H «Στοιχειωμένη Ήπειρος» της συμπατριώτισσας Κατερίνας Σχισμένου είναι ένας κόσµος κρυφός, που σαλεύει πίσω από τους ψηλούς και απόκρυμνους όγκους της Πίνδου, που τον προφυλάσσουν από τα αδιάκριτα βλέµµατα των περαστικών. Το βλέμμα αυτό που προσδιορίζει και απογειώνει τον άνθρωπο. Μέσα σε ένα τέτοιο µύχιο κόσµο, απρόσβλητο από τα ηγεµονικά αφηγήµατα, συµβιώνουν µαζί µύθοι, δοξασίες, γεγονότα, ηδονές, ερωτικές ορμές, ανομολόγητοι πόθοι, βιασμοί, σιωπές, σκιές, µνήµες, που ζυµώνονται αδιάκοπα µε τη παρουσία των ανθρώπων και της φύσης. Σε αυτά τα σηµεία επαφής µεταξύ του ανθρώπινου και του µη ανθρώπινου κόσµου γεννιέται ένας ενδιάµεσος χώρος που κατοικεί η ζωή υβριδική, έµπλεη αντιθέσεων και παραδοξοτήτων, που διαρκώς µεταβολίζεται από τη µια µορφή ύπαρξης στην άλλην. Στην Ήπειρο αίρονται οι περιορισμοί του φύλου, της ταυτότητας ή του χώρου και η ύπαρξη υπόκειται σε μια διαρκή μεταμόρφωση, σε μια αέναη εναλλαγή, από το αρσενικό στο θηλυκό, από το νεκρό στο ζωντανό, από το αμίλητο πλάσμα στο κορμί που μιλάει, από το όνειρο στο ξύπνημα, από το όραμα στο πραγματικό, από το μαγικό στο χθόνιο, νομιμοποιώντας και δίνοντας αξία στην κατοίκηση της εξαίρεσης. Η Στοιχειωμένη Ήπειρος είναι η απόπειρα αφήγησης αυτών των συναντήσεων των ζυµώσεων και κατ’ επέκταση των µορφοποιήσεων.

Η συγγραφέας του βιβλίου περιπλανιέται στην Ήπειρο, αναδιφά σε ιστορίες, σε αφηγήσεις, σε μύθους, σε ιστορικά αρχεία, αλληλεπιδρά με τους κατοίκους και τη φύση του τόπου, φωτογραφίζει ,συσσωρεύει πειστήρια τα οποία ταξινομεί και αναδιατάσσει. Όπως παρατηρεί η ίδια όσο συνενώνει τα διάφορα κομμάτια του παζλ τόσο πιο αινιγματική γίνεται η εικόνα που αποκαλύπτεται.

Η Ήπειρος μεταμορφώνεται σε ένα ψηφιδωτό από παραβολές και τρομακτικές ιστορίες, εικόνες μυθοπλαστικές ή πραγματικές, συμβάντα και παράξενα γεγονότα από το παρελθόν, βιογραφίες ανθρώπων και ξωτικών, παλιές μνήμες και εντυπώσεις τα οποία μέσα από παρεκβάσεις, λοξοδρομήσεις και επαναλήψεις, συναρμόζουν με ανατριχιαστικό και σκοτεινό τρόπο. Είναι δύσκολο να πούμε ολοκληρώνοντας την ανάγνωση των κειμένων και τη θέαση των εικόνων αν η Ήπειρος είναι ένας τόπος πραγματικός ή μυθολογικός, αν έχουμε να κάνουμε με μια ερευνά ανθρωπολογική ή ένα παραμύθι, για ένα φρικιαστικό έργο ή μια παρωδία καταστάσεων, ή τελικά για όλα αυτά μαζί.
Ο αναγνώστης παρόλη την έξαψη της εξερεύνησης του αινιγματικού και κολασμένου αυτού τόπου σύντομα βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα λαβύρινθο, να περιπλανιέται σε ένα χώρο αυξημένης εντροπίας όπου η βία και η αγριότητα εκτοπίζουν σταδιακά τους ανθρώπους, οι μνήμες γεννούν νέες χωρικές συσχετίσεις και το μυστήριο υπονομεύει διαρκώς τον ορθολογισμό.