Αυτή ήταν η ολοκληρωμένη στιχομυθία που λέγαμε συχνά. Στο βιβλίο περιορίστηκα στις τέσσερις πρώτες λέξεις για να μην φανεί υπερβολικό. Όπως έκανα και σε όλες τις μικρές αφηγήσεις. Μέσα από τα απλά και φευγαλέα, ήθελα ν’ αφήσω τον αναγνώστη να φανταστεί τα περισσότερα και τα σημαντικά. Δεν αναφέρομαι στο έργο του. Ήθελα να γνωρίσει ο κόσμος το πνεύμα του, αυτό που με οδήγησε να το γράψω. Το ήθελε, μου το ζήτησε και του το υποσχέθηκα. Όμως δεν ήμουν σίγουρη αν στόχευσα σωστά. Την ημέρα που πήρα στα χέρια μου το βιβλίο με ρωτάει ο έφηβος Οδυσσέας παρατηρώντας τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης . '' Θα μπορούσες να μου πεις αν από όλα αυτά που έχεις διαβάσει έχεις κρατήσει κάτι χρήσιμο, κάτι ωφέλιμο να μου το πεις και εμένα να κερδίσω χρόνο; Τότε είπα, καλώς έγραψα, όλα όσα άκουσα και είδα από τον Κούνδουρο...

Ξεκίνησε παράδοξα, πριν αρκετά χρόνια. Βρισκόμουν με το γιό μου για μια παράσταση στο Ηρώδειο, όταν Εκείνος με πλησιάζει μου ''αρπάζει'' το χέρι και με ρωτάει, <> ...η συνέχεια στο Επιμύθιο του βιβλίου.

...Αυτήν που δεν πρόβαλλε ποτέ. Ποτέ δεν χρησιμοποίησε την ανθρώπινη ευαισθησία του με λόγια και κοινές, καθιερωμένες κινήσεις. Όπως αυτόν της φιλανθρωπίας, της ελεημοσύνης, του τρόπου εκείνου που δημιουργεί μια θέση δύναμης και αδυναμίας...τα ''δώρα'' του Κούνδουρου ήταν μεγάλα, σπουδαία, και αθόρυβα, όσον αφορά το υλικό μέρος . Όπως τ’ άλλα τα πιο σημαντικά. Ο χρόνος,, η προσοχή, το ενδιαφέρον που είχε αρχής γενομένης, για τους φίλους του, τους φίλους των φίλων του... του κόσμου. Αναπάντεχα πρόσφερε, χάριζε, στήριζε, συνέπασχε με τον κόσμο.

...Όταν ο Κούνδουρος αποφάσιζε να κάνει κάτι για το καλό του τόπου του ήξερε και τον τρόπο να το υποστηρίξει. Στις δεκαετίες 70-80 προσέφερε πολλά στον Άγιο Νικόλαο στην Κρήτη. Και η περιβόητη ''Βίλα Κούνδουρου'' ήταν ένας πόλος έλξης για τους διάσημους. Έλληνες και ξένους της εποχής. Αυτό βοήθησε ν΄ακουστεί το νησί και ιδιαίτερα ο Άγιος Νικόλαος και να γίνει τουριστικός προορισμός της Μεσογείου.

Το σπουδαιότερο πρόσωπο στη ζωή του Κούνδουρου. Ο κάθε ένας από την μεριά του αναγνώριζε τη σημαντικότητα της παρουσίας του άλλου. Ένας αμφίδρομος ενθουσιασμός, θαυμασμός, και γόνιμος σεβασμός. Παρά τη διαφορετικότητά τους, τους ένωνε ο πόθος της δημιουργίας. Ο αγώνας για μια άλλη κοινωνία πιο δίκαιη και αληθινή, με το πνεύμα της τέχνης βουτηγμένο μέσα τους. Ερωτήσεις και απαντήσεις στις ατέλειωτες νύχτες κάτω απότ΄αστέρια... καθώς επέμεναν μέχρι τα ξημερώματα στα σκαλοπάτια του σπιτιού τους, κι ας διαφωνούσαν τις περισσότερες φορές. Με αυτά πορευτήκανε ως φίλοι μέχρι τέλους.

Η γνωριμία του με τον Θανάση Βέγγο στη Μακρόνησο είναι γνωστή. Ο Βέγγος αποφασίζει αυθόρμητα, με αυτοσχέδια υλικά να του φτιάξει ένα απάγκιο για να τον προστατέψει από το κρύο στο βραχώδη λόφο της Μακρονήσου όπου είχε καταφύγει ο Κούνδουρος... ήταν αρκετό να μετρήσει ισοβίως αυτή του η τρυφεράδα. Έτρεφε τεράστιο θαυμασμό και αγάπη για ''τον πιο έντιμο 'Έλληνα, σύμβολο αρετής που δεν υπάρχει πια, ένα είδος μοναδικό και ανεπανάληπτο''. Η ευγνωμοσύνη έγινε αμοιβαία αλληλεγγύη. Από τη Μακρόνησο και στην κατασκευή των θεάτρων μέχρι την επιστροφή και στο ξεκίνημα του κινηματογράφου, τον είχε κοντά του. Τόσο στην Μαγική πόλη, όσο και στον Δράκο, ο Βέγγος ήταν η πρώτη επιλογή.

Στο βιβλίο δεν αναφέρομαι στο έργο. Ασφαλώς και ο Κούνδουρος ως σκηνοθέτης αποτέλεσε μια πρωτοπορία για τα ελληνικά δεδομένα , ''ο Δράκος'', ταινία που συγκαταλέγεται μέσα στις 10 καλύτερες Ελληνικές ταινίες και στις 1000 διεθνώς,, πολεμήθηκε για 40 χρόνια για ν αναγνωριστεί! Στη ''Μαγική πόλη'' νομίζεις πως γυρίστηκε την περίοδο της οικονομικής κρίσης...η ''Μικρές Αφροδίτες'' διδάσκονταν στην Ιαπωνία, στο μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ...

Τα τελευταία 20 χρόνια, δεν έχασε καθόλου την ορμή, την αγάπη για ζωή, για σχέδια που πάντα προγραμμάτιζε και έστηνε με μεγάλη ευκολία. Ήταν παρών και ενεργός. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης, υπέφερε που η ελληνική κοινωνία βασανιζόταν άδικα. Ο Κούνδουρος είχε ανάγκη εμπιστοσύνης για επικοινωνία. Και η φιλία μας στηρίχτηκε ακριβώς εκεί. Στη διάθεση, εμπιστοσύνη, σεβασμό και κατανόηση. Και στην πιο δύσκολη φυσική του κατάσταση δεν θα ακύρωνε μια έξοδο. Σε οποιαδήποτε ώρα τον αναζητούσες, ακόμη κι αν του τηλεφωνούσε στις 3 τα ξημερώματα , ''λέγε '' θα άκουγες ήρεμα και εντελώς φυσικά ν΄απαντά. ''ένας άνθρωπος που σε παίρνει τέτοια ώρα , σημαίνει πως κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει ή είναι βλάκας, και για τα δύο ενδιαφέρομαι''.

Ήταν ευφυής, τολμηρός, αποτελεσματικός. Είχε πολλούς τρόπους να εκφράζεται. Ήταν σπουδαίος γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας. Αντιλαμβανόταν το κάθε τι και ήταν ικανός να το πραγματοποιήσει. Μπορούσε να σχεδιάσει να οργανώσει την κατασκευή ενός σπιτιού, όπως και να παρουσιάσει με πολύ ενδιαφέρον ένα βιβλίο που δεν είχε διαβάσει...! Ήταν άξιος για όλα.

Χαιρόταν να έχει διάλογο με τον κόσμο. Τον πλησίαζαν, του μιλούσαν, τους άκουγε με προσοχή, συνταίριαζε το λόγο του με το δικό τους, τόνωνε το ηθικό τους , και συνέχιζε. Όσο κι αν ήταν απογοητευμένος δεν μετέφερε ποτέ τη δική του διάθεση παρά μια αγωνιστική και αισιόδοξη προοπτική. Δεν κλαιγόταν, δεν μεμψιμοιρούσε, έδινε τον παλμό τού αγώνα σηκώνοντας τη γροθιά του ψηλά κατά την αποχώρησή του από τη συνάντηση.!

Ο Κούνδουρος ήταν ένας αυστηρά απλός άνθρωπος, γεννημένος στο Κολωνάκι από εύπορη γενιά. Μετά τη Μακρόνησο, περνώντας από το Δουργούτι και αντικρίζοντας μια συνοικία παραπηγμάτων, έθεσε τον εαυτό του σύμμαχο των παγιδευμένων στην φτώχεια. Ήθελε να ακουστεί η φωνή ενός άλλου κόσμου, εξαθλιωμένου και αθώου, τρομοκρατημένου και αδύναμου. ''Στο πλευρό αυτού του λαού βάδισα, αυτόν υπερασπίστηκα σε όλη μου τη ζωή''. Έλεγε.

Ο Νίκος Κούνδουρος πίστευε ότι «'Νομίζεις πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Ένας άνεμος που σε σηκώνει ψηλά ή σε γκρεμίζει σε βάραθρα, αλληλοσπαραγμός αρσενικού θηλυκού, μια μυστική συμφωνία δύο ανθρώπων...ή μήπως δεν είναι;».