«Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια που τα κυριακάτικα μεσημεριανά γεύματα συχνά μετατρέπονταν σε γιορτές. Πολλές συζητήσεις και τραγούδια. Ο Καζαντζίδης και τα τραγούδια ήταν βασικός πρωταγωνιστής».

«Για συνεντεύξεις μιλήσαμε πάνω από 24 ώρες συνολικά όλα αυτά τα χρόνια. Οι πιο προσωπικές συναντήσεις μας ήταν επίσης συχνές».

«Ο Καζαντζίδης ήταν το φαινόμενο, ένας άνθρωπος του έξω κόσμου, δεν ήταν όπως όλοι. Ήταν πάντα βυθισμένος σε μια αποστολή. Ήταν δύσκολη η ζωή του γιατί το είχε κατοικήσει αυτό το θείο χάρισμα και ένοιωθε ο ίδιος το βάρος του. Ήταν απλός. Ένα ήσυχο θηρίο αν δεν τον ενοχλούσες. Αν τον ενοχλούσες γινόταν άλλος άνθρωπος. Ο εκπρόσωπος του θυμού».

«Η Ελλάδα που μεγάλωσε. Ήταν μια άδικη χώρα για πολλούς εκείνη η Ελλάδα. Έδειχνε τους μισούς για να μείνουν στα προνόμια οι λίγοι».

«Αναλόγως από ποια μεριά τα βλέπεις τα πράγματα αυτά... Νομίζω ότι ο Καζαντζίδης ήταν το μέτρο και δεν μπορούσε να κοιμηθεί ο ίδιος αν ένοιωθε ότι συμμετέχει στον εξευτελισμό. Τελικά ο Καζαντζίδης κατάφερε να ζει πέρα από τον χρόνο κι όλοι αυτοί που τον κυνήγησαν χάθηκαν. Καλό είναι όταν συναντάς το μοναδικό να του ανοίγεις την πόρτα να τρέξει γιατί μόνο έτσι θα κερδίσεις και εσύ κάτι».

«Άνθρωπος που είχε μέτρο και στη ζωή του. Δεν μπορούσε να τραγουδάει σε ανθρώπους που δεν ακούγανε το τραγούδι του. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το καταφέρεις... αλλά δείχνει ότι είχε αποφασίσει να μην εξαργυρώσει το ταλέντο του για ένα τραπεζικό λογαριασμό μεγαλύτερο».

«Δεν εξηγούνται όλα. Ο Καζαντζίδης περιείχε και κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Έτσι είναι οι Μύθοι. Οικείοι αλλά ανεξήγητοι».

«Ακούω ότι η ταινία έφερε σε επαφή πολλούς νέους με το φαινόμενο και νοιώθω ότι ο Καζαντζίδης θα συγκινεί πάντα γιατί περιέχει αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τον ακούνε και να νοιώθουν ότι τραγουδάει την δική τους ιστορία».

«Είναι η άλλη πλευρά του Στέλιου αυτό το βιβλίο. Ο Στέλιος ήταν ένας παρατηρητής της ζωής, ένας άνθρωπος ευαίσθητος με ελαττώματα αλλά και πλεονεκτήματα μεγάλα. Πάνω από όλα ήξερε από πια πλευρά της ιστορίας είναι... Ήταν η αυτοβιογραφία του βάσανου. Όταν αφηνόταν, έλεγε πράγματα σπουδαία, δικά μας πράγματα.. Απλώς όσοι τον πλησιάζανε, για δικούς τους λόγους ιδιοτελείς, του ξύνανε πληγές που τον βασάνιζαν και τότε γινόταν θηρίο ανήμερο».

Ο Θανάσης Λάλας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έπαιξε ποδόσφαιρο, συναντήθηκε νωρίς με την τύχη του. Σε πολύ νεαρή ηλικία είχε την ευκαιρία να ζήσει δίπλα στον Στρατή Τσίρκα, ένα σπουδαίο Έλληνα συγγραφέα, και να τον καθοδηγήσει στο χώρο της ποίησης ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Νίκος Καρούζος και ο Μίλτος Σαχτούρης.

Στην ηλικία των 23 γνώρισε τυχαία τον Άντι Γουόρχολ και αυτή η συνάντηση άλλαξε την πορεία της ζωής του. Ξεκίνησε να παίρνει συνεντεύξεις και να επιδιώκει συναντήσεις με σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες και λόγιους, άρχισε να κάνει καθημερινότητά του αυτές τις συναντήσεις. Μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει 3500 συνεντεύξεις με μοναδικές προσωπικότητες από όλο τον κόσμο.

Έχει δουλέψει ως δημοσιογράφος σε μεγάλα Ελληνικά περιοδικά και εφημερίδες και έχει διακριθεί ως δημιουργός νέων περιοδικών, έχει δημιουργήσει 33 καινούργια concepts για περιοδικά. Σήμερα δραστηριοποιείται δημιουργικά στη ζωγραφική, τη γλυπτική και συνεχίζει επιλεκτικά στη γραφή.