Ο Βασίλης Καλαντζής γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1965 στο Μπολάτι Κορινθίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα αν και ταξιδεύει συνεχώς. Ότι πέτυχε μέχρι σήμερα στην ζωή του το κατάφερε χάρη στην αγάπη των ανθρώπων που είναι γύρω του. «Για την κατανόηση των αξιών μιας άλλης εποχής», όπως σημειώνει, ο Βασίλης Αθαν. Καλαντζής αποδελτίωσε, επιμελήθηκε και περιέλαβε σε ένα τόμο με τον τίτλο «VALORI BOLLATI» μια μεγάλη σειρά αποσπασμάτων του κορινθιακού τύπου μέσα στον 20ο αιώνα. Η πρόκληση ήρθε από τον υπόγειο του σπιτιού του, πριν από πολλές δεκαετίες όταν ανακάλυψε έναν θησαυρό που του άφησε όταν πέθανε το 1975 ο παππούς του, Δημήτριος Γρανιτσιώτης. Ο θησαυρός αυτός ήταν ένα εντυπωσιακό αρχείο πολιτικών και τοπικών εφημερίδων που περιλάμβανε όλα τα γεγονότα της σύγχρονης Ελλάδας. Αυτό το αρχείο όχι μόνο μελέτησε και διατήρησε αλλά με την πάροδο των ετών το εμπλούτισε συλλέγοντας ποικίλες εφημερίδες και εκδόσεις που αφορούσαν την ιδιαίτερη πατρίδα του, Κορινθία. Έτσι επέλεξε μια σειρά δημοσιευμάτων που να παρουσιάζουν την ζωή της Κορίνθου αλλά και της υπαίθρου του νομού που ξεχωρίζουν για την γλώσσα αλλά κυρίως για τα γεγονότα που περιγράφουν.

Πιστεύω ότι η γενιά μου είναι μάλλον η τελευταία που μπόρεσε να απολαύσει την συντροφιά της εφημερίδας στον καθημερινό βίο. Η σημειολογική εικόνα του κοινωνικού ανθρώπου που διαβάζει μια εφημερίδα - και έχει αποτυπωθεί στην ζωγραφική, λογοτεχνία, σινεμά, φωτογραφία - δεν υπάρχει πια. Ο λόγος αυτός αλλά και ότι έχω στην κατοχή μου και διατηρώ ένα σημαντικό αρχείο αθηναϊκού και επαρχιακού τύπου ήταν ο λόγος για την δημιουργία αυτού του βιβλίου.

Οι παλιοί δημοσιογράφοι έλεγαν ότι δεν υπάρχει κάτι πιο νεκρό από μια χθεσινή εφημερίδα. Παρόλο που υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτή την κυνική ρήση, οι παλιές εφημερίδες είναι πραγματικός θησαυρός για αυτούς που ενδιαφέρονται, γιατί σου δίνουν την ευκαιρία να κατανοήσεις την καθημερινότητα και τον τρόπο ζωής μιας εποχής που έχει παρέλθει.

Η Κορινθία είναι ο γενέθλιος τόπος μου. Πολλά από αυτά που υπάρχουν στο βιβλίο, τα έχω ζήσει, ακούσει ή μου τα έχουν διηγηθεί οι γιαγιάδες και παππούδες μου. Θα ήθελα και οι νεότερες γενιές να έχουν εικόνα των ανθρώπων και των γεγονότων που έχουν συμβεί στον τόπο που ζουν.

Είναι καταπληκτικό πως συμπεριφορές και ήθη σημαντικά για κάποια εποχή είναι αδιάφορα για μια άλλη. Οι άνθρωποι είμαστε που θέτουμε τα όρια και τους κανόνες. Σε μια περίοδο που η κοινωνία δεν είναι ιδιαίτερα ανεκτική σε όσους παρεκτρέπονται ή διαφέρουν, η ερμηνεία φαινομένων από το παρελθόν σίγουρα μας βοηθάει να ερμηνεύσουμε και κατανοήσουμε το παρόν.

Θυμάμαι ένα περιστατικό που επιβεβαιώνει τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή. Ο πατέρας μου σε προχωρημένη ηλικία ήταν άρρωστος σε κάποιο νοσοκομείο των Αθηνών. Θέλοντας να γυρίσει στο κρεβάτι προς τα δεξιά μου ζήτησε την βοήθεια μου. Το Κοκκώνι είναι ενα χωριό που βρίσκεται δεξιά από το δικό μας το χωριό το Μπολάτι. «Θέλω να γυρίσω προς το Κοκκώνι» μου λέει Σημειωτέων ότι όλη του την ζωή εκτός από την παιδική του ηλικία την πέρασε στην Αθήνα.

Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος. Οι γιορτές και οι χαρές δίνουν πάντα νόημα στην δύσκολη καθημερινότητα. Το λεγόμενο κυνήγι της χαράς και της ευτυχίας είναι κάτι σαν τον μύθο του Σισσύφου. Όλα τα κομμάτια της διαδρομής έχουν πάντα ενδιαφέρον.

Οι διαφορές είναι πιά χαώδεις όχι μόνο από αιώνα σε αιώνα αλλά από δεκαετία σε δεκαετία. Η ουσία όμως της ανθρώπινης ύπαρξης παραμένει αναλλοίωτη. Πιστεύω ότι όλοι μας αναζητούμε το ίδιο πράγμα. Απλώς ακολουθούμε διαφορετικά μονοπάτια.

Η νοσταλγία είναι συνήθως σαν ένα μαντήλι που σε χαιρετάει όσο το πλοίο απομακρύνεται. Παίρνει μαζί της όλα τα αρνητικά και σε αφήνει με τα σημαντικά που πιστεύεις ότι συνέβησαν. Ξέρεις ότι δεν θα ξαναγυρίσει να διαταράξει αυτά που νοσταλγείς.

Υπάρχει μία λέξη στα γερμανικά η οποία κατά την γνώμη μου είναι καταπληκτική. “Waldeinsamkeit” η οποία σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει η μοναξιά στο δάσος. Κάπως έτσι είναι για μένα η ποίηση. Ένας μοναχικός περίπατος.

Rene Char.

Μου αρέσει πάρα πολύ και είναι και μια στάση ζωής για μένα ένας στίχος του Philip Larkin από το ποίημα του “I remember,I remember”, “Nothing, like something, happens anywhere”.