Ο Στέλιος Βισκαδουράκης γεννήθηκε το 1963 στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου κατοικεί μόνιμα. Με τη Λογοτεχνία ασχολείται από το 2002. Έχει βραβευτεί επτά φορές σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, μεταξύ των οποίων το 2011, στον παγκόσμιο διαγωνισμό για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που οργάνωσε η Ελληνική Πολιτιστική Οργάνωση «Νόστος» στο Μπουένος Αϊρες. Το 2009, από τις Εκδόσεις «Ταξιδευτής», εκδόθηκε το βιβλίο του «Στη Ρωγμή του Χρόνου». Το 2015 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο του «Το Τανγκό της Βροχής» από τις Εκδόσεις «Γαβριηλίδης». Το 2016, το βιβλίο του «Στη Ρωγμή του Χρόνου», επανεκδόθηκε συμπληρωμένο με τέσσερεις επιπλέον ιστορίες και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Μύστις». Το 2017-18 συνεργάστηκε με την Β/θμια Εκπ/ση Ηρακλείου στο πρόγραμμα «Συγγραφείς στην τάξη». Το 2019 εκδόθηκε στη Γαλλία (Εκδόσεις L’ Harmattan), το βιβλίο του «Το Τανγκό της Βροχής» και από τις εκδόσεις «Μύστις» η νουβέλα του «Το Πιάτο της Απιστίας». Το 2021 παρουσιάστηκε από την Αδελφότητα Κρητών Ρόδου, στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, η παράσταση «Φως στην Ψυχή», με διασκευή διηγημάτων του από το βιβλίο «Στη Ρωγμή του Χρόνου».

Όπως πάντα, από την ιδέα. Κι από κάτι που συγκινεί τον συγγραφέα. Για μένα, μπορείς να το αποκαλέσεις ένα παιχνίδι που ξεκινά από κάτι έμψυχο ή άψυχο, από ένα πρόσωπο ή και ένα ασήμαντο, για πολλούς, αντικείμενο κι από κει και πέρα η ιστορία δρα αλυσιδωτά.

οια ήταν η αφορμή για να εκδοθεί το βιβλίο «Το Δίλημμα του Πλάτωνα»;
Τα διηγήματα του βιβλίου τα είχα ξεκινήσει πριν από τέσσερα χρόνια. Όμως την τελική απόφαση για την έκδοση, την πήρα μετά από μια επίσκεψή μου στη Βίλα Αριάδνη, που υπήρξε η κατοικία του Σερ Άρθουρ Έβανς, του ανθρώπου που ανέσκαψε το παλάτι της Κνωσού. Η έμπνευση μου ήρθε από ένα γεγονός που αναφέρει ο Άγγλος αρχαιολόγος Richard Hutchinson για τον συνάδελφό του και διευθυντή του Μουσείου Ηρακλείου στην Κατοχή, Νικόλαο Πλάτωνα. Εκείνος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αρχαιολόγους της εποχής με δράση, στη δύσκολη αυτή εποχή, υπέρ της προστασίας των ανακτόρων της Κνωσσού, του Μουσείου Ηρακλείου, του Μινωικού Πολιτισμού και των αρχαίων ευρημάτων του. Εκεί βασίζεται και από εκεί ξεκινά η ιστορία. Δεν είναι τυχαίο ότι αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος, ανακάλυψε κι ανέσκαψε το παλάτι της αρχαίας Ζάκρου.

Συνήθως αρπάζομαι από βιωματικά γεγονότα αλλά όχι πάντα. Βασίζομαι σε σκέψεις και συναισθήματα από τα οποία επηρεάζονται και στα οποία βασίζονται όλοι οι άνθρωποι μέσα στον χρόνο. Εδώ πρέπει να σας πω ότι πάντα με γοήτευε να περνώ τα σύνορα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, πράγμα καθόλου ακίνδυνο κι εύκολο.

Οι κοντινοί, αγαπημένοι σου άνθρωποι είναι πάντα σημαντικοί. Με τα λόγια και τις πράξεις τους, τις περισσότερες φορές αφήνουν τη σφραγίδα τους πάνω σου. Η επιρροή των δικών μου πάνω σε μένα ήταν πολύ σημαντική και νομίζω ότι είχαν και μου χάρισαν έναν καλό-συναισθηματικά-κόσμο που «βγαίνει» στα βιβλία μου.

Όπως αναφέρω και στο διήγημα «Όταν μια ακουαρέλα νίκησε ένα Leopard», το οποίο χαρακτηρίζω κατά πολύ ως βιωματικό, τα χρώματα για μένα είχαν-και έχουν- μεγάλη σημασία. Πράγματι, η μεγάλη συντροφιά μου στο στρατό ήταν ένα μικρό κουτί ακουαρέλες κι ένα μπλοκάκι με σκληρά φύλλα ζωγραφικής. Μεγαλωμένος σε οικογένεια με επαγγελματική δραστηριότητα στα χρώματα αλλά και μεγάλη αισθητική απαίτηση, θεώρησα ότι στον σκληρό κόσμο του στρατού, τα χρώματα θα δρούσαν ως σύννεφο ή μαγικό χαλί για ένα ταξίδι από τη γη στον κόσμο του ονείρου. Τελικά, απ’ αυτό γεννήθηκε μια τεχνική που μου χάρισε ένα προσωπικό τρόπο έκφρασης και μια ατομική έκθεση ζωγραφικής.

Οι ιστορίες παράγονται από την ψυχή και γράφονται για την ψυχή ώστε να ακουμπούν την ψυχή. Αυτό θα μπορούσα να πω ότι για μένα είναι αυτοσκοπός.

Το όνομα «Πλάτωνας» το άκουσα πρώτη φορά στην ηλικία των 5-6 ετών. Δεν ξέρω γιατί αλλά θυμάμαι, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, εκείνο το μεγάλο και πλατύ συναίσθημα που μου προκάλεσε. Μου άρεσε πολύ. Βεβαίως, το πιθανότερο ήταν πως τότε αναφέρονταν στον αρχαίο φιλόσοφο Πλάτωνα, μα εμένα το όνομα, μου έκανε εντύπωση. Όσο για τον αρχαιολόγο Νικόλαο Πλάτωνα, που αναφέρω στο διήγημά μου, ήταν ένας άνθρωπος υψηλής επιστημονικής κατάρτισης και ήθους, που η παρουσία του την εποχή όπου διαδραματίζεται το διήγημα, αλλά ακόμα μέχρι σήμερα, έχει να μας διδάξει πολλά.

Πάντα βοηθούν οι εμπειρίες και τα βιώματα. Θα προσθέσω, και η γνώση για πράγματα και καταστάσεις. Σίγουρα αυτά τα τρία στοιχεία ισχύουν για μένα αλλά πιστεύω και για κάθε συγγραφέα. Είναι οι βάσεις για να κινηθείς και να φτάσεις στο τελικό, επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μου άρεσε πάντα η φράση του Ηράκλειτου «Από τα πάντα προέρχεται το ένα, και από το ένα τα πάντα». Με απόλυτο σεβασμό, διαφοροποιώντας την ελαφρά, προσθέτω ότι για μένα «όλα είναι ένα». Έτσι ξεκίνησα μια δημιουργική πορεία τόσο στη λογοτεχνία, όσο και στη φωτογραφία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Τα βραβεία, ένα από τα οποία διεθνές για το διήγημά μου «Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα», και η θερμή ανταπόκριση του κοινού στις εκθέσεις και τις παρουσιάσεις μου, μου έδωσαν την απαραίτητη ώθηση να συνεχίσω. Όμως, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η δραστηριότητά μου γύρω από αυτές τις τέχνες δεν είναι προϊόν επίδειξης, αλλά αυτοκατάδυσης. Όπως πολλοί, ψάχνω τον ίδιο μου τον εαυτό, μόνο που χρησιμοποιώ ευγενείς δρόμους που θέλουν θάρρος και τόλμη. Κάτι που χρειάζεται αυτοσεβασμό, αυτοέλεγχο και αυτογνωσία αλλά, πρωτίστως, σεβασμό προς όλους. Όλα αυτά δεν εμπεριέχουν καμία έπαρση και καμία αλαζονεία. Εμπεριέχουν τη ταπεινότητα, την αντίληψη και τη γνώση την μικρής, ανθρώπινης φύσης μας.

Στις αρχές του 20ου αιώνα το Ηράκλειο αποκαλούνταν «μικρό Παρίσι». Είχε πολύ υψηλή πνευματική ζωή κι εδώ πρέπει να αναφέρω διαχρονικά την καταγωγή του Ελ Γκρέκο, του Νίκου Καζαντζάκη, του Κωνσταντίνου Βολανάκη, του Οδυσσέα Ελύτη, της Έλλης και του Στυλιανού Αλεξίου, του Μηνά Δημάκη, του Άρη Δικταίου, της Μαρίας Φιοράκη, της Λιλής Ζωγράφου και τόσων άλλων. Και τώρα η πνευματική ζωή της πόλης είναι αρκετά υψηλή και μεγάλο ρόλο έχει παίξει το σχετικά πρόσφατα εγκαινιασμένο Πολιτιστικό-Συνεδριακό Κέντρο.