Ο Παναγιώτης Γιαννουλέας γεννήθηκε στη Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης το 1947. Είναι μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.). έχει γράψει τα μυθιστορήματα: ‘‘Κόκκινη Ομίχλη στο Κάστρο’’( 2007, ΑΤΡΑΠΟΣ και 2018 ΔΡΟΜΩΝ), ‘‘Προφανής ένοχος’’(2009, ΩΚΕΑΝΟΣ), ‘‘Γαλάζια κόμπρα’’(2014, ΔΡΟΜΩΝ), ‘‘Ζωές στην καταιγίδα’’ (2016, ΔΡΟΜΩΝ). Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους και σε εφημερίδες.

Εδώ και καιρό υπήρχε η σκέψη στο μυαλό μου να κάνω μυθιστόρημα την ιστορία της ‘‘Δηλητηριάστριας της Μάνης’’. Το θεωρούσα χρέος μου απέναντι στα θύματά της. Έτσι, μετά την πάροδο αρκετών χρόνων αποφάσισα να γράψω το μυθιστόρημα και να το αφιερώσω στην μνήμη των θυμάτων της. Και κάτι ακόμα: η μητέρα μου παραλίγο να ήταν ‘‘παράπλευρη απώλεια’’ των δολοφονιών. Έτσι η συγγραφή αυτού του μυθιστορήματος ήταν λύτρωση για μένα.

Την ιστορία της δηλητηριάστριας την έζησα έντονα στα χρόνια της εφηβείας μου. Γνώριζα καλά την δηλητηριάστρια, τα θύματά της και τις οικογένειες των θυμάτων.

Με βοήθησε πολύ γιατί, όπως σας είπα ήδη, έζησα από κοντά τα γεγονότα. Με βοήθησε ακόμα να περιγράψω τις συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή όπως: τη ζωή των κατοίκων, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά στοιχεία…

Εκτός από την έρευνα που έκανα στις εφημερίδες της εποχής, αθηναϊκές και τοπικές, συνομίλησα με τους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι με προθυμία μου εξομολογήθηκαν τις τραγικές εμπειρίες τους, αλλά και με αρκετούς συγχωριανούς μου που είχαν ζήσει εκείνες τις τραγικές στιγμές. Συγγενείς των θυμάτων, αλλά και κάποιοι συγχωριανοί μου με προέτρεπαν, κατά καιρούς, να γράψω αυτή την ιστορία, η οποία δεν έχει ξεχαστεί, παρόλο που έχουν περάσει έξι δεκαετίες από τότε. Υπάρχουν και οι προσωπικές εμπειρίες μου. Θέλω να σημειώσω ότι είναι το πρώτο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί για την δηλητηριάστρια της Μάνης.

Η δηλητηριάστρια είναι σε πλήρη σύγχυση. Ο εγκέφαλός της αρνείται να κατανοήσει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Απλά, στο μυαλό της έχει καρφωθεί η απόφαση του δικαστηρίου, η φράση ‘‘Τετράκις εις θάνατον’’ και δεν μπορεί να πιστέψει ότι αφορούσε την ίδια. Με τον ερχομό του ιερέα, που μπήκε στο κελί της για να την εξομολογήσει και να την κοινωνήσει, επανέρχεται βίαια στην πραγματικότητα.

Η δηλητηριάστρια διέπραξε τη δολοφονία της μητέρας της και του αδερφού της για περιουσιακά θέματα. Δηλητηρίασε τη γειτόνισσα της γιατί πίστευε ότι έπαιρνε το μέρος τους σ’ αυτή τη διαμάχη. Δηλητηρίασε το πεντάχρονο αγοράκι, για να εκδικηθεί τη μητέρα του με την οποία τσακώθηκε και αποπειράθηκε να δολοφονήσει το τετράχρονο κοριτσάκι γιατί φιλονίκησε με τον πατέρα του. Σκόπευε να βάλει παραθείο στα κόλλυβα στο μνημόσυνο του αδερφού της, οπότε θα δηλητηρίαζε όλο το χωριό. Ευτυχώς δεν πρόφτασε. Μετά από όλα αυτά γεννιέται το ερώτημά: ‘‘Μήπως ήταν ψυχοπαθής η δηλητηριάστρια;’’ Την ίδια σκέψη έκαναν ο ανακριτής και ο εισαγγελέας και την παρέπεμψαν στο ψυχιατρικό κατάστημα Αθηνών για να διακριβωθεί αν είχε το ακαταλόγιστο ή όχι. Η γνωμάτευση της Δ΄ Ψυχιατρικής κλινικής μεταξύ άλλων αναφέρει ότι: ‘‘η ως άνω δεν εμφανίζει ενεργά στοιχεία ψυχώσεως’’.

Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στην δηλητηριάστρια, στα θύματά της και στις οικογένειες των θυμάτων τους οποίους και αναφέρω ονομαστικά, ενώ τα ονόματα ορισμένων άλλων προσώπων που εμπλέκονται στην υπόθεση, όπως είναι ο υπομοίραρχος, ο πρόεδρος της Κοινότητας και άλλοι, είναι αλλαγμένα ή παραλλαγμένα. Και τούτο γιατί στα πραγματικά γεγονότα υπεισέρχεται η μυθοπλασία. Θέλω να σημειώσω ότι η πραγματικότητα πρωταγωνιστεί στην αφήγηση, ενώ η μυθοπλασία έχει βοηθητικό ρόλο.

Πράγματι, είναι δύσκολο να αφηγηθείς πραγματικά γεγονότα, δίνοντάς τους μυθιστορηματική μορφή, χωρίς να παρασυρθείς. Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ από τα γεγονότα, σαν να ήμουν ένας απλός παρατηρητής, και νομίζω ότι τα κατάφερα. Γράφει στον πρόλογό του ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης: ‘‘Ο Π. Γιαννουλέας δεν σχολιάζει, δεν υπονοεί, δεν καταδικάζει. Γράφει για την πολυκτόνο Κατερίνα, μια δολοφόνο χωρίς ηθική συνείδηση και δίχως τύψεις , αποφεύγοντας εξωραϊσμούς και αφορισμούς’’.

Και βέβαια, πραγματικά γεγονότα μπορούν να γίνουν, και έχουν γίνει η ιδέα για συγγραφή μυθιστορημάτων.