Συνέντευξη του Φώτη Μπόσμου στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Να μην ξεχνάμε πως όλοι κάποτε ήμασταν παιδιά

Ο Φώτης Μπόσμος γεννήθηκε στην Άρτα. Είναι καθηγητής πληροφορικής στην Β/βάθμια εκπαίδευση και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στις Ψηφιακές Επικοινωνίες και τα Δίκτυα. Έχει εργαστεί ως καθηγητής στην Γ/θμια και Α/θμια εκπαίδευση καθώς και σε άλλες δομές εκπαίδευσης. Η επικοινωνία του με τους μαθητές, τα ενδιαφέροντά τους και οι προβληματισμοί τους τον οδήγησαν στο να γράψει ιστορίες για μικρούς και μεγάλους.

ΕΡ. Ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε το βιβλίο «Το μεγάλο ταξίδι» εκδόσεις Παπαδόπουλος;
ΑΠ. Οι όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τις οποίες ήθελα να μοιραστώ με περισσότερους ανθρώπους.

ΕΡ. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας;
ΑΠ. Πρόκειται για ένα ταξίδι που ξεκινά σ’ ένα μικρό χωριό, λόγω της περιέργειας ενός παιδιού να γνωρίσει τον κόσμο και ολοκληρώνεται, με αίσιο τρόπο, με τη βοήθεια των κατοίκων του χωριού αλλά και με τη βοήθεια της μάθησης και της γνώσης.

ΕΡ. Περιγράφετε τη ζωή ενός μικρού χωριού. Η καθημερινότητα και η προσπάθεια για επιβίωση. Είναι όμορφα να ζεις σε χωριό όπως στα παραμύθια;
ΑΠ. Συχνά στα παραμύθια περιγράφονται όμορφες εικόνες από την πραγματικότητα, δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δεν είναι πάντα παραμυθένια. Οι δυσκολίες είναι πολλές, η επιβίωση απαιτεί σκληρή δουλειά και αφήνει λίγο χρόνο για προσωπική ζωή. Παρόλα αυτά στη δύσκολη στιγμή πιστεύω ότι όλοι θα ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του.

ΕΡ. Μέσα στους κατοίκους υπάρχει και ένας διαφορετικός. Ο Ντίνος ο εφευρέτης. Πώς τον αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι;
ΑΠ. Στην αρχή με δυσπιστία, κάποιες φορές μάλιστα και πιο αυστηρά απ’ ότι του αξίζει. Στο τέλος όμως, όταν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του, συνεργάζονται μαζί του, αποδέχονται τις γνώσεις του και την εφεύρεση του, η οποία όμως αυτή τη φορά παίρνει σάρκα και οστά μόνο με τη βοήθεια των συμμαθητών του μικρού Στυλιανού. Επιστήμη και αγάπη συνεργάζονται και μεγαλουργούν.

ΕΡ. Η εφεύρεσή του είναι ένα τεράστιο μπαλόνι, δηλαδή ένα αερόστατο. Με αυτό έλεγε θα ταξιδέψουν. Γιατί οι άνθρωποι ήταν δύσπιστοι μαζί του ;
ΑΠ. Ίσως γιατί τους πρότεινε κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για αυτούς. Μια βόλτα στα σύννεφα. Κάτι που θα διέκοπτε την καθημερινότητά τους και τον ήσυχο ρυθμό της ζωής στο χωριό. Ίσως να φταίει και η γενικότερη διστακτικότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε καθετί καινούργιο μέχρι να πάρουμε τις απαραίτητες εγγυήσεις ότι δημιουργήθηκε με καλή πρόθεση και με σκοπό τη βελτίωση της ζωής μας.

ΕΡ. Μόνο ένα παιδί συμμετέχει στις αναζητήσεις του Ντίνου ο Στέλιος. Γιατί άραγε μόνο αυτό το παιδί, ονειρεύεται και συμπάσχει με τον εφευρέτη;
ΑΠ. Η περιέργεια ενός μικρού παιδιού να ανακαλύψει τι κρύβεται μέσα στο συρτάρι ταυτίζεται με την περιέργεια του επιστήμονα να εξερευνήσει το σύμπαν. Ο μικρός Στυλιανός ονειρεύεται και πραγματοποιεί τα όνειρό του, λίγο βιαστικά ίσως, καθώς αγνοεί τον κίνδυνο και οδηγείται μόνο από τη λαχτάρα του για την ανακάλυψη. Άλλωστε και ο επιστήμονας οφείλει να γνωρίζει τις επιπτώσεις των ανακαλύψεών του για τον άνθρωπο.

ΕΡ. Και ενώ το παιδί χάνεται στα όνειρα και στις σκέψεις που θέλει να πραγματοποιήσει όλοι μοιάζουν σαν να θέλουν να τον εμποδίσουν. Μήπως ο φόβος για το άγνωστο;
ΑΠ. Περισσότερο ο φόβος για την απώλεια. Οι σχέσεις στην μικρή κοινωνία είναι πολύ στενές. Η απουσία του καθενός γίνεται γρήγορα αισθητή και στοιχίζει. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού αναστατώνονται με την εξαφάνιση του μικρού Στυλιανού και όλοι μαζί γιορτάζουν την επιστροφή του.

ΕΡ. Ο Στέλιος ανεβαίνει και ταξιδεύει με το αερόστατο. Οι από κάτω όμως ανησυχούν για την τύχη του. Στο τέλος τολμούν οι θαρραλέοι;
ΑΠ. Πριν από το θάρρος υπάρχει η αγάπη. Η αγάπη για τον συνάνθρωπό μας, μας δίνει το θάρρος να συγχωρήσουμε το λάθος του, να τον βοηθήσουμε στη δύσκολη στιγμή και να μοιραστούμε μαζί του τη χαρά και τη λύπη.

ΕΡ. Ο Στέλιος κατάλαβε ότι πριν πετάξεις με το αερόστατο χρειάζεται να έχεις κάποια τεχνική. Μα αυτό δεν συμβαίνει και με τους πιλότους μας;
ΑΠ. Ακριβώς. Τα “θέλω” είναι καλό να συμβαδίζουν με τα “μπορώ”. Ανάμεσά τους παρεμβάλλεται η προσπάθεια, η διαρκής μάθηση και η εξειδίκευση.

ΕΡ. Από ένα παραμύθι ξεκινήσατε τη συγγραφική σας πορεία. Τι σας έμεινε από αυτή τη διαδρομή;
ΑΠ. Η εμπειρία μου ήταν και είναι πολύ θετική. Με το μεγάλο ταξίδι επισκέφθηκα νηπιαγωγεία, έζησα από κοντά την εξαιρετική δουλειά των εκπαιδευτικών άλλα και το χαμόγελο των μικρών μαθητών. Αυτό ίσως αποτελεί και την σημαντικότερη ανταμοιβή ενός δημιουργού.

ΕΡ. Οι αναγνώστες στην υπόλοιπη Ελλάδα αγκάλιασαν το βιβλίο σας;. Έγινε το ίδιο και στην Άρτα;
ΑΠ. Είμαι ικανοποιημένος από την πορεία του βιβλίου τόσο στην Άρτα όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Με την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους φίλους γνωστούς και αγνώστους που αγκάλιασαν το βιβλίο. Επίσης τους ανθρώπους που έγραψαν τόσο όμορφες κριτικές. Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κ. Σάντρα Ελευθερίου για την πολύ όμορφη εικονογράφηση όπως και στις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

ΕΡ. Ποια από τα παιδικά βιβλία που έχετε διαβάσει θα προτείνατε να διαβάσουν οι μαθητές της πόλης;
ΑΠ. Στην χώρα μας κυκλοφορούν πολλά όμορφα βιβλία ελλήνων και ξένων λογοτεχνών. Όπως το «Πώς να πιάσεις ένα αστέρι» του Oliver Jeffers που μας μιλά για το πώς μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας και «Η Πολυξένη» της Στέλλας Μιχαηλίδου, ένα βιβλίο πολύ χρήσιμο και επίκαιρο λόγω της έναρξης του σχολικού έτους.

ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες που θα διαβάσουν την συνέντευξή σας;
ΑΠ. Να μην ξεχνάμε πως όλοι κάποτε ήμασταν παιδιά. Σας ευχαριστώ.