Ο Κρις Κάρτερ, ιταλικής καταγωγής και γεννημένος στη Βραζιλία, σπούδασε ψυχολογία με ειδίκευση στην εγκληματική συμπεριφορά στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Ως μέλος της ομάδας Εγκληματολογικής Ψυχολογίας της Εισαγγελίας της Πολιτείας του Μίσιγκαν πήρε συνεντεύξεις από πολλούς εγκληματίες, μεταξύ των οποίων σίριαλ κίλερς και δράστες πολλαπλών ανθρωποκτονιών καταδικασμένους σε ισόβια κάθειρξη, και είχε την ευκαιρία να τους μελετήσει. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου πέρασε μια δεκαετία ως κιθαρίστας πολυάριθμων γκλαμ ροκ συγκροτημάτων, πριν εγκαταλείψει το επάγγελμα του μουσικού για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή. Σήμερα ζει στο Λονδίνο. Το τελευταίο μυθιστόρημά του που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, Είμαι ο Θάνατος (μτφρ. Βαγγέλης Γιαννίσης, Εκδόσεις Bell 2021), μας έδωσε την αφορμή για την ακόλουθη συνέντευξη.

Η έμπνευσή μου προήλθε από μια υπόθεση που μελετούσα χρόνια πριν, τον καιρό που ζούσα στις ΗΠΑ. Άλλαξα κάπως την ιστορία κι έτσι δημιούργησα την πλοκή για το βιβλίο.

Ο Χάντερ είναι ένας πολύ ήρεμος αστυνομικός που λειτουργεί με βάση τη λογική, έχει πολύχρονη πείρα, έχει βρει ενόχους σε υποθέσεις που έμοιαζαν ανεξιχνίαστες και στα νιάτα του ήταν ένα παιδί-θαύμα.

Οι συγγραφείς ψάχνουν πάντα ιδέες για καινούργια βιβλία και οι ειδήσεις είναι γεμάτες από υποθέσεις και καινούργια ερεθίσματα - πρέπει απλώς να ξεχωρίσεις εκείνες τις ιστορίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Όλοι όσοι γράφουν αστυνομικά μυθιστορήματα αντλούν υλικό από τις ειδήσεις.

Έχω ζήσει στο Λος Άντζελες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι μια πόλη όπου μπορείς να βρεις μεγάλη ποικιλία ανθρώπων, από ζάπλουτους μέχρι ζητιάνους. Συμβαίνουν τόσο πολλά σ’ αυτή την πόλη, ώστε σκέφτηκα ότι θα ήταν ένα θαυμάσιο σκηνικό για τις ιστορίες μου.

Στην περίπτωση αυτή το ενδιαφέρον του κοινού είναι φυσικά αυξημένο. Σήμερα αυτό το ενδιαφέρον έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα λόγω των σχετικών τηλεοπτικών εκπομπών, που πολλαπλασιάζονται συνέχεια.

Όχι, καμιά αστυνομία σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου δεν μπορεί να λύσει όλες τις υποθέσεις. Στις ΗΠΑ οι περισσότεροι αστυνομικοί ερευνούν ταυτόχρονα πέντε, δέκα και κάποιες φορές ακόμα περισσότερες υποθέσεις - πολλές από αυτές δε λύνονται ποτέ.

Όχι, αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Αυτή η αντίληψη είναι δημιούργημα των συγγραφέων και των παραγωγών του Χόλιγουντ, που θέλουν να κάνουν τις ταινίες τους πιο ενδιαφέρουσες.

Όλα μου τα βιβλία είναι ένας συνδυασμός πραγματικότητας και φαντασίας. Παίρνω κάτι από την αληθινή ζωή, το μεταλλάσσω λίγο κι έτσι βγαίνει μια καινούργια ιστορία.

Η κοινωνία αντιμετωπίζει τέτοιους κινδύνους κάθε μέρα – κακοί και μοχθηροί άνθρωποι βρίσκονται παντού, κρύβονται καλά αλλά υπάρχουν.

Το ανθρώπινο μυαλό αγαπά το μυστήριο, αυτό έχει αποδειχτεί, και οι αστυνομικές ιστορίες περιέχουν τα πιο γοητευτικά μυστήρια. Είναι φυσικό, λοιπόν, η αστυνομική λογοτεχνία να έχει τόσο πολλούς θαυμαστές.

Θα μου άρεσε να δω μια ταινία ή μια σειρά που να βασίζεται σε κάποιο βιβλίο μου, αλλά δυστυχώς δεν εξαρτάται από μένα. Θα πρέπει κάποια εταιρεία να δείξει ενδιαφέρον. Μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά ελπίζω ότι θα γίνει στο μέλλον.

Πραγματικά δεν έχω ιδέα, απλώς είμαι πολύ ευχαριστημένος και ευγνώμων που τόσο πολλοί αναγνώστες από τόσο πολλές χώρες αγαπούν τις τρελές ιστορίες που βγαίνουν από το μυαλό μου.

Είμαι πάντοτε πολύ χαρούμενος όταν ο πράκτορας μου αναγγέλλει ότι μια ακόμα χώρα αποφάσισε να κυκλοφορήσει τη σειρά του ντετέκτιβ Χάντερ σε μια καινούργια γλώσσα. Για έναν συγγραφέα, το να βλέπει τη δουλειά του να κυκλοφορεί σε τόσο πολλές και διαφορετικές χώρες είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.

Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν διαβάζω τόσο πολύ. Ξέρω ότι είναι κάπως σοκαριστικό, ειδικά για κάποιον που ζει από το γράψιμο, όμως αυτή είναι η αλήθεια. Ωστόσο, για να απαντήσω στην ερώτησή σας θα πω ότι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα τα τελευταία χρόνια ήταν Ο προσκυνητής του Τέρι Χέιζ.