυτό το μωρό που θα γεννιόταν σε λίγο καιρό. Ένα μωρό που θα του έμοιαζε και θα της θύμιζε πάντα ότι ο αγαπημένος της άφησε πίσω του ένα δικό του κομμάτι…

Με λαχτάρα πήγε στο νοσοκομείο να γεννήσει. Μαζί της ήταν ο αδερφός της και η γυναίκα του. Η γυναίκα του αδερφού της ήταν η μόνη που είδε το μωρό μόλις γεννήθηκε “Είναι ένας κατάξανθος άγγελος με δύο μπλε μάτια!” της είπε. Κι αυτή, για πρώτη φορά μετά το θάνατο του αγαπημένου της ένιωσε ευτυχία! Όμως η ευτυχία της δεν έμελλε να κρατήσει πολύ, καθώς, όχι η μοίρα, αλλά εγκληματίες, που δεν δικάστηκαν ποτέ, αποφάσισαν ότι ήταν εύκολο θύμα ως μια γυναίκα μόνη χωρίς άντρα και της στέρησαν το παιδί της! Λίγη ώρα αργότερα, έτσι ξαφνικά, ανακοίνωσαν στον αδερφό της ότι το νεογέννητο μωρό πέθανε. Ο αδερφός της ζήτησε να δει το νεκρό βρέφος και να το πάρει να το θάψει στο χωριό τους, μα οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου τον “πέταξαν έξω” από το γραφείο, απειλώντας τον ότι αν δεν έφευγε θα καλούσαν την αστυνομία. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά να περιγράψουν τον πόνο της γυναίκας αυτής, που έχασε τον άντρα που αγαπούσε, αλλά και το ίδιο της το παιδί. Είναι νεκρό, της είπαν… Και μ’ αυτή την πεποίθηση πορεύτηκε για τα επόμενα 42 χρόνια. Όμως η ιστορία της δεν θα τελείωνε έτσι… Γιατί ο Γιάννης ήταν αποφασισμένος να την βρει. Ήξερε από τα εφηβικά του χρόνια ότι ήταν υιοθετημένος και η ενασχόλησή του με την πολιτική τού άνοιξε “πόρτες κλειστές” για να φτάσει σε καλά κρυμμένες πληροφορίες και να καταφέρει να εντοπίσει την μητέρα του και τον θείο του.

29 Μαΐου 2023. Ο 42χρονος Γιάννης Καγκάνης, έχοντας ανακαλύψει μετά από δύσκολο αγώνα την πραγματική ταυτότητα της μητέρας του και των συγγενών του, φτάνει στο νεκροταφείο του χωριού όπου βρίσκεται θαμμένος ο παππούς του. Εκεί, αφού αποτίει φόρο τιμής, συναντάει τον θείο του (αυτόν που ήταν στο μαιευτήριο μαζί με τη μητέρα του) και του πιάνει την κουβέντα, λέγοντάς του ότι τάχα γνώριζε τον κεκοιμημένο κι ήρθε ν’ ανάψει ένα κεράκι στον τάφο του. Αφού συνομιλούν αρκετή ώρα, ο Γιάννης τον ρωτάει αν είχε συμβεί κάποιο σημαντικό περιστατικό στην οικογένειά του 42 χρόνια πριν και εν τέλει του λέει την ημερομηνία γεννήσεώς του, 13 Ιανουαρίου 1981. Ο θείος του σοκάρεται και μέσα σε πανικό, ψέλλισε “Μα, μου είπαν ότι ήσουν νεκρός!”. Μόλις κατάφεραν και οι δύο να συνέλθουν από τη συναισθηματική φόρτιση, πήγαν στο σπίτι του θείου του. Ο θείος του κάλεσε τη σύζυγό του να επιστρέψει στο σπίτι, καθώς ήταν εκτός εκείνη την ώρα. Μόλις η σύζυγός του μπήκε στο σπίτι, ο άντρας της είπε “Πάρε αγκαλιά το παιδί και θα σου πω μετά ποιος είναι”. Η σύζυγός του τα έχασε, λέγοντάς του “Καλά, να αγκαλιάσω τον ξένο άνθρωπο; Τί συμβαίνει;” “Αγκάλιασέ τον και θα σου πω μετά ποιος είναι…” Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι η γυναίκα αυτή, η θεία του, ήταν η μόνη που είχε δει τον Γιάννη νεογέννητο ως μωρό… Μόλις έγινε η αποκάλυψη της ταυτότητάς του, η θεία του λιποθύμησε! Όταν συνήλθε, αφού κι η ίδια ψέλλισε “μα πώς…;” εννοώντας “μα πώς ζεις;” τότε οι δύο άντρες της εξιστόρησαν όλη την αλήθεια.

Στη συνέχεια, ο θείος του κάλεσε στο τηλέφωνο τη μητέρα του Γιάννη, που ζει σε άλλη πόλη, ζητώντας της να έρθει επειγόντως στο σπίτι του. Η ίδια, μετά από ταξίδι δυόμιση ωρών, έφτασε χωρίς να γνωρίζει ότι εκείνη η στιγμή έμελλε να είναι η στιγμή που θα άλλαζε η ζωή της, αυτή τη φορά όμως για καλό! Η ίδια παντρεύτηκε πολλά χρόνια αργότερα από το τραγικό περιστατικό κι έκανε δύο αγόρια, όμως ποτέ δεν έκλεισε η πληγή του “θανάτου” του πρώτου της παιδιού. Μόλις μπήκε στο σπίτι του αδερφού της, άρχισε να τον ρωτάει με απορία γιατί την έφερε με τόση βιασύνη από το σπίτι της. Η μητέρα είδε τον Γιάννη και ρώτησε τον αδερφό της “τί συνέβη και πρέπει να το συζητήσουμε τώρα μπροστά σε ξένο άνθρωπο;”. “Δεν είναι ξένος άνθρωπος”, της απάντησε ο αδερφός της “πάρ’ τον αγκαλιά και θα σου πω μετά ποιος είναι”. Η μητέρα του τον αγκάλιασε χωρίς να γνωρίζει… ότι στην αγκαλιά της κρατούσε το χαμένο παιδί της. Όσο για τον Γιάννη, τα συναισθήματα δεν περιγράφονται, απλά δεν περιγράφονται… Μετά από 42 χρόνια ένιωσε για πρώτη φορά το χάδι, την αγκαλιά, το άγγιγμα της βιολογικής του μητέρας, μιας μητέρας που δεν θέλησε ποτέ να αποχωριστεί το παιδί της, μιας μητέρας που δεν θέλησε ποτέ να το δώσει, αλλά της το άρπαξαν με το ζόρι! Μετά την αγκαλιά αυτή, ο θείος του Γιάννη και αδερφός της μητέρας του ανέφερε μόνο μια ημερομηνία “Δεκατρείς πρώτου του ογδόντα- ένα”. Δεν χρειάστηκε να πει κάτι περισσότερο… Δεν χρειάστηκε να εξηγήσει κάτι περαιτέρω… Γιατί η ημερομηνία γέννησης και παράλληλα “θανάτου” του μωρού της είχε γραφτεί στην καρδιά αυτής της γυναίκας, στην ψυχή της, εντονότερα κι από το ίδιο της το όνομα… Στο άκουσμα αυτής της ημερομηνίας, η ίδια σωριάστηκε στο πάτωμα. Όταν την συνέφεραν, οι πρώτες λέξεις που ψέλλισε ήταν “Μα μου είπαν ότι πέθανες…”.

Αυτό είναι μόνο ένα μέρος από την προσωπική ιστορία του Γιάννη Καγκάνη. Όλα αυτά που έζησε, ο Γιάννης αποφάσισε να τα αποτυπώσει σε ένα βιβλίο. Το βιβλίο του με τίτλο “Μάνα πού ζω;”, από τις εκδόσεις ΔΕΡΕ, θα κυκλοφορήσει σύντομα. Ο τίτλος “Μάνα πού ζω;” παραπέμπει στον άδικο κόσμο που νιώθει ότι ζει ο Γιάννης, σε έναν κόσμο που επέτρεψε να διαπραχθεί αυτό το έγκλημα της αρπαγής όχι μόνο ενός μωρού, αλλά χιλιάδων μωρών, που όπως και ο ίδιος, δηλώθηκαν νεκρά και στη συνέχεια δόθηκαν παράνομα για υιοθεσία. Στο σημείο αυτό, σας παραθέτουμε ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη, που, όπως αναφέραμε, αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα. “Ένα εμπόρευμα ήμουν, που για να το ξεφορτωθούν –ή μήπως για να το πουλήσουν... – πρόσφεραν και “εργοστασιακή εγγύηση”! Η νέα μου μητέρα όμως, δεν με είδε σαν ένα “βραβείο της παρηγοριάς” αλλά σαν δώρο Θεού. Γι’ αυτήν ήμουν το πιο όμορφο μωρό του κόσμου. Το δικό της μωρό. Κι ας ήξερε... Ήξερε όλες τις δυσκολίες που είχε ν’ αντιμετωπίσει. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές, το επικριτικό βλέμμα μιας ανώριμης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που ποτέ δεν μας χαρίστηκε, ούτε σε εμένα, ούτε σε εκείνη. Γιατί η αλήθεια είναι, πως όλα τα χτυπήματα που δέχτηκα στη ζωή μου, και ήταν πολλά, εκείνη την πόνεσαν διπλά. Παρ’ όλα αυτά, η μάνα που υπέφερε εξαιτίας μου, που δεν ήμουν δικό της αίμα, ποτέ δεν σκέφτηκε να με παρατήσει, να με “ξεφορτωθεί”, να με “γυρίσει πίσω”. Το αντίθετο μάλιστα. Η μάνα μου, η κυρα–Βούλα, μου φώναζε μόνο όταν αργούσα να γυρίσω σπίτι. Και οι φωνές της ακούγονταν σε όλη τη γειτονιά...”.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουμε λοιπόν την κυκλοφορία του βιβλίου αυτού, ένα βιβλίο γεμάτο αλήθειες... που θα σας σοκάρουν! Εμείς να του ευχηθούμε το βιβλίο του να είναι “καλοτάξιδο” και να είναι Δυνατός να συνεχίσει τον αγώνα του για την αποκάλυψη της Αλήθειας!