Η Σοφία Γραμμόζη – Σωπίκη γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Ιωαννίνων. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καλλιθέας, της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, του Μ. Δ. Δ .Ε. και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Κυκλοφορούν τα βιβλία της:

- «Το Ονειρόπαιδο» ΔΩΔΩΝΗ

- «Η χάντρα η ασημένια η χρυσομαλαματένια» 2η έκδοση ΠΑΡΡΗΣΙΑ 2012 (Έπαινος Γυναικείας.Λογοτεχνικής Συντροφιάς)

- «Το σεντούκι της καρδιάς» ΠΑΡΡΗΣΙΑ 2013

- «Η Μελένια και η Νεράιδα της Αγάπης» ΠΑΡΡΗΣΙΑ 2014 (Γ Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών).

- «Τα… μεγάλα μάτια της Αλ…» ΠΑΡΡΗΣΙΑ 2017 (Βραχεία λίστα για τα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2018)

- «Η επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου», ΣΑΙΤΗΣ Α.Ε. 2019 (Α΄ Βραβείο παραμυθιού, Συλλόγου ΛΙΝΟΣ)

- «Μαμά, χάρισέ μου λίγο ουρανό» ΣΑΙΤΗΣ 2022

- « Συζητώντας με ποιήματα» 2022

Είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου και της O.M.E.P (Παγκόσμια Οργάνωση Προσχολικής Αγωγής στο παράρτημα Ιωαννίνων)

Η συγγραφή ενός βιβλίου ξεκινάει σαν ένα μαγικό μοναχικό ταξίδι. Στη διαδρομή έρχονται συνταξιδιώτες οι ήρωες και το ταξίδι γίνεται συναρπαστικό! Στην αρχή είναι κάποια ιδέα, κάποια αγωνία, ίσως και κάποιος προβληματισμός που μου σφίγγουν την καρδιά και το μυαλό. Εκεί γίνεται η διεργασία και τις περισσότερες φορές ο κορμός του βιβλίου. Όταν αυτά ωριμάσουν αρκετά, ξεκινά αβίαστα η μεταφορά τους στο χαρτί. Όλα ξεκινούν από μια εσωτερική ανάγκη να επικοινωνήσω με τα παιδιά και να προσθέσω στην παρέα τους καινούριους φίλους, εμπειρίες και καταστάσεις. Επειδή ηπαιδική λογοτεχνία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού και επειδή πολλά παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες ή ενδεχομένως βρίσκουν λύσεις σε δικά τους προβλήματα, νιώθω πολύ μεγάλη ευθύνη όχι μόνο για αυτά που γράφω για παιδιά αλλά κυρίως για το πώς θα τα γράψω.

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Σαΐτης Α.Ε. για την εμπιστοσύνη! Επίσης την κ. Έφη Κοκκινάκη για την υπέροχη εικονογράφηση και τις κυρίες Βασιλική Μαύρου και Ράνια Μπουκουβάλα για την άψογη συνεργασία!
Πριν από τρία χρόνια περίπου είδα μια συγκλονιστική εικόνα στην τηλεόραση. Παιδιά να παλεύουν με τα κύματα και μια θάλασσα να κλαίει. Δυστυχώς ακολούθησαν κι άλλες παρόμοιες. Όταν κάθεσαι στον καναπέ και βλέπεις ματωμένες θάλασσες δεν μπορεί παρά να αντιδράσεις. Μια μορφή αντίδρασης είναι και η γραφή.

Κανένα από τα δύο παιδιά δεν φταίει για αυτά που βιώνει. Ο Σάμι είναι ένα από τα πολλά προσφυγόπουλα που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, την πατρίδα τους γιατί απειλείται η ζωή τους. Θύμα του πολέμου είναι, που είναι η ρίζα, η αιτία του κακού. Γιατί όπως πολύ χαρακτηριστικά λέει η Κενυάτισσα ποιήτρια ΟυαρσάνΣάιρ: «Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του εκτός αν η πατρίδα του είναι το στόμα ενός καρχαρία…». Ο Αλέξανδρος δοκιμάζεται από μια σοβαρή ασθένεια. Ξέρετε, κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα επιλέγεις. Έρχονται και σε βρίσκουν. Στις δύσκολες καταστάσεις νιώθουμε τόσο αδύναμοι! Όταν βλέπω παιδιά να ταλαιπωρούνται από σοβαρές ασθένειες, πολλές φορές αναρωτιέμαι «γιατί, είναι τόσο άδικο». Αρχίζει ο αγώνας, σκληρός και άνισος πολλές φορές. Σε αυτόν τον αγώνα του κρατάμε με στοργή και αγάπη το χέρι. Του χαρίζουμε φωτεινούς ουρανούς, χαμόγελα, ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά και τελικά θα είναι νικητής!

Τελικά υπάρχει ελπίδα! Αυτό γιατί όσο γκρίζα και απογοητευτικά είναι όλα ιδιαίτερα στην εποχή μας, υπάρχουν ακόμη ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Επίσης τα δυο παιδιά πιστεύουν στη φιλία και την αγάπη που είναι δυνάμεις καταλυτικές καικατορθώνουν να φωτίσουν τους γκρίζους ουρανούς τους!

Πιστεύω πως ναι, κι ευτυχώς που ισχύει αυτό. Όλοι μιλάμε για ενσυναίσθηση, όταν όμως ο ίδιος βιώνεις μια δύσκολή κατάσταση είναι τελείως διαφορετικά. Η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι για να μοιράζονται, διαφορετικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Άλλωστε στις δύσκολες στιγμές φαίνεται το μεγαλείο του ανθρώπου!

Πολλά είναι τα μηνύματα που απορρέουν από τους χαρακτήρες των ηρώων. Εκτός από την αγάπη και την αλληλεγγύη που προανέφερα είναι ο σεβασμός στον ανθρώπινο πόνο, η ανθρωπιά και η βοήθεια σε όποιον την έχει ανάγκη. Επίσης πιστεύω ότι γνώση σημαίνει δύναμη! Αυτό επειδή το δεύτερο μεγάλο και βαρύ θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Απομυθοποιούνται κάποια πράγματα και κάποιες δύσκολες καταστάσεις αντιμετωπίζονται με όσο το δυνατόν περισσότερη αισιοδοξία. Δύσκολα θέματα προσπάθησα να τα δώσω όσο πιο τρυφερά και ανάλαφρα μπορούσα. Χρησιμοποίησα πρωτοπρόσωπη γραφή, γλώσσα απλή και κατανοητή για να αγγίξω απαλά τις παιδικές ψυχές.

Όταν συμβαδίζει εικονογράφηση με το κείμενο έχουμε εκπληκτικό αποτέλεσμα. Η κυρία Έφη Κοκκινάκη απέδωσε εκπληκτικά τους ήρωες και γενικά το κλίμα του βιβλίου! Την ευχαριστώ από καρδιάς για την εξαιρετικά ευαίσθητη ματιά της!

Η αλήθεια είναι ότι η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Δεν θα την εξοστρακίσουμε. Άλλωστε η σωστή χρήση δίνει πολύτιμες γνώσεις και πληροφορίες. Είναι απαραίτητη όμως η επιτήρηση από τους γονείς. Χρόνος για ένα καλό βιβλίο πάντα υπάρχει. Αν ξεκινήσουν από μικρή ηλικία να διαβάζουν παρέα με τα παιδιά τους σίγουρα θα γίνει αγαπημένη, καθημερινή συνήθεια. Δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα από το να βλέπεις τον γονιό να διαβάζει στο παιδί του ένα βιβλίο. Και κάτι ακόμα. Ο ποιοτικός χρόνος είναι αυτός που θα λειτουργήσει σαν στερεωτικό υλικό ανάμεσα στο παιδί και τους γονείς του. Γιατί τίποτε στη ζωή ετούτη δεν είναι δεδομένο. Οι σχέσεις με τα παιδιά μας οικοδομούνται, χτίζονται σιγά, σιγά.

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Έχω δυο μεγάλες αγάπες: τα παιδιά και τη λογοτεχνία. Ίσως αυτές οι αγάπες και μια συνεχής αγωνία με οδήγησαν στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά που προέκυψε ήσυχα και αβίαστα.

Απ. Όταν ήμουν μικρή δεν είχα δικά μου βιβλία. Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες και παραμύθια απ΄τη γιαγιά μου. Ο πατέρας μου μερικά βράδια μου έλεγε την Οδύσσεια. Την αγαπούσε πολύ την ιστορία του πολυμήχανου Οδυσσέα. Την αγάπησα κι εγώ πολύ! Αργότερα είχα την τύχη να έχω δασκάλους που αγαπούσαν τη λογοτεχνία. Μου δάνειζαν βιβλία κι εγώ την λάτρεψα. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου και η Πηνελόπη Δέλτα ήταν οι αγαπημένοι μου συγγραφείς.

Είναι πολλά τα αγαπημένα παιδικά βιβλία στη βιβλιοθήκη μου. Τώρα νιώθω τυχερή γιατί τα διαβάζω στις εγγονούλες μου. Εύχομαι ο κατάλογος με καλά, ποιοτικά βιβλία να μεγαλώσει μήπως τελικά γίνει και ο κόσμος καλύτερος. Γιατί πιστεύω στη δύναμη του καλού βιβλίου και τα παιδιά είναι οι πιο απαιτητικοί αναγνώστες. Και επειδή ό,τι πολυτιμότερο έχουμε στη ζωή είναι τα παιδιά μας, κάθε βιβλίο θα πρέπει με πολύ αγάπη και σεβασμό να αγγίξει την καρδούλα τους.

Οι γονείς να μεγαλώνουν τα παιδιά τους όσο είναι δυνατόν σε αναγνωστικό περιβάλλον. Να αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους διαβάζοντας βιβλία. Τα παιδιά να διαβάζουν, να χαμογελούν, να ονειρεύονται και να μην επιτρέψουν σε κανένα να τσαλακώσει τα όνειρά τους! Όλοι μας να σεβαστούμε τα παιδιά, να υποκλιθούμε στα όνειρά τους και να τα βοηθήσουμε να τα εκπληρώσουν!

Ήδη κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες το βιβλίο μου «Συζητώντας με ποιήματα» εικονογράφηση Δανάης Παπαγεωργίου. Πρόκειται για μια διαφορετική ενδιαφέρουσα προσέγγιση στα ποιήματα για παιδιά! Ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των εκπαιδευτικών και για τα παιδιά ένα συναρπαστικό ταξίδι μέσα από ποιητικά μονοπάτια, στο όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο! Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Ιντζέμπελη!