Ο Μωρίς Αττιά γεννήθηκε στο Αλγέρι το 1949. Εργάζεται ως ψυχίατρος-ψυχαναλυτής. Παράλληλα γράφει σενάρια για το σινεμά. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορούν και τα βιβλία του (με ήρωα τον Πάκο Μαρτίνεθ) Το Μαύρο Αλγέρι, Η Κόκκινη Μασσαλία, Παρίσι μπλουζ και Η λευκή Κα¬ραϊβική. Ο Μωρίς Αττιά έχει εκδώσει επίσης τα μυθιστορήματα Ça va bien, Fautes de conduites, Le Carnaval des gueux, Rue Ober¬kampf, Une rude journée, και τη μελέτη Drames de l’adolescence, familles en séance-Récits cliniques.

Επιστρέφοντας από τις Αντίλλες, όπου είχα εργασθεί για δύο χρόνια σε ψυχιατρείο παίδων, η γυναίκα μου κι εγώ φύγαμε με αυτοκίνητο για να επισκεφθούμε την Τοσκάνη: την ημέρα της άφιξής μας στην Ιταλία, ο Άλντο Μόρο είχε απαχθεί από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Επιπροσθέτως, εργάσθηκα σ' ένα ομαδικό γραφείο, όταν άφησα το Παρίσι για την Ορλεάνη, στην οδό Σαμπρόλ, απέναντι από ένα μικρό, ιδιαίτερο ξενοδοχείο. Μετά από μια μικρή έρευνα, ανακάλυψα ότι ήταν εκεί, όπου είχαν εγκατασταθεί η εφημερίδα «Ο Αντισημίτης» και η «Grand Occident de France». Αυτούς τους αβέβαιους καιρούς της έκρηξης του λαϊκισμού, θέλησα να κάνω μία δουλειά υπενθύμισης...

Αυτός ο ήρωας δεν ξέγραψε ποτέ τη δουλειά του ως αστυνόμου και η διπλή εργασία της κινηματογραφικής κριτικής και του δικαστικού ρεπορτάζ απέχουν πολύ από το να ικανοποιήσουν την κλίση του στον κίνδυνο.

Αλίμονο, εάν ο Έλληνες ίσως τη θυμούνται, στη Γαλλία κανένας πια δε θυμάται μήτε τις πολιτικές διακυβεύσεις εκείνης της εποχής, μήτε τη βία που βασίλευε στην Ιταλία από την πλευρά της άκρα δεξιάς και της άκρα αριστεράς.

Γιατί, έχοντας έρθει αντιμέτωπος με την άκρα δεξιά κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας ("Το μαύρο Αλγέρι") με την OAS (Οργάνωση Μυστικός Στρατός) και με την άκρα αριστερά με τους λουξεμβουργιστές και τους τροτσκιστές στη Μασσαλία ("Η κόκκινη Μασσαλία") και την προλεταριακή αριστερά, το μαοϊκό κίνημα στη Βενσέν ("Παρίσι μπλουζ"), πιστεύει αφελώς ότι είναι έτοιμος να καλύψει το γεγονός, παρόλο που δε μιλά καθόλου ιταλικά, πεπεισμένος ότι αυτή η απαγωγή δε θα διαρκούσε παρά μερικές μέρες. Ο Άλντο Μόρο είτε θα εκτελούνταν γρήγορα είτε θα απελευθερωνόταν κατόπιν ανταλλαγής με μερικά μέλη των Ταξιαρχιών. Η κράτηση διήρκεσε 55 ημέρες!

Λαμβάνοντας υπόψη την αστραφτερή ομορφιά της Ιρέν, της συντρόφου του, ο Πάκο δε θα μπορούσε να γίνει μοιχός με ένα οποιοδήποτε όμορφο κορίτσι. Αλλά είναι αληθές ότι στα περισσότερα αστυνομικά, οι συγγραφείς περιγράφουν τις γυναίκες είτε μοιραίες, είτε παλιοθήλυκα. Όσον αφορά εμένα, τις προτιμώ έξυπνες και με προσωπικότητα.

Διάβασα την προσωπική του αλληλογραφία καθώς επίσης και την περιγραφή που του έκανε μία τρομοκράτης. Ξαναείδα την ταινία του Μάρκο Μπελόκιο «Buongiorno notte» («Καλημέρα, νύχτα») η οποία αφηγείται τις σχέσεις μεταξύ των μελών των Ταξιαρχιών και του ιδίου. Επιπρόσθετα, το επάγγελμά μου ως ψυχαναλυτή με βοήθησε να φανταστώ την εσωτερική του κατάσταση και τις αγωνίες του. Αυτός ο άνδρας ήταν ένας αληθινός ανθρωπιστής και ένας λόγιος. Αγαπούσε την πατρίδα του έως του σημείου να επιδιώξει μία συμφωνία με το κομμουνιστικό κόμμα. Αγαπούσε, επίσης, πολύ τη γυναίκα του, τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Ένα πρόσωπο αξιαγάπητο που με συγκίνησε…

Ένας γάλλος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ συνάντησε τον πράκτορα της CIA που ήταν επιφορτισμένος να επιβλέπει την άρνηση διαπραγμάτευσης και τη θυσία του Μόρο η οποία θα επέτρεπε να εγκαταλειφθεί οριστικά η διαδικασία του ιστορικού συμβιβασμού. Πήρε, επίσης, συνέντευξη από τον Κοσίγκα, Υπουργό Εσωτερικών εκείνη την εποχή και φίλο του Μόρο. Λέει ότι δε θα συγχωρούσε ποτέ στον εαυτό του να έχει βάρος στη συνείδησή του το να αφήσει τον Άλντο Μόρο να πεθάνει.

Εξαιτίας της γεωπολιτικής διακύβευσης της Ιταλίας εκείνη την εποχή. Βάση του ΝΑΤΟ, αίσθημα προδοσίας της εργατικής τάξης από μία νεολαία αποκοιμισμένη με την αντίσταση του PCI (Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας) κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, λίκνο του φασισμού κ.λ.π.

Δίδαξα την οικογενειακή θεραπεία επί 24 έτη και άσκησα αυτές τις θεραπείες επί 30 έτη. Στις οικογενειακές σχέσεις, τον έρωτα και τη φιλία βρίσκουμε πάντα, με αόρατο τρόπο, μηχανισμούς αφοσίωσης. Στα μάτια μου, είναι η ουσιαστική και αιώνια αξία στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Μη θεωρήσετε ότι αυτά που διηγούμαι είναι αρχαία ιστορία, η δημοκρατία φαίνεται να μην είναι της μόδας: ο λαϊκισμός και ο φασισμός σαγηνεύουν ξανά. Όπως θα το έλεγε ο Τζων Κέννεντυ Τουλ, παρακολουθούμε, ανίσχυροι μπροστά στη συνωμοσία των ηλιθίων...