ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΠΟΥΡΤΖΗ - ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Εκδόσεις Ψυχογιός 2017 - σελ. 535


Το βιβλίο αυτό ασχολείται με την ιστορία της Ανατολικής Θράκης και των Ελλήνων εκείνων που ξεριζώθηκαν δύο φορές, η πρώτη το 1913 - 1914 και η δεύτερη και οριστική το 1922. Μέσα από αυτό το πολυδαίδαλο ταξίδι θα βρεθούμε από την Ανδριανούπολη, τον Πόντο και την Μικρά Ασία στη Θεσσαλονίκη. Ένα ταξίδι γεμάτο τραύματα, μυστικά, αγάπες, έρωτες, απουσίες και συναντήσεις. Είναι ένα ταξίδι με την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, του Αρμενικού λαού και των Ελλήνων της Μικρά Ασίας

«Οι δρόμοι της βροχής» πατάνε με το ένα πόδι σε ιστορικά γεγονότα και με το άλλο σε προσωπικές ιστορίες απόγνωσης, πόνου και δυστυχίας που έζησαν οι Θρακιώτες πρόσφυγες και όλοι όσοι αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τους δρόμους της προσφυγιάς.

1922 -1957. Δύσκολα χρόνια. Μικρασιατική Καταστροφή, Διωγμοί, Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος. Λίγο το ψωμί, ελάχιστες οι χαρές, σπάνιο το γέλιο. Περίσσευαν η δυστυχία, τα βάσανα, ο πόνος. Προσφυγιά, φτώχεια, πόλεμοι. Φωτιά και στάχτη γέμισε τις ζωές των ανθρώπων. Σαν πυκνή βροχή στέλνει τα βάσανα η ζωή, αραιές ψιχάλες τη χαρά. Μόλις τρεμοπαίζει η ελπίδα, μόλις φωτίσει λίγο τα σκοτάδια, μαύρος καπνός τη σκεπάζει. Σβήνει, χάνεται κείνη σαν πυγολαμπίδα. Και ξανά καπνός και σκοτάδια. Ως πότε πια ; Δεν κουράστηκαν τα βάσανα να τυραννούν τους ανθρώπους ;

Το 1957 μια μάνα, μετά από 34 χρόνια, ψάχνει να βρει το παιδί της, που δεν γνώρισε ποτέ. Αναζήτηση μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Αναζήτηση μέσα από συγγενείς και φίλους, γνωστούς και αγνώστους.

Η Γιασεμή είναι η μάνα που ψάχνει. Κοριτσάκι έφυγε με τους διωγμούς, από την Ανδριανούπολη το 1922, για την Θεσσαλονίκη. Θα γεννήσει ένα γιο στις 20 Ιουνίου 1923, μετά από βιασμό της από τον Τούρκο Ομέρ στην Ανδριανούπολη. Το παιδί είχε ένα κόκκινο σημάδι στο δεξί του χέρι. Σαν το δικό της. Ένα σημάδι στην κλείδωση του δεξιού χεριού του, το άλικο αστέρι, επίσης τα λακκάκια στα μάγουλα και τα μακριά δάχτυλα, ομοιότητα με τον Ομέρ. Δεν μπόρεσε να κρατήσει και δεν ήθελε αυτό το παιδί και το είχε δώσει σε δυο γυναίκες που την περιθάλπουν, την Σουμέλα και την Βερονίκη. Αυτές αποφασίζουν να το δώσουν, για υιοθεσία. Αυτές οι δυο γυναίκες μόνο γνωρίζανε το μυστικό της Γιασεμή, η Σουμέλα και η Βερονίκη.

Η Σουμέλα ήταν γενναία και ασυμβίβαστη, δίκαιη και πονετικιά. Στον μακρινό Πόντο βίωσε το άδικο, την τυραννία, την απώλεια. Πήρε μέρος στο αντάρτικο του Πόντου. Ήταν και αυτή πρόσφυγας, που περίθαλψε η Βερονίκη στη Θεσσαλονίκη.

Η Βερονίκη η αρμένισσα είχε ερωτευτεί και παντρεύτηκε τον Τούρκο Κερίμ. Το 1915 με τους διωγμούς στην Πόλη ο άντρας της ο Κερίμ, την έστειλε στη Σαλονίκη, μαζί με τον γιό τους Μουράτ - Απόλλων. Μόλις ήρθε στη Θεσσαλονίκη και ο Κερίμ σύντομα πέθανε και η Βερονίκη ασχολήθηκε με τον γιό της και με τους πρόσφυγες που ερχόταν από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Έτσι μια μέρα στο λιμάνι γνώρισε και περίθαλψε την Σουμέλα την προσφυγοπούλα από τον Πόντο, όπως και την Γιασεμή από την Ανδριανούπολη.

Το 1928, η Γιασεμή, έξι χρόνια μετά το βιασμό από τον Ομέρ, παντρεύτηκε τον Θανασό. Τον Θανασό που είχε δυο παιδάκια την Αλεξάνδρα και τον Δημητρό. Το 1934 η Γιασεμή ερωτεύεται τον Γιώργη, αλλά ήταν ήδη παντρεμένη με τον Θανασό και βρισκόταν μπροστά σε μεγάλο δίλλημα…

Η Σουμέλα σκοτώθηκε στην Κατοχή. Η Βερονίκη είχε χαθεί στην Ευρώπη και δεν ήξερε αν ζει, όταν άρχισε να ψάχνει για το παιδί της, η Γιασεμή.

Ένα γράμμα προς την Γιασεμή, φτάνει στα χέρια της, μετά το θάνατο της Σουμέλας και την αναστατώνει. Το γράμμα αναφέρει ποιος υιοθέτησε τον γιό της. Τον γιο που δεν αντίκρισε το πρόσωπό του, τον γιο που αρνήθηκε να αγκαλιάσει, να νανουρίσει. Που ήθελε να τον αντικρίσει μια φορά και να του πει την αλήθεια. Ο δικηγόρος Δημητριάδης Γεώργιος ήταν αυτός που υιοθέτησε το παιδί της. Κωνσταντίνος ήταν το όνομά του παιδιού, είχε το όνομα του πατέρα της. Αυτό ήταν το παιδί που το αρνήθηκε, από αδυναμία, από φόβο, από σιχασιά γι΄ αυτόν που το έσπειρε. Φόβος, ντροπή, μοναξιά, αναστολές.

Τόλμησε η Γιασεμή να αναζητήσεις ό,τι έχασες, ό,τι έδιωξες από κοντά σου, ότι πλήγωσες και σε πλήγωσε. Τόλμησε να ζήσεις. Στους τολμηρούς χαρίζεται η ζωή, της έλεγε ο εξάδελφός της ο Χρήστος.

Η αλήθεια μόνο ολόκληρη μπορεί να υπάρξει. Η μισή αλήθεια είναι ένα καλοφτιασιδωμένο ψέμα. Η αλήθεια πολλές φορές είναι δίκοπο μαχαίρι, κόβει και από τις δυο πλευρές. Η αλήθεια που προσπαθείς να κρύψεις σε σκοτώνει σιγά - σιγά.

Η αγάπη έχει μια δύναμη καταλυτική ! Βρίσκει διεξόδους εκεί που πιστεύεις πως δεν υπάρχουν.

Αγάπη και αλήθεια.

Ένα πολύ καλό και συγκινητικό βιβλίο. Διαβάστε το.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΠΟΥΡΤΖΗ - ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε σε ένα χωριό στο Κιλκίς. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές και πανεπιστημιακές της σπουδές στην Kτηνιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. και στη συνέχεια εντάχθηκε στο επιστημονικό και διδακτικό προσωπικό της, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως καθηγήτρια Μικροβιολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων. Εκτός από το διάβασμα και το γράψιμο, που είναι οι μεγάλες της αγάπες, αφιερώνει μέρος του χρόνου της στην κηπουρική, ενώ οι πεζοπορίες με συντροφιά τον σκύλο της στα πανέμορφα δάση της ορεινής Χαλκιδικής, καθώς και η συλλογή άγριων μανιταριών, αποτελούν την εκτόνωσή της. ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και προέκυψε από την επιθυμία της να γράψει για τους Ανατολικοθρακιώτες, τον ξεριζωμό τους και τις κακουχίες που έζησαν.


Κώστας Τραχανάς