Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά και έζησε εκεί τα παιδικά της χρόνια. Στο τέλος του Δημοτικού ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα, σπούδασε Νομικά και Ψυχολογία. Έζησε για έντεκα χρόνια στη Ρόδο όπου εργάσθηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα κατοικεί στην Αθήνα.

Ποιος ο λόγος;.. Μα «το να ερευνάς την ανθρώπινη ψυχή είναι ο λόγος που αξίζει να ζει κανείς», έλεγε ο Ντοστογιέφσκι. Το να μιλώ κι εγώ για ό,τι πιο πολύ με καίει με βάζει να χρησιμοποιώ ό,τι τρόπο μπορώ. Λατρεύω εκ γενετής τη λογοτεχνία και έχω σπουδάσει και δουλέψει στην ψυχολογία. Φυσικό να το παλεύω και με τα δυο.

Δεν ξέρω! Κάτι αόριστο μέσα σου μια μέρα αρχίζει να σε πιέζει να το αποσαφηνίσεις με λέξεις, ζωγραφιές, τραγούδι…. Για σένα την ίδια πρωτίστως να το βγάλεις στο φως από τα σκοτάδια σου. Και κρύβει μια ανάγκη, μια φλόγα, ένα ενθουσιασμό όλο αυτό…

Το βιβλίο αποτελείται από διάφορα και διαφορετικά κεφάλαια πάνω σε περιστατικά σχέσεων με τους άλλους και με τον εαυτό μας. Δεν γράφτηκε αποκλειστικά για τη νοσταλγία. Ο τίτλος είναι ο τίτλος ενός κεφαλαίου και μου άρεσε μια και η νοσταλγία παντού και πάντα διατρέχει σα ρυάκι την εσωτερική ζωή μας.

Όσο μεγαλώνουμε τόσο η βιογραφία μας πίσω μας μακραίνει σαν ουρά. Όλο επιστρέφεις εκεί προκειμένου να καταλάβεις, ποιος είσαι; τι έζησες; τι δεν έζησες; Τώρα πόσα καταλαβαίνεις δεν ξέρω με βεβαιότητα να πω. Ρέπουμε στις παραλλαγές του παρελθόντος μας, ρέπουμε σε φαντασιώσεις...

Γιατί όσο πιο περασμένα είναι τα παλιά συμβάντα τόσο πιο αγνά και αθώα. Μόνο όταν είσαι αθώος βλέπεις και κατανοείς τον παράδεισο κι εκείνη η μνήμη, η αίσθηση μνήμης, δεν ξεχνιέται. Δέστε τα έκπληκτα κι ευτυχισμένα μάτια των μικρών παιδιών! Σε μαγεύουν με αυτό που αισθάνεσαι ότι βλέπουν.

Στενή, πολύ στενή σχέση. Δυο εραστές πλάι πλάι, αγκαλιασμένοι σφιχτά, άλλο εννοεί ο καθένας πως είναι η αγάπη τους. Άλλος ο αγαπημένος ετούτος από εκείνον που πίστεψε, και του παραδόθηκε. Ο έρωτας επειδή είναι απόλυτος δίνει και μεγάλες απογοητεύσεις. Όταν ένας δεσμός χαλάει και τελειώνει τα διαπιστώνεις αυτά. Όχι πάντοτε ευτυχώς, αλλά πολύ συχνά δυστυχώς.

H δημιουργική δραστηριότητα πλησιάζει τη μαγεία και την ευλογία του έρωτα. Είναι μεγάλη ανάγκη να δημιουργεί κανείς, είναι στην αρχέγονη φύση μας. Να φτιάχνεις με ζήλο κάτι που αγαπάς, που σε εμπνέει, από ζωγραφιές μέχρι γλυκά κουταλιού, οτιδήποτε, φτάνει να το αγαπάς, να το ερωτεύεσαι. Σώζει ζωές αυτό. Αλίμονο αν αφεθείς παθητικά μόνο στην καθημερινότητα των πρέπει. Χάθηκες αργά και σταθερά.

Ναι, πάντα! Μη βλέπετε που δεν έχουμε την βαθύτερη όραση η οποία μπορεί να διακρίνει το αληθινό νόημα όσων μας συμβαίνουν. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει. δικαιοσύνη, αλλά τα ανθρώπινα κριτήρια είναι συχνά ανόητα και χαζά. Μόνο επιφάνειες κοιτούν πάνω στα γεγονότα που συμβαίνουν.

Δύσκολη ερώτηση….Υπάρχει άραγε χρόνος; Είναι έτσι όπως τον ερμηνεύουμε; Είναι μια ουσιώδης αλήθεια ή μια κατασκευή; Σας ρωτάω εγώ αντί να απαντώ, αλλά δεν γνωρίζω, ειλικρινά!

Απορώ!.. Δεν ξέρω…Οι επίμονοι αναγνώστες μου με έχουν κακομάθει. Τους ευχαριστώ πάντως ολόψυχα γιατί έτσι μου επιτρέπουν να κάνω αυτό που από παιδί αγαπώ. Να γράφω.