Ο Ηλίας Μαμαλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε πολλά χρόνια ως υψηλόβαθμο στέλεχος σε πολυεθνικές εταιρείες. Μετά από αρκετές εμπειρίες, γύρω στα σαράντα του χρόνια ασχολήθηκε με τη γαστρονομία. Έχει γράψει δώδεκα βιβλία (μεταξύ των οποίων και ένα μυθιστόρημα) με κύριο κορμό πάντα τη μαγειρική και την ευζωία, ενώ έχει κυκλοφορήσει τρία CD με συνταγές και παραμύθια. Τον Απρίλιο 2007 ανέλαβε διευθυντής έκδοσης του BBC Olive, στην ελληνική έκδοσή του. Ήταν διευθυντής έκδοσης του ένθετου μαγειρικής στον "Κόσμο του επενδυτή" με τίτλο "Λιχουδιές". Έχει τις γαστρονομικές σελίδες του περιοδικού "Elle". Ήταν για τρία χρόνια ο κεντρικός παρουσιαστής της εκπομπής "Στη Κουζίνα Ολοταχώς" στο Mega Channel. Ήταν ο αρχισυντάκτης και παρουσιαστής της εκπομπής "Μπουκιά & Συχώριο" που παρουσιαζόταν στο Mega Channel. Από το κανάλι της ΕΤ3 παρουσίασε μια σειρά από ντοκιμαντέρ με θέμα την ιστορία της Ελλάδας. Στον πρώτο κύκλο παρουσιάστηκε η προεπαναστατική περίοδος και η ζωή του Κατσαντώνη, και στον δεύτερο κύκλο παρουσιάστηκε η ζωή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Συμμετείχε στη θεατρική παράσταση "Η Πεντανόστιμη" στο Τραίνο στο Ρουφ σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Έχει σχεδιάσει μια σειρά από 6 διαφορετικές σοκολάτες για λογαριασμό των ζαχαροπλαστείων Fresh, εκ των οποίων μια είναι με πράσινο τσάι και μια άλλη με αλάτι. Εξακολουθεί και είναι σύμβουλος στη βιομηχανία τροφίμων σε θέματα γεύσης. Είναι ιδρυτικό μέλος του site Protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη, όπου δημοσιογραφεί σε θέματα που διόλου αφορούν την κουζίνα. Πραγματοποιεί σεμινάρια με θέματα το ελληνικό τυρί, την αρχαία ελληνική κουζίνα, τη μεσογειακή διατροφή κ.ά. Έχει ραδιοφωνικές εκπομπές στον Όαση (88 FΜ) και στο Δίφωνο (96,6 FΜ). Συμμετέχει ως κριτής στον διαγωνισμό των Ελλήνων Top Chef στον Αντέννα.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι χαρακτηρίζω τον εαυτό μου ως αρχαιόφιλο. Από χρόνια ασχολούμαι πολύ με τη διατροφή του 5ου πχ αιώνα. Όσο αναφορά τη σχέση μου με τη Μύρτιδα όλα ξεκίνησαν με τη γνωριμία μου με τον καθηγητή της οδοντιατρικής Μανώλη Παπαγρηγοράκη. Ο Μανώλης πριν χρόνια μέσα από έναν ομαδικό τάφο στον Κεραμικό πήρε ένα κρανίο ενός νέου κοριτσιού. Με ειδικές διαδικασίες στη Σουηδία ανάπλασαν το πρόσωπό του και έτσι γεννήθηκε η Μύρτις.

Η Μύρτις έχει μια μεγάλη διαδρομή μέσα από την τέχνη και την ιστορία μέχρι
που αναδείχθηκε πρέσβης του 20ου αιώνα από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ο Μανώλης Παπαγρηγοράκης γύρω από το πρόσωπο της Μύρτιδας έμπλεξε μια
σειρά από ειδικούς, που προσπάθησαν να αναλύσουν τη ζωή της, τα ρούχα της, τη
διατροφή της. Έχοντας λοιπόν πάρα πολλά στοιχεία της διατροφής της έφτιαξα ένα
παραμύθι που ξεκινάει μια μέρα της ζωής της από το πρωί που ξυπνάει, μέχρι το
βράδυ που πάει να κοιμηθεί. Μέσα από αυτή την ημέρα προσπάθησα να δώσω μια
εικόνα της Αρχαίας Αθήνας τις συνήθειες των πολιτών, τη λειτουργία της αγοράς, αλλά και να αναδείξω την παιδικότητα της Μύρτιδας και του φίλου της, του Μέμου.

Επέλεξα αυτή την περίοδο γιατί τότε έζησε η Μύρτις.

Τα παιδιά είχαν μια απόλυτη ελευθερία μια και δεν υπήρχαν κίνδυνοι. Οι δύο φίλοι προσπαθούν να μπουν στα άδυτα των θεσμοφοριών, να πουλήσουν τα πουλάκια που έπιασαν στην αγορά και να κάνουν τη μεγάλη αταξία να πάνε στον Ελαιώνα να συναντήσουν τη γιαγιά της. Αυτό που θέλησα να περάσω σ' αυτό το βιβλίο έχοντας σαν ηρωίδα τη Μύρτιδα ήταν στοιχεία της διατροφής της εποχής, τη λειτουργία της αγοράς, τις θυσίες, και λίγη μαγειρική.

Το φαγητό εκείνη την εποχή ήταν λιτό, κυρίως ψητά, φακές που αρωματιζόντουσαν με φασκόμηλο, κοτόπουλο μαγειρεμένο με πλιγούρι και τυρί, γλυκές πίτες με γάλα και μέλι και πολλά άλλα.

Δεν υπάρχει μυστικό επιτυχίας σε ένα εικονογραφημένο βιβλίο. Είναι η έμπνευση που με έκανε να το γράψω και το έκανα με πολύ αγάπη. Ξέρω ότι έχει συγκινήσει πολλά παιδιά, αλλά και τους ενήλικους γονείς τους.

Βέβαια τα σημερινά παιδιά πιο πολύ ασχολούνται με το διαδίκτυο παρά με τα βιβλία. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι εξαιρετικά κακό μιας και ότι έχει να προσφέρει ένα βιβλίο, που σε κάνει να φαντάζεσαι την ιστορία και να πλάθεις εικόνες, δεν μπορεί να το προσφέρει κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης. Το βιβλίο θρέφει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα.

Πρέπει να σας πω ότι είμαι μεγάλος παραμυθάς. Λέω παραμύθια στα εγγόνια μου βάζοντας στοιχεία της σημερινής ζωής με νταλίκες, αεροπλάνα, και ατμομηχανές που μιλάνε, χαρούμενους ανθρώπους που μοιράζουν απλόχερα γλυκά και παιχνίδια.

Στην παιδική μου ηλικία αγάπησα πολύ τον Ιούλιο Βερν που έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία και σε μια λίγο μεγαλύτερη ηλικία την Πηνελόπη Δέλτα.

Τα βιβλία της Δέλτα έχουν σημαδέψει τη ζωή μου θετικά. «Ο Μάγκας», «Ο Τρελαντώνης», «Τα Μυστικά Του Βάλτου», μα πάνω από όλα το «Παραμύθι χωρίς όνομα» που με ενέπνευσε σε όλη μου τη ζωή. Είναι το βιβλίο που έχω ακόμα στη βιβλιοθήκη μου και το διαβάζω συχνά πυκνά. Είναι η ιστορία ενός πρίγκηπα, ενός κατεστραμμένου κράτους που παρά τη νωχέλια του πατέρα βασιλιά ξεκινάει να ανασυγκροτήσει το κράτος του και να το κάνει μεγάλο και σεβαστό στον τότε κόσμο.