Συνέντευξη του Δημήτρη Χριστακόπουλου στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ηπειρωτική και γενικότερα την ελληνική παραδοσιακή μουσική, με ιδιαίτερο σεβασμό και ήθος


ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο «Πετρολούκας Χαλκιάς, Η ζωή μου το κλαρίνο», εκδόσεις «Χατζηλάκος»;
ΑΠ. Ως γνήσιος Ηπειρώτης, που χρόνια άκουγα τον μαγικό ήχο του κλαρίνου του και ένιωθα να με διαπερνάει ως τα βάθη του είναι μου, θεώρησα χρέος να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή και το έργο, την ανεκτίμητη προσφορά του σπουδαίου κλαρινίστα Πετρολούκα Χαλκιά, που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ηπειρωτική - την οποία πρόβαλε με μεγάλη επιτυχία στην Αμερική -, και γενικότερα την ελληνική παραδοσιακή μουσική, με ιδιαίτερο σεβασμό και ήθος. Και να είσαστε σίγουροι ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα την προσπάθεια, αφού μέσα από την αφήγησή του, μαθαίνουμε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα για τη ζωή και την περιπλάνησή του στους όμορφους κήπους της μουσικής. Επιπλέον, ένα cd με είκοσι κομμάτια, εκτελεσμένα με τον μοναδικό, αριστοτεχνικό τρόπο του διάσημου καλλιτέχνη, συνοδεύει το βιβλίο.

ΕΡ. Πόσο χρόνο κάνατε για να μαζέψετε το υλικό και για να γράψετε το βιβλίο;
ΑΠ. Δεν απαιτήθηκε ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού ο κ. Πέτρος, οργανωτικός όπως είναι, με βοήθησε στη συγκέντρωση του υλικού, - φωτογραφίες και ό,τι άλλο χρειάστηκα.

ΕΡ. Ο Πετρολούκας Χαλκιάς ξεκίνησε από ένα χωριό της Ηπείρου κι η φήμη του εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τι ήταν αυτό που τον έκανε γνωστό;
ΑΠ. Ο Πετρολούκας ξεκίνησε σε δύσκολες εποχές από το Δελβινάκι, έχοντας για κάποιο διάστημα ως δάσκαλό του στο κλαρίνο τον σπουδαίο Φίλιππο Ρούντα. Νομίζω πως η δεξιοτεχνία του, το θαυμάσιο ηπειρώτικο ηχόχρωμα, που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κλαρινίστες, η αυθεντικότητά του και η μεγάλη του ικανότητα στους αυτοσχεδιασμούς είναι οι αρετές που τον έκαναν γνωστό στο πανελλήνιο.

ΕΡ. Πάλεψε στη ζωή και τα κατάφερε. Ποια στοιχεία τον διακρίνουν ως άνθρωπο;
ΑΠ. Διακρίνεται για τη σύνεση, την πειθαρχία, τη θετική διάθεση, την υπομονή και την ηρεμία.
Νομίζω όμως πως, η σκληρή δουλειά και η διαρκής προσπάθεια για αυτοβελτίωση ήταν και παραμένουν τα κύρια χαρακτηριστικά του.

ΕΡ. Από νωρίς έπαιξε στα πανηγύρια κι έγινε το πρώτο κλαρίνο. Είχε την αναγνώριση από τον κόσμο. Έχει όμως την αναγνώριση κι από τους συναδέλφους του;
ΑΠ. Πιστεύω πως οι συνάδελφοί του, στην πλειονότητά τους, τον υπολήπτονται, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του αξία και προσφορά. Αν υπάρχουν και κάποιοι - όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλα τα κλειστά επαγγέλματα -, που τον ζηλεύουν λόγω ικανοτήτων, είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση.

ΕΡ. Η φήμη του έφτασε και στο εξωτερικό. Πήγε στην Αμερική. Ποιες ήταν οι εμπειρίες του εκεί;
ΑΠ. Η Αμερική ήταν η χώρα που άνοιξε τους περιορισμένους ορίζοντές του, όχι μόνο σε επίπεδο τεχνολογικών και γενικότερων γνώσεων, αλλά και στα μουσικά ρεύματα της εποχής. Ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη, βρέθηκε σε άγνωστο περιβάλλον, μπροστά σε πανύψηλους ουρανοξύστες, σε τεράστιες γέφυρες, απέραντους δρόμους, αυτοκίνητα και εκατομμύρια κόσμο, κάτι που τον εντυπωσίασε θετικά. Από την άλλη, στα νυχτερινά κέντρα όπου δούλεψε, αντιμετώπισε και κάποιες δύσκολες, εντελώς άγνωστες καταστάσεις, που ορισμένες από αυτές, τις περιγράφει με γλαφυρότητα στο βιβλίο. Γενικά, ο Πετρολούκας θεωρεί την Αμερική «χώρα της ευκαιρίας» καθώς και δεύτερη πατρίδα του και την επισκέπτεται κάθε χρόνο, για να δει γνωστούς και φίλους, αφού εκεί έζησε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του.

ΕΡ. Αληθεύει ότι γνώρισε σπουδαίους ξένους μουσικούς, με τους οποίους συνεργάστηκε;
ΑΠ. Στο διάστημα της παραμονής του στην Αμερική συγχρωτίστηκε με φημισμένους, στο είδος τους, μουσικούς από διάφορες εθνικότητες και με μερικούς από αυτούς συνεργάστηκε. Επίσης, γνώρισε άλλα μουσικά ρεύματα, συγγενικά με την ηπειρώτικη πεντατονική -όπως είναι η τζαζ-, στα οποία δεν δίστασε να ανοιχτεί.

ΕΡ. Αφότου επιστρέφει στην Ελλάδα θυμάμαι τις συναυλίες που έδωσε. Γιατί τότε θεωρήθηκαν σπουδαία μουσικά γεγονότα;
ΑΠ. Γιατί ο Πετρολούκας, όταν γύρισε, έπαιζε τα τραγούδια και τους σκοπούς, όπως ακριβώς τα έπαιζε πριν φύγει για την Αμερική, σε αντίθεση με κάποιους άλλους μουσικούς που, στα πλαίσια του μοντερνισμού, είχαν κάνει ορισμένες αλλαγές. Έτσι, ο κόσμος που διψούσε για τον αυθεντικό, τον αναλλοίωτο ήχο, που ερχόταν κατευθείαν από τις αρχέγονες πηγές της παράδοσης, πήγαινε στις συναυλίες του Πετρολούκα, κι εκείνος, παίζοντας με ευαισθησία, δημιουργούσε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα γύρω του, αφυπνίζοντας τις μνήμες.

ΕΡ. Παράλληλα, ο Πετρολούκας Χαλκιάς είχε και εξαιρετική δισκογραφία. Ποιοι είναι οι σημαντικότεροι δίσκοι του;
ΑΠ. Η δισκογραφία του Πετρολούκα είναι εξαιρετικά μεγάλη, ανάλογη της αξίας του. Ως εκ τούτου, η επιλογή δεν είναι καθόλου εύκολη. Θα τολμούσα να πω ότι μερικοί από τους πιο αντιπροσωπευτικούς του δίσκους -κατά τη γνώμη μου-, είναι: «Οι δρόμοι της ψυχής», «Τα γνήσια ηπειρώτικα», «Έλληνες και Ινδοί», «Μοιρολόγια και γυρίσματα», «Ο δεξιοτέχνης-σολίστες».

ΕΡ. Οι νέοι γνωρίζουν το έργο του;
ΑΠ. Ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, ειδικά όσοι ασχολούνται και βρίσκουν νόημα στην παράδοση, τον γνωρίζουν. Κι έπειτα, λόγω της μεγάλης του μουσικής εμβέλειας, τον καλούν στις καλύτερες μουσικές σκηνές της Αθήνας, όπου παίζει με διάφορα γνωστά σχήματα - σε λίγο θα παίξει ξανά με τους "Τακίμ" -, καθώς και με μουσικούς διεθνούς φήμης, όπως έγινε το περασμένο καλοκαίρι με τον Μπρέγκοβιτς.

ΕΡ. Ποιο μουσικό κομμάτι του θα μας προτείνατε ν ́ ακούσουμε ;
ΑΠ. Η μουσική, όπως και τόσα άλλα, είναι θέμα γούστου. Προσωπικά, έχω μεγάλη αγάπη για τα Πωγωνίσια και ιδιαίτερα τα βαριά. Αυτά είναι που με αγγίζουν περισσότερο από κάθε άλλο σκοπό, και μάλιστα όταν είναι παιγμένα από τον Πετρολούκα: «Σκάρος», «Μοιρολόγια», «Ποταμιά», «Παπαδιά», είναι κάποια που θα πρότεινα.

ΕΡ. Ποια άλλα μέλη από την οικογένειά του παίζουν κλαρίνο και συνεχίζουν την παράδοση;
ΑΠ. Ο γιος του, Μπάμπης Χαλκιάς, παίζει κλαρίνο, αλλά κυρίως εκείνος που συνεχίζει την παράδοση πάνω στα χνάρια του, με παραπλήσιο ηχόχρωμα με το δικό του, είναι ο εγγονός του, Πέτρος.

ΕΡ. Τι άλλο ετοιμάζετε για το προσεχές μέλλον;
ΑΠ. Αυτόν τον καιρό γράφω το έβδομο στη σειρά αστυνομικό μυθιστόρημα, που αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων, τα οποία κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Χατζηλάκος» τον περασμένο Μάιο, και έχουν κεντρικό ήρωα τον αστυνόμο Αγγέλη, έναν αστυνομικό με ανθρώπινο πρόσωπο και αναλυτική σκέψη, που καταφέρνει και εξιχνιάζει δύσκολες υποθέσεις, πιασμένος συνήθως από μια μικρή αλλά τόσο σημαντική λεπτομέρεια, η οποία κάνει τη διαφορά. Επίσης, σε δυο περίπου μήνες, από τις ίδιες εκδόσεις, θα κυκλοφορήσει το επόμενο παιδικό μυθιστόρημά μου. Μην ξεχνάμε ότι είμαι δάσκαλος...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημήτρης Χριστακόπουλος γεννήθηκε στην Κοπάνη Ιωαννίνων. Σπούδασε οικονομικά και παιδαγωγικά. Εργάζεται ως δάσκαλος στο Μοσχάτο. Έχουν εκδοθεί πολλά βιβλία του -μυθιστορήματα, αστυνομικά, παιδικά, παραμύθια, ποίηση-. Βραβεύτηκε από την «Ένωση Λογοτεχνών Ελλάδας» κι από την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών», για κάποια από τα έργα του. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔ ΧΑΤΖΗΛΑΚΟΣ Μυθιστορήματα: «Το ακορντεόν του δειλινού», «Αν αγαπήσεις ποτέ», «Στη χιονοστιβάδα του έρωτα», «Η Ρόδη κι ο πόθος». Αστυνομική λογοτεχνία: «17:45», «Έγκλημα στην Αίγινα», «Το οικοτροφείο», «Το τελευταίο ραντεβού», «Μοιραίο παιχνίδι», «Πάντοτε το βράδυ». Παιδικά: «Η Μελίνα και οι εξωγήινοι», «Η μεγάλη νίκη», «Το νεραϊδοκόριτσο», «Τατιάνα, η φίλη μου η ηθοποιός». Παραμύθια: «Ο λιχούδης τάρανδος του Αϊ-Βασίλη», «Η νεράιδα τ’ ουρανού», «Βαλεντίνα, η ονειροπαρμένη».