Η πραγματική φιλία είναι μια σχέση μέσα στην οποία είναι κανείς ελεύθερος να είναι ο εαυτός του και αναζητά και το ίδιο από τον άλλο

Η Πένυ Ραμαντάνη γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Όναρ», που δημιουργήθηκε το 1999 και νυν μέλος του συγκροτήματος «Ντο δίεση». Το «Υπέροχα μόνοι» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το εικονογραφημένο βιβλίο «Το αστέρι και ο Κωστής», εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη. Για αυτό τον λόγο την προσεγγίσαμε και συνομιλήσαμε μαζί της για τη λογοτεχνία αλλά και για τη μουσική.

ΕΡ. Πώς αρχίζει η συγγραφή μιας νέας ιστορίας;
ΑΠ. Στην περίπτωσή μου η συγγραφή ξεκινά στο μυαλό μου. Είναι σα να έρχονται απρόσκλητοι επισκέπτες, οι οποίοι είναι καλοδεχούμενοι φυσικά και όταν αποκτήσουν οντότητα στη φαντασία μου, αυτομάτως γεννιέται η ανάγκη αυτό να μεταφερθεί στο χαρτί ή στο πληκτρολόγιο. Κρατώ ημερολόγιο από τα 11, νιώθοντας ότι αν ένα συναίσθημα, μία ιδέα ή ένα γεγονός καταγραφεί, δεν χάνεται ποτέ.

ΕΡ. Ποια είναι η πηγή έμπνευσης για να γράψετε ένα βιβλίο;
ΑΠ. Στο πρώτο μου βιβλίο πηγή έμπνευσης ήταν ένα προσωπικό βίωμα, που όμως μπλέχτηκε με το μύθο. Όταν η ηρωίδα μου απέκτησε χαρακτήρα και ιδιαιτερότητες, πηγή έμπνευσης ήταν η ίδια. Στο δεύτερο, που είναι και παιδικό, ήταν μια φράση του γιου μου Κωστή, όταν ήταν στην ηλικία των πέντε χρόνων. Γενικά, έχοντας μια έμφυτη αγάπη για τους ανθρώπους, μου αρέσει να παρατηρώ τις συμπεριφορές τους και να αφουγκράζομαι τα συναισθήματά τους, πράγμα το οποίο είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης.

ΕΡ. Πόσο χρόνο κάνετε για να γράψετε μια ιστορία;
ΑΠ. Μέσα στο μυαλό μου μια ιστορία παίρνει καιρό για να στοιχειοθετηθεί, να αποκτήσει νόημα και λόγο ύπαρξης. Μόλις αυτό γίνει, η διαδικασία της συγγραφής, που είναι και η πιο μαγευτική, γίνεται αβίαστα και γρήγορα.

ΕΡ. Ποια είναι η σημασία της καλής εικονογράφησης μιας ιστορίας;
ΑΠ. Πιστεύω πως στο παιδικό βιβλίο η εικονογράφηση είναι εξίσου σημαντική με το κείμενο. Είναι τα χρώματα, η αίσθηση, οι γραμμές, που δημιουργούν την πρώτη εντύπωση και τη πρώτη σύνδεση, κρατώντας κανείς ένα βιβλίο στα χέρια του. Σ’ αυτό το κομμάτι στάθηκα ιδιαιτέρως τυχερή με την εικονογράφο του παραμυθιού κ. Σουζάνα Αθανασιάδου, η οποία εκτός απ’ το εξαιρετικό της ταλέντο ως ζωγράφος, είχε την ιδιαίτερη ικανότητα να σταθεί και να παρουσιάσει τις ίδιες στιγμές της ιστορίας που φανταζόμουν κι εγώ, χωρίς να έχουμε συζητήσει εκ των προτέρων γι’ αυτό. Επίσης είχε τον τρόπο να το κάνει με μια μοναδική ζεστασιά κι αγάπη, πράγμα που αποτυπώνει τον χαρακτήρα της.

ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο σας «Το αστέρι κι ο Κωστής», εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη;
ΑΠ. Ο γιος μου ο Κωστής, ένα βράδυ που επιστρέφαμε στο σπίτι με τ’ αυτοκίνητο – ήταν τότε γύρω στα πέντε – μου είπε : «Μαμά αν πέσει ένα αστέρι απ’ τον ουρανό και χτυπήσει και το βρω, θα το πάρω, θα το γιατρέψω και θα τ’ αφήσω να πάει σπίτι του». Με συγκίνησε τόσο αυτή η σκέψη, που αμέσως άρχισαν να γεννιούνται στη φαντασία μου οι περιπέτειες αυτού του αστεριού. Χαίρομαι πολύ που κυκλοφόρησε από τις συγκεκριμένες εκδόσεις, που απαρτίζονται από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το βιβλίο με αγάπη και υπευθυνότητα.

ΕΡ. Τι θα συμβεί άραγε όταν το αστέρι στην προσπάθεια του να χοροπηδήσει πέφτει κατά λάθος στη γη;
ΑΠ. Θα χρειαστεί να έρθει αντιμέτωπο με τις συνέπειες αυτού του λάθους, όπως όλοι μας στη ζωή, μέσα απ’ τις οποίες όμως θα μάθει πράγματα πολύ σπουδαία για τον εαυτό του, θα μάθει να ψάχνει λύσεις και να βρίσκει τη δύναμη να στέκεται στα δυο του πόδια ή στις δυο γωνίτσες του ή σε δυο φτερά ή σε ό,τι έχει ο καθένας μας για να στέκεται και φυσικά θα διασκεδάσει!

ΕΡ. Η γνωριμία με τον Κωστή θα βοηθήσει το αστέρι να ανακαλύψει τη φιλία. Γιατί στη ζωή είναι απαραίτητη η φιλία;
ΑΠ. Η ζωή με ευλόγησε με καλούς φίλους. Ανθρώπους που γνωρίζω από μικρό παιδί και άλλους, που ήρθαν αργότερα. Θεωρώ ότι είναι η πιο ευγενική ανθρώπινη έκφανση, μία από τις πιο όμορφες εκδοχές μας ως πλάσματα. Είναι μια σχέση επιλογής που δεν εμπεριέχει την κτητικότητα, μια σχέση παράλληλης εξέλιξης και πορείας που δεν εμπεριέχει τον ανταγωνισμό, ούτε την κριτική, ούτε τα ανταλλάγματα. Η πραγματική φιλία είναι μια σχέση μέσα στην οποία είναι κανείς ελεύθερος να είναι ο εαυτός του και αναζητά και το ίδιο από τον άλλο. Γι’ αυτό με τους πραγματικούς μας φίλους, νιώθουμε πάντα πιο ξεκούραστοι. Δεν μας βαραίνει το πρέπει.

ΕΡ. Στη λύπη και στη χαρά χρησιμοποιούμε λέξεις που κρύβουν τα μυστικά μας. Η κωδικοποίηση των συναισθημάτων είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να περάσει εύκολα από τις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου;
ΑΠ. Είναι πολύ δύσκολο κανείς να σκεφτεί και να νιώσει με τον τρόπο που το κάνει ένα παιδί. Είναι μια ικανότητα που τη χάνουμε μεγαλώνοντας κι έτσι απομακρυνόμαστε από τον προσωπικό μας παράδεισο. Οπότε θέλει ιδιαίτερη προσοχή στο πως θα προσεγγίσεις έννοιες που έχουν ως αποδέκτη ένα παιδί. Όμως πιστεύω στην αγάπη, στο αγνό κίνητρο και το αβίαστο της τέχνης. Πιστεύω πως όταν αναφερόμαστε σ’ ένα παιδί ανοίγουν οι πόρτες της φαντασίας και της ψυχής μας και οι λέξεις βρίσκουν τον πιο αληθινό δρόμο που μπορούν, αλλιώς απλά δεν φτάνουν. Μέσα απ’ αυτό το παιχνίδι, βρίσκουμε κι εμείς ξανά το παιδί, που ονειροπολεί, που ζητά μ’ όλη του τη δύναμη, που ζει στο παρόν.

ΕΡ. Είστε από τους ανθρώπους που τους αρέσει να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
ΑΠ. Ναι, μου αρέσουν και τα σχέδια και τα όνειρα, ειδικά τα όνειρα. Είναι μια φυσική ανάγκη του ανθρώπου. Όμως ξέρω πως η ζωή είναι ένας παράγοντας αστάθμητος, πως μπορεί πολλά να μην πραγματοποιηθούν, όμως αυτό δεν πρέπει να μπαίνει σαν τροχοπέδη στα όνειρα. Όπως επίσης και τα σχέδια δεν πρέπει να μπαίνουν εμπόδιο στο παρόν. Στη στιγμή. Πιστεύω πως η χαρά βρίσκεται απόλυτα στην στιγμή και πως όσο πιο συγκεντρωμένοι είμαστε σε αυτή, τόσο πιο γεμάτη είναι η ζωή μας. Γι’ αυτό και θεωρώ τα παιδιά σοφά. Γιατί έχουν την έμφυτη ικανότητα να επικεντρώνονται στο τώρα, απ’ το οποίο αντλούν τη χαρά ή τη λύπη τους, χωρίς να αναλώνονται σε δεύτερες σκέψεις που έχουν να κάνουν με το παρελθόν ή το μέλλον, πράγματα δηλαδή που ουσιαστικά δεν υφίστανται.

ΕΡ. Οι περισσότεροι σας γνωρίζουν από την πορεία σας στο τραγούδι μέσα από το συγκρότημα Όναρ. Αλήθεια ποια ήταν η εμπειρία σας από αυτή τη μουσική διαδρομή;
ΑΠ. Η ενασχόλησή μου με τη μουσική επαγγελματικά ήρθε σε σχετικά μικρή ηλικία, οπότε μοιραία μέσα από αυτή τη πορεία διαμορφώθηκα, έμαθα, έκανα λάθη και σωστά, απέτυχα και πέτυχα. Η μουσική μου χάρισε το προνόμιο του να ταξιδέψω, να γνωρίσω ανθρώπους και καταστάσεις και να προσπαθήσω να γνωρίσω τον εαυτό μου, διοχετεύοντας τον εαυτό μου. Όμως μου χάρισε και τη πιο μεγάλη χαρά της τέχνης, που είναι η δημιουργία. Έμαθα να μην ντρέπομαι να εκφραστώ, πράγμα που μου πήρε χρόνια, γιατί δεν είμαστε παρά μόνο μια κουκίδα στο χάρτη κι όχι το κέντρο του και η συνειδητοποίηση αυτή μπορεί να σε ελευθερώσει απ’ το ίδιο σου το βάρος. Η ίδια συνειδητοποίση γίνεται και με τον ερχομό ενός παιδιού. Παύεις να θεωρείς τον εαυτό σου το κέντρο του κόσμου.

ΕΡ. Ποια θα είναι η συνέχεια στην μουσική σας πορεία;
ΑΠ. Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι μέσα σ’ ένα καινούργιο μουσικό τόπο, μουσικό συγκρότημα, τους Ντο Δίεση. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει τα πρώτα μας τραγούδια και την Άνοιξη θα κυκλοφορήσει το πρώτο μας άλμπουμ με τίτλο «Δεν φοβάμαι το αύριο» και νιώθω έτσι διότι είναι ένα σύνολο φτιαγμένο με αγάπη, ζεστασιά, ειλικρίνεια, ενθουσιασμό και πολύ δημιουργικότητα, κάτι το οποίο μου δίνει μεγάλη χαρά. Ο καθένας μέσα στο σύνολο αυτό είναι ο εαυτός του και υπάρχει μια ελευθερία έκφρασης που θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική ειδικά στην εποχή μας.

ΕΡ. Ασχολείστε με το διαδίκτυο; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ηλεκτρονικά περιοδικά;
ΑΠ. Ασχολούμαι με το διαδίκτυο και πιστεύω πως με τη σωστή χρήση του, έχει κανείς πολλά οφέλη. Είναι προσβάσιμη η πληροφόρηση και η γνώση για κάποια πράγματα και πολύ άμεση η επικοινωνία. Φυσικά αν η ψηφιακή επικοινωνία, αντικαθιστά τη φυσική και η ποσότητα της γνώσης αντικαθιστά τη ποιότητα, τότε υπάρχει πρόβλημα. Πρέπει κανείς να κάνει ένα «φιλτράρισμα» του τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τα ηλεκτρονικά περιοδικά, είναι ένα από τα θετικά του διαδικτύου, γιατί άνθρωποι με μεράκι, αδέσμευτοι και ανεξάρτητοι, δημιουργούν τόπους όπου δίνεται χώρος και σε άλλα θέματα, άνθρωποι με λόγο έχουν βήμα και σημαντικές ειδήσεις έρχονται στην επιφάνεια.

ΕΡ. Διαβάζουν οι νέοι βιβλία;
ΑΠ. Βλέπω ότι παρ’ όλη τη τεχνολογία, την αλλαγή στη ζωή μας, το βιβλίο εξακολουθεί να είναι κάτι το αναντικατάστατο. Είναι ένας μοναδικός συνδυασμός αισθήσεων(όραση, αφή), είναι συντροφιά, είναι ταξίδι. Πιστεύω πως και σε νεαρές ηλικίες αυτό είναι κάτι που εκτιμάται. Βέβαια, όπως όλα εν μέσω γενικής κρίσης και το βιβλίο δοκιμάζεται, νιώθω όμως ότι ανθίσταται.

ΕΡ. Τι θα απευθύνατε στους αναγνώστες μας που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σας;
ΑΠ. Θα απηύθυνα μιαν ευχή. Να έχουν υγεία. Με όπλο αυτό, που δεν είναι διόλου δεδομένο, θα τους ευχόμουν επίσης, μια και μιλήσαμε για τα παιδιά, να τα μιμούνται. Να χαιρόμαστε με τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα, ο θυμός μας να κρατά λίγο... και να θυμόμαστε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος με χρώματα, κυριολεκτικά και συμβολικά.