Ο Γιάννης Ν. Μπασκόζος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει μαθηματικά και είναι κάτοχος διδακτορικού στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Διευθύνει το ηλεκτρονικό περιοδικό για το βιβλίο και τις τέχνες Ο Αναγνώστης. Έχει εκδώσει τις συλλογές διηγημάτων «ΜΕΖ»(Καστανιώτης), «Ποιος ακούει ακόμα τζαζ» (Κέδρος), «Ιστορίες από το Μετς» (Κέδρος), «Η μπαλάντα των ανίδεων και καλών» (Μεταίχμιο).

Είχα δημοσιεύσει παλιότερα ένα διήγημα με ήρωες τους Athens Pistols, ένα συγκρότημα (που δεν υπήρξε ποτέ) στο Παγκράτι γύρω από το οποίο περιστρέφονται λίγοι στενοί φίλοι και οπαδοί τους: ο Κώστας ο μάνατζερ τους, η Έλενα ή ηγερία του συγκροτήματος και ένα δειλό παιδί που διαβάζει πολύ και τους αγαπάει, ο Νούλης, ο οποίος είναι και ο αφηγητής της ιστορίας. Αργότερα σκάρωσα ακόμα ένα (αδημοσίευτο που ενσωματώθηκε στην «Μπαλάντα των ανίδεων και καλών»), οπότε σκέφτηκα ότι είχα πια έτοιμους τους ήρωες μου. Η συνέχεια ήταν απλή, οι ήρωες μου απλώθηκαν στο χαρτί κι εγώ δεν είχα παρά να τους κατευθύνω.

Ο τίτλος είναι ένας στίχος του Παλαμά από τη συλλογή Ίαμβοι και ανάπαιστοι, που μιλά για τα αθώα νιάτα που φυτρώνουν σαν «άνθη που βγαίνουν μόνα τους». Ο στίχος αυτός ενέπνευσε και τον Μανώλη Καλομοίρη να τιτλοφορήσει την 2η Συμφωνία του ως «Η μπαλάντα των ανίδεων και των καλών ανθρώπων» και με τη σειρά του να την αφιερώσει στον φίλο του Κωστή Παλαμά.

Δύο είναι τα στοιχεία που ενώνουν τα μέλη της παρέας, η φιλία και η αγάπη για τη ροκ μουσική. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και άλλα στοιχεία όπως οι έρωτες εκτός ή και εντός της παρέας, η αντίθεσή τους με το δικτατορικό καθεστώς, η διαίσθηση ότι κάτι θα αλλάξει, το πάθος για να το ανακαλύψουν.

Βρισκόμαστε αφηγηματικά λίγο πριν πέσει η δικτατορία. Παρά τον στραγγαλισμό των μέσων ενημέρωσης έχουν έρθει οι άνεμοι της αλλαγής: χίπις, φοιτητικές διαμαρτυρίες στο Μπέρκλεϊ, Μάης του ΄68, Γούντστοκ, απαγορευμένες μουσικές. Η ροκ συσσωματώνει όλα αυτά σε έναν τρόπο ζωής μέσα από τους στίχους της και κυρίως την εκρηκτική μουσική της.

Οι νεαρές ηλικίες είναι πάντα ανέμελες, κυρίως γιατί ζουν το παρόν και «βουτάνε» στο μέλλον με γνώμονα να γνωρίσουν το καινούργιο, ακόμα κι αν αυτό τους απογοητεύσει. Οι ήρωες μου είναι «ανίδεοι», χωρίς να συνειδητοποιούν επαρκώς τη συγκυρία και «καλοί» γιατί είναι αθώοι. Οι δυσκολίες αρχίζουν αργότερα όταν μπουν στην αγορά εργασίας και στους συμβιβασμούς που επιβάλλει το κοινωνικό σύστημα. Τότε οι φιλίες δοκιμάζονται.

Τα στέκια αυτά ήταν χαρακτηριστικά της εποχής. Τότε δεν υπήρχαν κινητά και ίντερνετ, οπότε οι συνεννοήσεις της παρέας γινόταν με συναντήσεις σε συγκεκριμένα μέρη (Λέντζος, Pastry Family, πλατείες και αλλού). Σήμερα το μεγαλύτερο στέκι είναι το διαδίκτυο. Από την άλλη μεριά κάποια μέρη που αναφέρατε ήταν τόποι σημαντικών πολιτιστικών γεγονότων (Ελεύθερο Θέατρο στο Άλσος Παγκρατίου, ροκ κλαμπ Κύτταρο) που ενθουσίαζαν τους νέους και τα στήριζαν με την παρουσία τους.

Με τον έναν ή άλλον τρόπο οι νέοι ήταν πάντα μέσα στα γεγονότα της εποχής. Το ίδιο και οι ήρωες μου. Τους βλέπεις να συμμετέχουν σε μια αντιχουντική διαδήλωση και μετά να πηγαίνουν σε ντισκοτέκ μέχρι το πρωί. Να μπαίνουν στο Πολυτεχνείο αλλά να διασκεδάζουν και σε έναν στημένο αγώνα κατς. Η αδρεναλίνη στα ύψη, σε ό,τι κινείται και τους χαρίζει δύναμη και χαρά.

Δεν ξέρω πως το διαβάσετε εσείς. Οπωσδήποτε αγάπησα τους ήρωες μου (όλοι φανταστικοί) και συνδέθηκα συναισθηματικά μαζί τους.

Ας αφήσουμε το μέλλον να κρίνει.

Ας το αποφασίσουν οι ίδιοι.