Η ρήξη του τένοντα στο «ποντίκι» μπορεί να είναι μερική ή ολική. Η ολική ρήξη δεν είναι αρκετά συχνή, καθώς έχουμε 2-3 ανα100,000 κατοίκους το χρόνο, ενώ είναι σπάνιες στις γυναίκες. Η μερική όμως ρήξη ή η ψευδώς φερόμενη ως μερική είναι 30-33 φορές συχνότερη.

Η απόπειρα ανύψωσης μεγάλου βάρους από άνδρες άνω των 30 χρόνων, είναι η βασική αιτία, ενώ κατά βάθος υποβόσκει και κάποιος βαθμός εκφύλισης(φθοράς) που μπορεί να οφείλεται σε κακή κατασκευή (γονίδιο), κακή διατροφή, κάπνισμα, χρήση κορτιζόνης, έλλειψη άσκησης.

Η ρήξη πλήττει κυρίως τους άνδρες και οφείλεται σε ατυχήματα που συμβαίνουν κατά την διάρκεια της εργασίας ή της άθλησης.

Οι εργαζόμενοι σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες (ανυψώσεις βαρών, αχθοφόροι κλπ) και οι αθλητές Bodybuilding, ακόντιου, σφύρας, σφαίρας κ.α. είναι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο για ρήξη στο «ποντίκι».

Η ρήξη συνοδεύεται πάντα από:

- Επώδυνο κρότο,

- Τοπικό πόνο, πρήξιμο και μελανιά στον αγκώνα

- Αδυναμία στο λύγισμα (κάμψη) και πλήρη αδυναμία έξω στροφής του αγκώνα

- «Μπαλάκι» το οποίο εμφανίζεται στο πάνω μέρος του μπράτσου

Η επίσκεψη σε ορθοπεδικό κρίνεται αναγκαία και άμεση αν κάποιος αισθανθεί τα παραπάνω συμπτώματα, προκειμένου πέρα από την κλινική εξέταση να επιβεβαιωθεί η ρήξη με τις απαραίτητες απεικονιστικές εξετάσεις (Μαγνητική Τομογραφία (MRI) αγκώνα και υπερηχογραφία).

Για νέους άνδρες συνίσταται άμεσα το χειρουργείο. Η ρήξη του τένοντα αυτού πρέπει να χειρουργείται το πολύ εντός 3-4 εβδομάδων, καθώς η επέμβαση είναι τεχνικά απλή και αποφεύγονται οι επιπλοκές.

«Αν η ρήξη δεν αντιμετωπιστεί άμεσα χειρουργικά και αφεθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε η αντιμετώπιση γίνεται δύσκολη καθώς η χειρουργική λύση είναι πολύπλοκή και απαιτούνται μοσχεύματα» καταλήγει ο κ. Ιγνατιάδης.

Αντίθετα η αντιμετώπιση για ασθενείς μεγάλης ηλικίας και κυρίως γι' αυτούς που δεν ασκούν χειρωνακτική εργασία ή αθλητικές δραστηριότητες μπορεί να γίνει συντηρητικά με φυσικοθεραπεία.