Τελευταία Νέα

Αναρτήθηκε στις:05-01-24 14:56

«Σαν κολιμπρί»: Δ. Παλαμάρα, Eκδόσεις Bακχικόν 2023


Οι γυναίκες, στις είκοσι δύο ιστορίες του βιβλίου, με διαφορετικές ηλικίες και προσδοκίες, από διαφορετικό περιβάλλον και κοινωνικό υπόβαθρο, με ανισοβαρείς άμυνες και αντοχές, που η παιδική τους ηλικία ήταν ένας παράδεισος γεμάτος χώμα, τραυματισμούς και επινίκια, δεν είναι πάντα αξιοθαύμαστες, ούτε είναι πάντα αξιολύπητες.

Το βιβλίο «Σαν κολιμπρί» είναι ένα γοητευτικό βιβλίο που οι σελίδες του σε τυλίγουν σαν μαγνάδι, ιστορίες ζωής σαγηνευτικές, κατακερματισμένες, όπου οι πληγές των ηρωίδων δεν γιατρεύονται ποτέ, μήτε μερεύουν οι καημοί ούτε τα πάθη τιθασεύονται. Ιστορίες για την γη, που τα χώματά της είναι βαριά και πυρωμένα και καθαγιασμένα, καθόσον ποτίστηκαν από ικεσίες και θρήνους, δάκρυα και τάματα, ευγνωμοσύνη ή πόνο, ανακούφιση και μυστικά, εξομολογήσεις και προσπάθειες εξευμενισμού, ό,τι τελοσπάντων κουβαλά κι αποκαλύπτει η ψυχή της κάθε γυναίκας.

Οι γυναίκες του βιβλίου έχουν εραστή τον κόσμο. Θέλουν να φύγουν, λαχταρούν να φύγουν, να πάνε αλλού…Όλο λένε να φύγουν κι όλο μένουν. Σαν ένα μικρό, μικρότατο, κολιμπρί που κατορθώνει να αιωρείται πάνω από ένα λουλούδι, κινώντας τα φτεράκια του τόσο γρήγορα που χτυπά η καρδιά του να σπάσει, προσπαθούν και οι ηρωίδες του βιβλίου να ισορροπήσουν μέσα σε έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν ταχύτερα από τις προκαταλήψεις, όπου οι άνθρωποι αυθαίρετα διαχωρίζονται σε λογικούς άντρες και συναισθηματικές γυναίκες. Δυνατά αρσενικά και τρυφερά θηλυκά χρησιμοποιούν τα κατάλοιπα παλαιών, ριζωμένων αντιλήψεων, με σκοπό να χειραγωγήσουν ο ένας τον άλλο, σε έναν κύκλο ασυνεννοησίας. Οι γυναίκες κάνουν κινήσεις κυκλικές ,ανοιχτές προς τα έξω, σαν να επιθυμούν να εξηγήσουν, να δείξουν τα συναισθήματά τους, ενώ οι άντρες κάνουν κινήσεις οριζόντιες, κλειστές, σαν να θέλουν να επικυρώσουν την άποψή τους…

Καμία από τις γυναίκες δεν θα πει ποτέ: «Είμαι δυστυχισμένη», «Είμαι απελπισμένη», «Είμαι ευτυχισμένη». Οι λέξεις ψήνονταν σαν τα κάστανα στη φωτιά. Άλλωστε η «ευτυχία» δεν ήταν μέσα στις καθημερινές επιδιώξεις μιας γενιάς που ο κύριος σκοπός της ήταν η επιβίωση.

Το βιβλίο αυτό της Δοξούλα Παλαμάρα, είναι ένα περίτεχνο εγκώμιο της αφήγησης, ένα περιδέραιο από ιστορίες, όπως είναι οι φάροι στις ακτές του Ωκεανού, των οποίων το φως εξασφαλίζει το δύσβατο πέρασμα μέσα από τον θόρυβο και τη ρευστότητα της ζωής.

Η Δοξούλα Παλαμάρα διαθέτει μια μοναδική αφηγηματική δύναμη και μέσα από αυτές τις μικρές ιστορίες μας κάνει να σκεφτούμε ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, ποια είναι η σχέση μας με το παρελθόν και τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή να αξίζει, μετατρέποντας τελικά το σύμβολο του φάρου από ένα μακρινό σημείο ελπίδας μέσα στο σκοτάδι, σε άσβεστο φως που κρύβουμε μέσα μας και κουβαλάμε πάντα μαζί μας…

Οι αφηγήσεις του βιβλίου αποπνέουν αμεσότητα, τρυφερότητα και μελαγχολία, λες και τις διηγούνται οι μαυροφορεμένες γιαγιάδες μας μπροστά στη φωτιά, που καίει στο τζάκι του σπιτιού μας. Η μνήμη, ανακαλεί θύμησες που παραπέμπουν με τη σειρά τους σε άλλες… Οι αναμνήσεις προκαλούν μελαγχολία, επειδή το αντικείμενό τους είναι αδύνατο να αναστηθεί και θλίψη επειδή καθρεφτίζουν την όμορφη πλευρά κομματιών της ζωής, που όμως έχουν και άσχημη πλευρά. Αλλά έτσι είναι οι ευτυχισμένες αναμνήσεις.

Τα όσα συμβαίνουν στις αφηγήσεις των γυναικών με την αμεσότητα της λαλιάς τους, είναι ποτισμένα από την ατομική μνήμη της αφηγήτριας και από την συλλογική ιστορία του τόπου μας.

Το «Σαν κολιμπρί» μελαγχολεί, νοσταλγεί και μιλάει για όλες αυτές τις γυναίκες που αγωνίστηκαν να μην πιάσει η καρδιά τους δέρμα. Να παραμείνει η καρδιά τους ευαίσθητη κι ευάλωτη…

Η Δοξούλα Παλαμάραμε αυτά τα διηγήματά της καταδεικνύει πως κάθε βίος είναι φανταστικός από τη στιγμή που κάποιος αποπειράται τη διήγησή του. Πολυπρισματικός επίσης. Στη γεωμετρία της ύπαρξης δεν υπάρχουν ευθείες. Για να λάμψουν οι κρυφές αντανακλάσεις μιας ζωής, πρέπει αυτή να καταστεί αφηγήσιμη, να γίνει ιστορία, να κατακτήσεις την αλήθεια της μέσα από το ψέμα της γραφής…

Η Δοξούλα Παλαμάρα χρησιμοποιεί την πολυστρωματική διήγηση, για να φωτίσει την αθέατη και την άρρητη πλευρά της ζωής των ηρωίδων της. Τον τρόπο που βυθίζονται στον πόθο ή απολαμβάνουν τα πάθη τους, τον τρόπο που βιώνουν την αγάπη, τον έρωτα, την απώλεια, την απόρριψη και την προδοσία.

Πρόκειται για μια πολύ καλή συλλογή Διηγημάτων.

Διαβάστε τη.

Η Δοξούλα Παλαμάρα γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Αθηναίο και μητέρα Πόντια. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Λονδίνο. Μετακόμισε στην Καλαμάτα, όπου έχει δικό της σχολείο, τριάντα χρόνια. Το 2021 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων της Απόψε θα έχουμε ρεστία (εκδόσεις Κέδρος). Το βιβλίο «Σαν κολιμπρί» είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων της.

Κώστας Α. Τραχανάς



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ