Ο Γιώργος Παπαδάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1959. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και Φιλοσοφία, Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, απ’ όπου έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα Φιλοσοφίας, το 1987. Έχει ειδικευθεί στη μεσαιωνική τέχνη και στην τέχνη της πρώιμης Αναγέννησης. Υπηρετεί στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1989 και σήμερα είναι Διευθυντής σχολείου στην Αθήνα. Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: «Ο Ταχυδρόμος», 2018, «Άτακτο Αίμα», 2021, καθώς και η ποιητική συλλογή «Απόκρημνο φως», 2023. «Ο Ταχυδρόμος» απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2019.

Διάβαζα από την αρχή κιόλας της εφηβείας όλη την ποιητική παραγωγή της λεγόμενης «Κρητικής αναγέννησης» του 17ου αιώνα. Παράλληλα ανακάλυπτα από ποιητικές ανθολογίες την ελληνική ποίηση του 19ου και του 20υ αιώνα. Τον ίδιο καιρό με ενθουσίαζαν συγγραφείς όπως ο Καζαντζάκης και ο Πρεβελάκης. Ο Καβάφης επίσης απασχόλησε πολύ τις νεανικές μου αναζητήσεις στο ύφος και στην μορφή.

Στην Κρήτη ο ρυθμός ακούγεται παντού, στις συναναστροφές, στα πανηγύρια, στις γιορτές, με τα στιχάκια που πλέκουν αυτοσχέδιοι ποιητές, τις μαντινάδες. Η πρώτη μου επαφή με την ποίηση ήταν, όπως ανέφερα παραπάνω, με την κρητική συνθετική ποίηση του 17ου αιώνα. Από πολύ μικρός με ενδιέφερε όχι μόνον ο ρυθμός, αλλά και η χρήση της γλώσσας, η ιστορία των λέξεων, η ποιητική έκφραση. Στην κρητική ποίηση βρήκα λέξεις που συνέχιζαν να υπάρχουν στο σύγχρονο λεξιλόγιο, και άλλες που είχαν χαθεί. Για έναν έφηβο είναι συναρπαστικό να ανακαλύπτει ότι η γλώσσα, μέσα σε λίγους αιώνες, συγκρατεί αλλά και διαφοροποιεί το ιδιόλεκτο, σώζει αλλά και θάβει λέξεις, που κάποτε ήταν της τρέχουσας ομιλίας. Η ποίηση όμως έσωσε τις παλιές λέξεις. Και έφερναν ήχους από κουβέντες ανήκουστες. Αυτοί οι ήχοι είχαν χτίσει την κρητική διάλεκτο πάνω στα αρχαία σκαριά του λόγου. Ήταν η πρώτη μου επαφή με την διαλεκτική της γλώσσας, που περιείχε απουσίες, ανάμνηση, αρχαίους σκελετούς και ρυθμό.

Άρχισα να γράφω πρώτα ποίηση. Και με αυτήν ασχολήθηκα για πολλά χρόνια, από την αρχή της εφηβείας μέχρι σχεδόν τα τριάντα μου χρόνια. Για μένα ήταν η μόνη έκφραση που μου επέτρεπε να ψηλαφώ τον κόσμο, να εξωτερικεύω τα αισθήματα, να αναζητώ την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα. Στην Γαλλία, όταν έκανα μεταπτυχιακές σπουδές, ερχόμενος σε επαφή με την πεζογραφία αυτής της χώρας και ειδικότερα με τα σύγχρονα ρεύματά της, έκανα την στροφή προς το μυθιστόρημα. Ωστόσο, όπως έχουν γράψει κάποιοι κριτικοί, υπάρχει και στην πεζογραφία μου μια ποιητική τάση. Η πεζογραφία αναλύει, η ποίηση συνθέτει. Η πρώτη, μέσω του μύθου, ανακατασκευάζει την ζωή, η δεύτερη συνορεύει με την σιωπή. Αν η πεζογραφία περιέχει σιωπές, είναι για να δηλωθούν τα όριά της, όπως έχει σωστά γράψει ο Σαρτρ. Είναι άλλο πράγμα η εξιστόρηση μέσω της μίμησης και άλλο πράγμα η συνοπτική διατύπωση της ουσίας. Η γλώσσα της ποίησης αγγίζει τα έγκατα, ακουμπά στην οντολογία μέσω του ρυθμού της, που μπορεί καμιά φορά να είναι προσωδιακή ευλογία. Η γλώσσα λοιπόν της ποίησης «ακούει» περισσότερο την μουσική του κρυμμένου κόσμου, χωρίς να εξηγεί. Το Είναι δεν χρειάζεται εξήγηση. Δεν ερμηνεύεται η στέρνα από την οποία αντλούν την ύπαρξη τα όντα. Ο πεζός λόγος, κατά την γνώμη μου, αφουγκράζεται όχι το Είναι, αλλά την ύπαρξη.

Θα γίνουν κοινωνικές αναταραχές, για να αναζητήσουν οι λαοί την χαμένη αθωότητα, την χαμένη αγάπη. Οι ποιητές έχουν αυτή την δύναμη να «βλέπουν» μέσα στο μέλλον την ανακατάταξη του κόσμου. Πολλές φορές στίχοι ή τραγούδια γίνονται λάβαρα αγώνων. Στο μέλλον υπάρχει η λύτρωση και το αίμα, η θυσία και η κάθαρση ενός κόσμου που δεν έχει αγγελικό φως. Λέτε: «Στο μέλλον, μας καρτερούν ληστές». Γιατί οι άνθρωποι ανησυχούν περισσότερο για το τι θα γίνει στο μέλλον; Γιατί ο άνθρωπος έχει πάντα την μέριμνα του μέλλοντος. Την μέριμνα της ευτυχίας. Την δικαιοσύνη. Την μακρινή ανταπόδοση. Και όταν το παρόν δεν είναι ευχάριστο, δεν τέρπει, δεν ικανοποιεί, τότε η προσμονή στρέφεται στο μέλλον. Είναι καλό να θυμόμαστε ότι η Ιστορία είναι ο βηματισμός της ανθρωπότητας προς την κατάκτηση της ελευθερίας, η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της υποτέλειας, της δυστυχίας. Ο βηματισμός αυτός δεν ήταν σχεδόν ποτέ αναίμακτος και ανώδυνος.

Δεν νομίζω ότι διαβάζουν πολύ, αν και πολλοί γράφουν.

Αν υπάρχει λόγος να εκδοθεί ένα βιβλίο, τότε είναι καλό να εκδοθεί. Αν δεν υπάρχει λόγος, δηλαδή δεν προσφέρει τίποτα καινούριο στην λογοτεχνική παραγωγή και δεν εμπλουτίζει με ενδιαφέροντα στοιχεία την γραμματεία, καλύτερα να μένει στο συρτάρι. Ούτως ή άλλως, ένα βιβλίο όχι καλό, θα περιπέσει στην λήθη. Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να λέμε καινούρια και ενδιαφέροντα πράγματα, όσοι γράφουμε.

Θα αναφέρω μόνο κάποιους απόντες: οπωσδήποτε ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος σε αρκετά ποιήματα, ο Καββαδίας.

Τα ποιήματα αυτά αποτελούν παραγωγή πολλών χρόνων, αλλά και απόσταγμα μιας εσωτερικής διαδρομής, από την οποία επέλεξα μόνο όσα θα άξιζαν τον κόπο να συνυπάρχουν σε ένα βιβλίο. Τα πρότεινα στον εκδοτικό μου οίκο επειδή θεώρησα ότι δεν έπρεπε να αποκοπώ από την αρχική ποιητική μου προέλευση. Αν και θεωρούμαι πλέον πεζογράφος, η ποίηση απασχολεί την σκέψη και την γραφή μου. Ίσως είναι καλό να γνωρίζουν οι αναγνώστες μου ότι δεν περιορίζομαι μονομερώς στον πεζό λόγο. Υπάρχουν όμως κοινά σημεία και σύμβολα σε όλα τα κείμενά μου. Οι λέξεις κρύβουν σύμβολα. Η ενότητά τους συγκροτεί την ταυτότητα ενός έργου.