Είναι αλήθεια ότι συγκριτικά με τον πόνο που βιώνουν όσοι υποβάλλονται σε αρθροπλαστική ισχίου με τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας, οι ασθενείς που προχωρούν σε αρθροπλαστική γόνατος με αντίστοιχες μεθόδους έχουν περισσότερο πόνο την πρώτη μετεγχειρητική περίοδο. Αυτό συμβαίνει επειδή το γόνατο είναι πολύ διαφορετική και περίπλοκη άρθρωση.

Όταν, όμως, η επέμβαση εκτελείται με ακρίβεια και προσοχή τόσο στον χειρισμό των ιστών όσο και στον τρόπο τοποθέτησης της πρόθεσης, όπως γίνεται με την τεχνική ελάχιστης επεμβατικότητας ΜΙΚ και με τη χρήση ρομποτικής υποβοήθησης ο πόνος ελαχιστοποιείται και είναι απολύτως διαχειρίσιμος με τη λήψη απλών αναλγητικών.

Γενικά η ανάρρωση από την αρθροπλαστική γόνατος συνήθως διαρκεί ελάχιστα περισσότερο από ότι η αρθροπλαστική ισχίου και ο πρώτος μετεγχειρητικός μήνας είναι δυσκολότερος.

Συγκριτικά με την αρθροπλαστική του ισχίου απαιτείται μετεγχειρητικά μεγαλύτερη προσπάθεια από τον ασθενή, για την ανάκτηση του εύρους κίνησης, η οποία επιτυγχάνεται με απλές ασκήσεις στο σπίτι που υποδεικνύει ο χειρουργός.

Οι ασθενείς δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν πατερίτσες για περισσότερο χρόνο και αρχίζουν να κάνουν δραστηριότητες μετά την παρέλευση ενός μηνός, όπως και μετά την αρθροπλαστική του ισχίου.

Όσο καλύτερα εκτελεσμένη είναι η επέμβαση τόσο ευκολότερο είναι το έργο των ασθενών για την επανάκτηση της κίνησης και την ενδυνάμωση των μυών.

Παρότι ο χρόνος ανάρρωσης εξαρτάται γενικά από την ηλικία, την υγεία και την εκτέλεση των μετεγχειρητικών οδηγιών, η χρονική αυτή διαφορά ανάρρωσης ελαχιστοποιείται όταν η επέμβαση πραγματοποιείται με τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας όπως η ΜΙΚ, συνδυαστικά με ρομποτική υποβοήθηση, γιατί τότε το τραύμα είναι μικρότερο, οι χειρισμοί είναι ακριβείας, δεν απαιτείται μετάγγιση αίματος, γιατί διατηρούνται οι μυς και οι τένοντες ανέπαφοι και ο ασθενής περπατά την ίδια ημέρα αποφεύγοντας επιπλοκές όπως η θρόμβωση.

Μετά από την αρθροπλαστική γόνατος, η άρθρωση πρέπει να λυγίζει όσο και πριν από την επέμβαση. Όταν υπάρχει περιορισμός του εύρους κίνησης προεγχειρητικά (αδυναμία πλήρους έκτασης ή κάμψης του γόνατος) ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές γόνατος χειρουργός έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει τον βαθμό κάμψης σημαντικά και ο ασθενής να λυγίζει το γόνατό του περισσότερο απ’ ότι πριν από την επέμβαση. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να προσπαθεί και ο ίδιος, εκτελώντας πιστά τις ασκήσεις του, παρά τη δυσκολία που ενδεχομένως αντιμετωπίζει.

Ο ασθενής επίσης πρέπει να μπορεί να γονατίζει. Αλλά οι περισσότεροι φοβούνται είτε γιατί έχουν ακούσει ότι δεν επιτρέπεται είτε γιατί πιστεύουν ότι δεν είναι καλό για το εμφύτευμα. Στην πραγματικότητα τουλάχιστον 8 στους 10 ασθενείς γονατίζουν μετά από την ολική αντικατάσταση γόνατος.

«Όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από σχολαστικό χειρουργό, με εμπειρία, μετά από προσεκτικό, δοκιμασμένο και ελεγμένο σχεδιασμό, με τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας και ρομποτική υποβοήθηση, με σωστά εμφυτεύματα που εμφυτεύονται με τη δέουσα φροντίδα, με πρόβλεψη τυχόν επιπλοκών, σε σωστά επιλεγμένους ασθενείς που μετεγχειρητικά θα ακολουθήσουν πιστά τις οδηγίες του γιατρού, τότε η καλή έκβαση της επέμβασης είναι σχεδόν πάντα προδιαγεγραμμένη», καταλήγει ο δρ Τσουτσάνης.