Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του νέου μου βιβλίου μεταφέρεσαι άθελά σου σε παλιές εποχές –κυρίως του Μεσοπολέμου, 1918*1940- τότε που οι πρόγονοί μας απολάμβαναν καθημερινά τα αστυνομικά ρεπορτάζ και τα χρονογραφήματα των εφημερίδων. Σε αυτά αναδεικνυόταν με ποιότητα γραφής αλλά και χιούμορ οι διάφορες ¨μηχανές¨ -όπως αποκαλούσαν τότε τις απατεωνιές- που διακρινόντουσαν από το ευφυές του σχεδιασμού και το άψογο της εκτέλεσης.

Όλα τα μέχρι σήμερα βιβλία μου –και είναι να μη βασκαθώ επτά (γελάει)- αναδείκνυαν τα όμορφα και τα νοσταλγικά, πράγμα που εκστασιάζει το αναγνωστικό κοινό. Δεν τολμούσα να γράψω κάτι που θα μελάνωνε αυτήν την εικόνα. Και όμως τελικά, και το όγδοο αυτό βιβλίο μου σε κάνει να ¨συμπαθήσεις¨ αυτούς τους παραβατικούς και τα ¨κατορθώματα¨ τους, διότι δεν είναι ποτέ βίαιοι, αλλά διαθέτουν το χιούμορ και τον τρόπο ενός ΑρσένΛουπέν!

Έχει μια ανθρωπιά σε όλες της τις πλευρές, που αδύνατον να την συναντήσεις σήμερα στις σύγχρονες κοινωνίες. Έχει μια αγαθότητα –προς Θεού μη την συγχέουμε με την κουταμάρα- που νομίζεις πως ζεις σε μια ονειρώδη πολιτεία. Έχει χιούμορ, διάθεση για ζωή. Έχει πνεύμα που δεν το σκοτώνει η βία. Και τέλος έχει ένα υψηλού επιπέδου δημοσιογραφικό επιτελείο, που μας έχει δώσει φοβερά κείμενα και περιγραφές

Προφανώς γιατί λείπει η βία και επικρατεί το πνεύμα. Ο ίδιος λόγος για τον οποίο μας αρέσουν οι παλιές γαλλικές αστυνομικές ταινίες και οι παλιές ιταλικές κωμωδίες. Δεν με εμπνέει και δεν θαυμάζω τον εφοριακό που κλέβει τον φορολογούμενο κάνοντας κατάχρηση της θέσης που του έδωσε η πολιτεία. Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει. Οι όποιες κομπίνες και απατεωνιές, που γεμίζουν καθημερινά πια τα δελτία ειδήσεων, κρίνονται από το ύψος της μπάζας ή τη μορφή της απειλής με όπλο, και όχι από την σύλληψη και εκτέλεση μιας ¨μηχανής¨.

Όλοι αυτοί οι ¨παστρικοχέρηδες¨ αποτελούν, όπως γράφω ειρωνικά, τον ελαφρύ κλάδο της λωποδυτικής τέχνης. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν και αυτοί το μικρό έστω μερίδιό τους στην καθημερινή παραβατικότητα. Στο βιβλίο αναλύεται και η δική τους οργάνωση και οι ειδικότητες που κυριαρχούσαν. Έτσι έχουμε παντουφλάδες, λαχανάδες, σακουλάδεςκλπκλπ ανάλογα με το αντικείμενο της κλοπής και τις σωματικές ικανότητες που απαιτούσε η κάθε ¨δουλειά¨. Κάποια στιγμή μάλιστα λειτούργησε στην Αθήνα και ειδική σχολή κλεψιάς με εποπτικό υλικό κατ’ ευθείαν από το Παρίσι παρακαλώ!

Όπως σας έχω ήδη πει η κάθε λογής βία λείπει από το βιβλίο. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ληστείες ούτε τα μαχαιρώματα. Εξάλλου αυτά ¨έπαιζαν¨ τον 19ο αιώνα και ήταν δουλειά της Χωροφυλακής και των στρατιωτικών αποσπασμάτων να τα αντιμετωπίσουν. Με την Αστυνομία του 20ου Αιώνα τα πράγματα ήταν διαφορετικά και το ¨παιχνίδι¨ κλέφτες και αστυνόμοι λάμβανε χώρα σε διαφορετικό, σαφώς υψηλότερο επίπεδο.

Πολύ ικανοποιητική αν κρίνει κανείς από τις υψηλές εν γένει κυκλοφορίες σε μια αγορά που ψάχνει ακόμα τρόπους επέκτασης της. Να κάνω όμως εδώ μια αναγκαία διευκρίνιση. Ο όρος «Παλιά Αθήνα» δεν είναι στα βιβλία μου γεωγραφικός αλλά λογοτεχνικός. Δεν καλύπτει δηλαδή μόνο δρώμενα της Αθηναϊκής κοινωνίας αλλά ολόκληρης της Ελλάδας. Αυτό έχει ήδη γίνει –μετά από τόσες εκδόσεις- γνωστό και η κυκλοφορία του βιβλίου εκτός Αθήνας είναι εξίσου ικανοποιητική. Σε αυτό πρωταρχικό ρόλο παίζουν φυσικά και οι βιβλιοπώλες

Με δύο τρόπους ο πρώτος και παλαιότερος είναι η ιστοσελίδα μου paliaathina.com, ένα διαδικτυακό μουσείο που καλύπτει την περίοδο 1834-1940. Ο δεύτερος έχει ξεκινήσει εδώ και 2 χρόνια με τις εβδομαδιαίες αναρτήσεις μου στο ένθετο περιοδικό της εφημερίδας «Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης». Η επικοινωνία μου με την απανταχού ελληνική ομογένεια είναι κάτι το μοναδικό.

Η συγκέντρωση αυτού του υλικού έχει ξεκινήσει εδώ και 12 χρόνια με συστηματική έρευνα στις βιβλιοθήκες και εξειδικευμένη ταξινόμηση.