Ειλικρινά αδυνατώ να θυμηθώ επακριβώς. Υποθέτω της γιαγιάς τα παραμύθια.

Το θρόισμα των δρυών, το κελάρυσμα των νερών και ο λόγος των παλιών ανθρώπων που περιτύλιγε μια εμπειρική σοφία, που εμείς έχουμε απωλέσει, παρά τις σπουδές.

Από τότε που έπιασα μολύβι, θυμάμαι να καταγράφω σκόρπιες λέξεις και στιχάκια. Τις περισσότερες φορές δίχως καμία οργάνωση. Μάλλον με βοηθούσαν να δραπετεύω από μια γραμμική εκπαίδευση που απαιτούσε δομή και οργάνωση.

Αυτό άργησε να συμβεί. Για πολλά χρόνια πετούσα τα στιχάκια που σκάρωνα, τα θεωρούσα κάτι σαν αδυναμία, σαν ντροπή και δεν ήθελα να ξέρει κανείς ότι γράφω και τα γραφόμενα. Αν θυμάμαι καλά, πρώτη φορά το πραγματικό μου όνομα συνόδευσε το τραγούδι των «Μικρών Περιπλανήσεων» με τίτλο «Αντάμωμα με ξωτικό» στον δίσκο «Και με οδηγό μου ένα παιδί» (2006).

Δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποια συγκεκριμένη αφορμή. Η Τρίτη μου αυτή συλλογή εκδόθηκε 10 έτη μετά την προηγούμενη συλλογή μου («Αγκαλιά τα μεσάνυχτα»). Η αλήθεια είναι ότι η συλλογή ήταν σχεδόν έτοιμη από το 2017, πλην 5 ποιημάτων που προστέθηκαν από το 2017 έως το 2023. Από το 2017 όμως μέχρι τον Αύγουστο του 2023 αντιμάχονταν μέσα μου η επιθυμία να εκδώσω τη συλλογή με τη ματαιότητα της έκδοσης μιας ακόμη συλλογής.

Βιογραφικό μου είναι οι άνθρωποί μου και ο τόπος μου. Για την ακρίβεια, ο τόπος καταγωγής μου είναι δασωμένος με βελανιδιές μαζί με τους μύθους που τις συνοδεύουν. Το συγκεκριμένο ποίημα, δεν γράφτηκε για τον γενέθλιο τόπο, μιας και πατρίδα δεν είναι μόνο ο γενέθλιος τόπος, αλλά κάθε τόπος που μας μιλά κατάματα με λόγια καρδιάς.

Η ποίηση έρχεται και σε βρίσκει σε ανύποπτο χρόνο κι εκεί που δεν την περιμένεις. Δεν μπορείς να της δώσεις ραντεβού, δεν μπορείς να της στήσεις καρτέρι.

Σε έναν ιδεατό κόσμο, οι ιδέες θα διαμόρφωναν την κοινωνία και, με την έννοια αυτή, η ποίηση δεν θα αποτελούσε αυτοσκοπό ή το προνόμιο εκκεντρικών ανθρώπων.

Η ποίηση ήταν διαχρονικά στα χείλη των Ελλήνων. Νομίζω ότι σήμερα οι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο ποίηση και λογοτεχνία γενικότερα, αλλά αυτό αποτελεί προσωπική μου αίσθηση, γιατί δεν έχω υπόψη κάποια έγκυρη συγκριτική μελέτη που να απαντά με δεδομένα το ερώτημα αυτό.

Θεωρώ ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί να βοηθήσει τους ποιητές, ειδικά στο ξεκίνημά τους. Από την άλλη, το διαδίκτυο συσσωρεύει τόσο μεγάλο όγκο αφιλτράριστης πληροφορίας, ώστε η επιλογή ποιητικών έργων για ανάγνωση μέσα σε αυτό απαιτεί ειδική δεξιοτεχνία.

Δεν μπορώ να σας απαντήσω αν η έκδοση ενός βιβλίου σε έντυπη μορφή είναι η «ασφαλέστερη» οδός, σίγουρα όμως απαιτεί περισσότερους πόρους συγκριτικά με την ηλεκτρονική έκδοση. Αν κανείς συνυπολογίσει ότι η έντυπη έκδοση πρακτικά θα αποφέρει στον ποιητή μηδενικά έσοδα, η όλη διαδικασία φαντάζει Δονκιχωτισμός.

Σας ευχαριστώ για την τιμή. Ειλικρινά όμως πιστεύω ότι όσο λιγότερο προβάλλεται το πρόσωπο, τόσο περισσότερος χώρος ενδέχεται να μένει για το έργο, μικρό ή μεγάλο.