«Μια νύχτα με τον Τσέχωφ»

Βικτώρια Μακρή
Εκδόσεις Ψυχογιός 2015 - σελ. 384

Τρία κορίτσια, τρεις sorelle, τρεις αδελφές, η Άννα, η Βέλγω και η Μαργιότα, παίζανε θέατρο. Το θέατρο που είναι μια προβολή του εσωτερικού μας εαυτού. Μαθαίνανε απέξω ατάκες του Τσέχωφ, παριστάνανε την Όλγα, τη Μάσα και την Ιρίνα και παίζανε τις «Τρεις αδελφές». Το θεατρικό έργο, που θίγεται το θέμα της δεύτερης ζωής, της συνειδητής, της ζωής στην οριστική της μορφή.

Μιλάγανε και οι τρεις με τις ώρες για τη μοναξιά, την ομορφιά, τον πόνο, τα παιδιά, τα όνειρα, τον φόβο του θανάτου, τα ταξίδια, την όπερα, την περιοχή Κιάντι, τα οινοποιεία, τα κελάρια, την τρατορία, τα ελαιοτριβεία, την Τοσκάνη, τη Φλωρεντία, την Κέρκυρα, τη Σιένα, τον ήλιο της Τοσκάνη, τις κατακόκκινες παπαρούνες, το πράσινο χρώμα, τον έρωτα, την αγάπη, την ηδονή, τον χωρισμό, την ευτυχία, την ανθρωπιά, τη στοργή, το μίσος, το καλό, το κακό, τον πόνο, τις ενοχές, τις επιθυμίες, τα εγώ, τα πάθη, τα θέλω, τους εραστές, τη ζωή, την αυτοτομία, το χωρισμό, την εγκατάλειψη, τον εγωισμό, την ουτοπία, την συναισθηματική κακοποίηση, τους γλάρους, τα γυμνά πόδια, την ερημιά, την θάλασσα, το τραγούδι, το θέατρο, τους γενναιόδωρους ανθρώπους, τις ερωτικές σχέσεις ιδιοποίησης, την Columpia στον Περισσό, τις ιστορίες της θάλασσας και του έρωτα, του δρόμου και του χωρισμού κ.α.

Μεσημέρια ολόκληρα...Χρόνια ολόκληρα...

Δεν είχε αρρωστήσει ακόμα ο σινιόρ Τζοβάνι, δεν είχε αρχίσει ακόμα η Βέλγω να ερωτεύεται τον νεαρό εργάτη στο οινοποιείο, δεν είχε αρχίσει ακόμα η ζωή να δίνει κάποια χτυπήματα, απαλά στην αρχή, πιο δυνατά στη συνέχεια, μπας και σοβαρευτούνε κι αρχίσουνε και οι τρεις να ψάχνουνε και λίγο παραμέσα για εκείνη την ουσία των πραγμάτων. Και, βέβαια, δεν είχε αρχίσει ακόμα καμιά από τις τρείς τους να ψάχνει την ευτυχία από έρωτα σε έρωτα, από άνθρωπο σε άνθρωπο....

Πρόκειται για Αριστούργημα.

Κώστας Τραχανάς