Τελευταία Νέα

Αναρτήθηκε στις:31-01-24 12:01

«παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων», Μ. Σταυροπούλου, Ποίηση, Εκδόσεις βακχικόν 2023


Στην ποιητική αυτή συλλογή κυριαρχούν κυρίως οι λέξεις: φόβος, εγκλεισμός, τρέλα, μοναξιά, σιωπή, ασχήμια της ψυχής, δολοφόνος, σκοτώνω, μαχαίρι, πιστόλι, έσω και έξω κόσμος, νεκρός και θάνατος.

Πενήντα τέσσερα ποιήματα .Πενήντα τέσσερις κραυγές ενός ανθρώπου που φωνάζει με τον τρόπο του «βοήθεια» και καθημερινά έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, κυρίως, αλλά και με την δυστοπική πλέον κοινωνία. Καθοριστικές στιγμές για κάποιον άνθρωπο που αποφασίζει να ξεκινήσει ένα πνευματικό ταξίδι που ακροβατεί ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Ωμά ρεαλιστής και ονειροπόλος συνάμα, ακροβατεί μεταξύ λογικής και παράνοιας, αφήνοντας το μυαλό του να παίζει σκοτεινά παιχνίδια, με σκοπό να διατηρήσει τον αυτοέλεγχό του.

Σε πενήντα τέσσερα ποιήματα η Μαρία Σταυροπούλου με λόγο εξομολογητικό και λιτό αναζητά το νόημα της ύπαρξης. Πετυχαίνει να ενσωματώσει τον εξωτερικό κόσμο, με τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων της, δημιουργώντας μια αλληλεξάρτηση και καταφέρνοντας έτσι να παρουσιάσει τον υπαρξιακό προβληματισμό τους. Καθορίζει τα στάδια της πορείας συμφιλίωσης με τον εαυτό της και με τους άλλους. Μια πορεία δύσβατη, σκοτεινή και απαιτητική. Πρόκειται για μια πορεία μοναχική, όπου η εγκατάλειψη είναι αληθινή και η αγάπη μπορεί να αποδειχθεί κίβδηλη. Σε αυτή την πορεία το διαφορετικό εκτοπίζεται, πληγώνεται και σκοτώνεται…

Μέσα σε αυτή την συλλογή θα συναντήσουμε τους παρακάτω στίχους: Πάντα οι άνθρωποι κοιτούν αηδιασμένοι το διαφορετικό/, πάντα το καταδικάζουν και το σκοτώνουν με τον τρόπο τους/,έμεινα να περιφέρομαι μόνη από γεννησιμιού μου/, το σπίτι μου με πνίγει/ Οι τοίχοι ρουφάνε το οξυγόνο/, έβγαλα τα μάτια μου με τα ίδια μου τα χέρια/, Οι σκοτεινές μου σκέψεις μου καίνε τον εγκέφαλο/, γράφω τις σκέψεις για να μην τρελαθώ/, Αυτοί οι κόμποι θα με αποτρελάνουν/ Ή μήπως εγώ θέλω να τρελάνω τον εαυτό μου; /ή μήπως είμαι τρελή;/ Ή μήπως απλά σκέφτομαι;/,τρώω άφοβα παγωτό …0% ζάχαρη /σκέφτομαι σχεδόν λυπημένη…/ 0 % ζάχαρη/ 0 % αλάτι/0% χαρά/0% λύπη/0% ζωή/ 0% θάνατος/Επιβάλλεται 100% υπομονή/, τα όνειρά μου δεν έχουν όρια, έχουν χρώμα/, Δεν θέλω να πεθάνω/Οι άνθρωποι δεν με αγαπούν/ Με κοιτούν με παγωμένο βλέμμα/ Η αγκαλιά μου έχασε τη θέρμη της/ Οι άνθρωποι με αποστρέφονται/, Ο εαυτός μου επιτίθεται στον εαυτό μου/ Είμαι εγκλωβισμένη στον έσω μου κόσμο/, Εμένα φοβάμαι, όχι τους άλλους/ Οι άλλοι φαντάζουν μικροί εμπρός στην εσωτερική μου μάχη/, Που πρέπει να σε χτυπήσω για να πεθάνεις από ένα μαχαίρι;/, Φοβάμαι τον θάνατο που κρύβεται στους διαδρόμους/, Κρύβομαι από τους ανθρώπους/, πονάω και είμαι αόρατη, ασήμαντη, μικρή, τιποτένια/, μασουλάω τις σάρκες μου/, Απομονωμένη και αποξενωμένη από τους ανθρώπους κάθομαι σε μια γωνιά στου σπιτιού μου/, Η αγάπη είναι σε έλλειψη/Είμαστε όλοι νεκροί/, Απόψε το βράδυ θα κόψω τις φλέβες μου/, όλοι μου οι εραστές είναι νεκροί/ Τους σκότωσα με τα ίδια μου τα χέρια/Ξεψυχούσαν στην αγκαλιά μου/, Ήσουν νεκρός πριν σε σκοτώσω/Ζούσες μια βουβή ζωή/, ήταν δολοφόνος ψυχών/, Ένα παιδί στέκει στην άκρη του δρόμου κραδαίνοντας το χέρι για βοήθεια/, Ένα παιδί κοιτάζει τον ουρανό,[προσπαθεί να μετρήσει τα αστέρια /Τα αστέρια δεν είναι στη θέση τους/, Αρνείται να χειμωνιάσει/, κοιτάζω την ξηρασία των ανθρώπινων ψυχών/, Μόνη σ΄ ένα άδειο δωμάτιο/, Ζω στη σιωπή/, Περιορισμένη σε μιαν απρόσωπη γωνιά/, Η σιωπή τρυπάει το μυαλό μου/ Ουρλιάζω/,θα βουτήξω στο μέσα μου κενό/, Είμαι οι φόβοι σου/, Είμαι ο θάνατός σου/, Θέλω σαν σε σκοτώσω/ Θέλω να φυλακίσω τα μάτια σου σε ένα βάζο με φορμόλη/, Κλείνω τα αυτιά μου να μην ακούω τη σιωπή μου/ Ράβω το στόμα μου να μην πει τις λάθος λέξεις/, Με διαμελίζω και με σκορπάω/ Με αφανίζω/, Σκότωσα τον χρόνο/, Ο κόσμος σας με απέρριψε/ Με έκλεισε σε ένα ανήλιαγο κελί/, Έβγαζα κραυγές για να σιγουρευτώ ότι έχω μιλιά/, Σκόρπιοι δαίμονες παλεύουν στο μυαλό μου / Τρομά-ζω/Προσπαθώ να τους αντιμετωπίσω/Μόνη μου/, Τινάζω τα μυαλά μου στον αέρα/, Η ασχήμια της ψυχής μας/, Η ασχήμια των ματιών μας /, Περπατάμε σκυφτοί φοβούμενοι την ομορφιά/Φοβούμενοι την ελευθερία/, Εδώ που το εμείς κατάντησε ουτοπία/Που έχασε την ουσία του/ Αρρωστημένα εγώ που προσπαθούν να γίνουν εμείς/, Οι άνθρωποι, παραμέρισαν το είναι και επικροτούν το φαίνεσθαι/, Η κοινωνία σας μου προκαλεί ασφυξία/ Η λογική σας τρέλα/ Τα λόγια σας πονάνε ερχόμενα στα αυτιά μου/ Κρατώ τα χείλη μου κλειστά/, Πολεμάω το βολικό σας σκοτάδι/ Την αδράνεια/ Την έπαρση/ Την αδιαφορία/ Την αδικία/ Εσάς, μέχρι τέλους/ Δεν υπάρχει τέλος/ Μόνο η αρχέγονη γέννησή μας/ Αιώνια πάλη.

Τα ποιήματα της συλλογής «παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων» μοιάζουν με μικρά διηγήματα, όπου η ποιήτρια επιδιώκει να αποκαλύψει στον αναγνώστη το ψηφιδωτό των σκέψεων της, τα συστατικά υλικά της ποίησής της. Η εσωτερική και βίαιη μάχη με τους πολλαπλούς εαυτούς, η μοναξιά της μάχης αυτής και ο φόβος που πυροδοτεί στην ψυχή της ποιήτριας μάς εισαγάγουν στο πνεύμα που οδήγησε στη συγγραφή αυτών των καλοδουλεμένων αλλά σκοτεινών ποιητικών κειμένων.

Η ποιητική συλλογή χωρίζεται σε τρεις ενότητες: παρΑνοϊκός – δολοφόνος-λέξεων.

Η ανάγκη για περισυλλογή και εμβάθυνση είναι επιτακτική. Σε έναν κόσμο που εξαιτίας της δίνης της επικοινωνίας η χρήση των λέξεων είναι επιδερμική πρέπει να επαναφέρουμε το νόημα, οφείλουμε να ξανακούσουμε το μήνυμα των λέξεων πίσω από τον θόρυβό τους.

Το επίπονο αυτό εγχείρημα το αναλαμβάνει η νεαρή ποιήτρια Μαρία Σταυροπούλου, η οποία καταφέρνει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη μας στην ποίηση.

Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή διαφωτιστική, που µας δείχνει πως για να κατανοήσουµε τον εαυτό µας πρέπει να στοχαστούµε.

Διαβάστε τη.

Η Μαρία Σταυροπούλου, με καταγωγή από τα Λαγκάδια Αρκαδίας, γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνική Λειτουργός. Έχει πίστη στον άνθρωπο και στη δύναμη που κρύβει μέσα του έτσι ώστε να μετουσιωθεί σε Άνθρωπο. Πιστεύει ότι η ζωή είναι μια παράσταση κι εμείς οφείλουμε να ανταπεξέλθουμε επάξια στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πιστοί σύντροφοι της ζωής της ήταν πάντα ένα χαρτί κι ένα μολύβι.

Της αρέσει να μένει μόνη, να διαβάζει και να σκέφτεται. Θεωρεί ότι η σκέψη δεν είναι τεμπελιά. Αγαπά τη ζωή, τη φύση, τα ζώα, τις τέχνες, τα ταξίδια, την ηρεμία και την αταξία, και έχει υποσχεθεί στον εαυτό της να μείνει για πάντα παιδί.

Από το 2016 έως το 2018 αρθρογραφούσε για το Νόστιμον Ήμαρ. Έχει γράψει τον μονόλογο Ψάχνοντας ανθρώπους (εκδόσεις Λυκόφως 2015) και το ψυχογράφημα - μυθιστόρημα Η Πολυθρόνα (εκδόσεις Λυκόφως 2018). Το βιβλίο «παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Κώστας Α. Τραχανάς



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ