ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

Βίβιαν Μάρκου
Εκδόσεις Ψυχογιός 2017 - σελ. 375

Δύο πράγματα θέλουν οι συγγραφείς. Πρώτον, να εκδίδονται από μεγάλους και γνωστούς οίκους. Και δεύτερον, να εκδίδονται. Ακόμα και από τον εκδοτικό οίκο ενός μοναστηριού. Αρκεί να βγει το βιβλίο τους. Αλλά, όλοι γράφουν…

Η παραγωγή είναι μεγάλη. Είναι πολύ μεγάλη, τόσο πολύ τεράστια, που δε χωρά στους μεγάλους και γνωστούς οίκους. Δε χωρά ούτε και στους πολλούς μικρούς και σχετικά άγνωστους. Δεν θα έφταναν τα δέντρα του καημένου του πλανήτη μας…

Όλοι γράφουν. Όλοι. Και ακόμα κι αυτοί που δε γράφουν σήμερα, θα γράφουν αύριο. Οπότε χρειάζεται ένας έλεγχος. Ένα φίλτρο. Πρέπει να βγουν μόνο τα βιβλία που αξίζουν.

Η αγορά αντιμετωπίζει λόγω οικονομικής κρίσης μεγάλα προβλήματα και οι άνθρωποι δεν αγοράζουν βιβλία, αλλά τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος ψάχνει δεξιά και αριστερά για βιβλιοφιλικά γκρουπ στο facebook, οι γυναίκες ποτέ δεν έπαψαν να διαβάζουν (έξι στους δέκα που αγοράζουν βιβλία είναι γυναίκες) και να στηρίζουν το καλό βιβλίο. Κάθε χρόνο βγαίνουν μερικές χιλιάδες βιβλία, αλλά μόνο καμιά εικοσαριά, πουλάνε πραγματικά πολύ. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα βγάλουν τα έξοδά τους είτε θα βάλουν μέσα τον εκδότη. Οι εκδόσεις είναι ρίσκο από τα λίγα. Κάθε μέρα στα γραφεία των εκδόσεων φτάνουν δέκα βιβλία, περίπου τρεις χιλιάδες τον χρόνο. Είναι ένας τεράστιος αριθμός χειρογράφων και έτσι εκατοντάδες μυθιστορήματα από αυτά κάθε χρόνο, δεν τα διαβάζει κανείς. Κανείς !

Η Δήμητρα Κορίνη είναι τριάντα πέντε χρονών ερωτευμένη με τα βιβλία και με τον σκύλο της τον Σέρλοκ. Ήταν ένα κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία.

Η αδύνατη και καστανομελαχρινή, Δήμητρα Κορίνη, δούλευε σε ένα μικρομεσαίο εκδοτικό Οίκο, τις Εκδόσεις Δρόλια, που είχε μια σειρά βιβλία εκλαϊκευμένης φιλοσοφίας, εσωτερισμού και απόκρυφων κειμένων και που εξειδικευόταν σε βιβλία Ιστορίας και γεωπολιτικής. Η Δήμητρα Κορίνη δούλευε μέσα στα βιβλία, λάτρευε τα βιβλία, ξενυχτούσε διαβάζοντας, αγαπούσε την λογοτεχνία, την ποίηση και την πεζογραφία. Διάβαζε δυο μυθιστορήματα την εβδομάδα. Η Δήμητρα Κορίνη ήταν επίσης επιμελήτρια εκδόσεων και διευθύντρια λογοτεχνικής σειράς.

Όλα στον Εκδοτικό Οίκο Δρόλια τα έκανε αυτή η κοπέλα. Την πρόσκληση των επίδοξων συγγραφέων. Την ανάγνωση των χειρογράφων. Την επιλογή των κατάλληλων προς έκδοση τίτλων. Την επιμέλεια των κειμένων. Την τυπογραφική διόρθωση των βιβλίων. Την επιλογή του χαρτιού για το τύπωμα. Τις μακέτες των εξωφύλλων. Τη διαφήμιση των μυθιστορημάτων. Όλα μόνη της. Ζώντας και δουλεύοντας μέσα στα βιβλία, αντλούσε χίλιες χαρές. Ήταν η πιο ευτυχισμένη επιμελήτρια στον κόσμο. Το πιο ευτυχισμένο στέλεχος εκδοτικού οίκου που υπήρξε ποτέ. Κούνια που την κούναγε.

Γιατί τότε δεν ήξερε. Τότε ήταν πολύ νωρίς. Ήταν Οκτώβριος. Και ο Αύγουστος δεν είχε έρθει ακόμη. Ο Αύγουστος θα έκανε την εμφάνισή του τον Δεκέμβριο.

Πώς γίνεται αυτό;

Α, πολύ εύκολα. Πάρα πολύ εύκολα. Με ένα γράμμα. Με μερικές σελίδες από ένα βιβλίο. Και κερνώντας την δύο ποτά σε ένα μπαρ. Ο Αύγουστος-Αύγουστος Γιανναράς-ήρθε στη ζωή της τον Δεκέμβριο. Κι έφερε τα πάνω κάτω…

Μια ημέρα η Δήμητρα, αποφασίζει μαζί με τον εκδότη της τον κ. Γιώργο Δρόλια, να βγάλουν μια καινούργια σειρά βιβλίων, βιβλία αυτοβοήθειας - αυτοβελτίωσης και να βγάλουν σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς. Θέλει η Δήμητρα να ξεκινήσει μια καινούργια, φιλόδοξη λογοτεχνική σειρά. Να βγάλει δηλαδή κάποια από αυτές τις εκατοντάδες βιβλίων, που δεν διαβάζονται από τους άλλους εκδοτικούς Οίκους. Που να ήξερε όμως που θα έμπλεκε;

Τα βιβλία αυτοβοήθειας τα γράφει η ίδια η Δήμητρα με ψευδώνυμο. Ώσπου λαβαίνει ένα μήνυμα, από μια κυρία με το ψευδώνυμο Elegaalitheies, που διάβασε ένα από τα βιβλία αυτοβοήθειας-αυτοβελτίωσης, το «Χώρισέ τον /Κρατησέ τον» και το εφήρμοσε και τώρα στέλνει μια απελπισμένη επιστολή προς τον Εκδοτικό Οίκο Δρόλια και ζητάει βοήθεια πώς να ξανακερδίσει τον άνδρα της, τον Αριστομένη. Η Δήμητρα προσπαθεί με κάποιο ευγενικό τρόπο και προσεκτικές επιστολές να την βοηθήσει.

Επίσης η Δήμητρα βγάζει ανακοίνωση ότι ζητάει κείμενα νέων Ελλήνων λογοτεχνών. Τα μάτια της είναι ανοιχτά και το μυαλό της σε διαρκή επαγρύπνηση, μήπως ανακαλύψει μέσα στους τόνους του εκτυπωμένου χαρτοπολτού κάποιο πολύ καλό βιβλίο, που θα βγει στην νέα Σειρά Λογοτεχνίας. Τα περισσότερα χειρόγραφα των επίδοξων συγγραφέων είναι «σκουπίδια», αυτή όμως ψάχνει για το αριστούργημα, το οποίο θα το εκδώσει. Ένας υποψήφιος συγγραφέας ο Άρης Γράψας της στέλνει ένα καλογραμμένο μεν, με δομή και χαρακτήρες, χειρόγραφο, με τίτλο «Οι υπηρέτριες», αλλά την αναστατώνει αυτό το χειρόγραφο, γιατί ο συγγραφέας του είναι μισογύνης, φαλλοκράτης, μισάνθρωπος και επικίνδυνος. Αντιμετώπιζε τις γυναίκες σαν σκουπίδια, τις εξευτέλιζε. Φυσικά η Κορίνη το απορρίπτει με μια απαντητική επιστολή. Όπως πριν είχε απορρίψει με καμιά εκατοστή επιστολές, κακά, κακογραμμένα και τελείως πρωτόλεια και ερασιτεχνικά βιβλία. Είναι άκομψο, στενόχωρο να κόβεις τα φτερά σε έναν επίδοξο μυθιστοριογράφο, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Να πάνε τα χειρόγραφα για πολτοπίεση και στην ανακύκλωση.

Στις εκδόσεις απαιτείται υπομονή. Θέλει καλά προτεινόμενα για έκδοση βιβλία. Ίσως το επόμενο να ήταν εκδόσιμο. Ίσως το μεθεπόμενο να ήταν ένα μικρό αριστούργημα.

Ώσπου μια μέρα η Δήμητρα ανακαλύπτει το έργο που έψαχνε τόσο καιρό, το πρώτο διαμαντάκι, τον πρώτο τίτλο της σειράς. «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία». Το πρώτο μυθιστόρημα της Σειράς Λογοτεχνίας των Εκδόσεων Δρόλια. Ήταν υπέροχο. Όμως δεν ήταν όλο. Ο Αύγουστος Γιανναράς της είχε στείλει μόνο την αρχή από το βιβλίο του. Έπρεπε να τον συναντήσει να πάρει και το υπόλοιπο. Και τότε αρχίζει …

Μια κομπίνα, ένα μοντέλο, κάποια ψευδώνυμα, μια εκδίκηση, κάποια σατανικά σχέδια, ένα ψέμα, βιβλία με ψευδώνυμο, εκδόσεις, συγγραφείς, ένας μεγάλος έρωτας.

Ένα ερωτικό και χιουμοριστικό μυθιστόρημα γύρω από τον χώρο των εκδόσεων, τους συγγραφείς, τα βιβλία και όσους τα αγαπάνε.

Διαβάστε το.

Η Βίβιαν Μάρκου είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο μιας Αθηναίας εκδότριας.

Κώστας Τραχανάς