Η λογοτεχνία μπορεί να δώσει αυτή την ανάταση και την φυγή προς τα εμπρός

Η Έλενα Αρτζανίδου γεννήθηκε το 1964 στη Waldsassen στη Δ. Γερμανία. Στα εννιά της χρόνια, η παραμονή της στην Ελλάδα οριστικοποιήθηκε στο Μαυρονέρι του νομού Κιλκίς και αργότερα στη Θεσσαλονίκη, όπου το 1981 τελείωσε το Λύκειο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καρδίτσας καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ. Σήμερα ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Θεσσαλονίκη, ενώ έχει ασχοληθεί και με τη συγγραφή χρονογραφημάτων αλλά και άρθρων που αφορούν τον πολιτισμό για την εφημερίδα "Θεσσαλονίκη - Μακεδονία" και στο free-press "Karfitsa". Σήμερα αρθρογραφεί στο ηλεκτρονικό έντυπο www.thinkfree.gr. Από το 1996 ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Τα βιβλία της "Ένα ζευγάρι κόκκινα αθλητικά παπούτσια" και "Κόκκινα χρυσά παπούτσια" διασκευάστηκαν από το Αριστοτέλειο Κολέγιο Θεσσαλονίκης και παρουσιάστηκαν στο Θέατρο Κήπου Θεσσαλονίκης το 2004. Eίναι δημιουργός του βραβευμένου από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, blog: www.filanagnosiaprogram.blogspot.com.

ΕΡ. Από πότε ξεκινήσατε να γράφετε;
ΑΠ. Το 1997 κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη και συνεχίζω μέχρι σήμερα στην παιδική, αλλά και για ενήλικες λογοτεχνία.

ΕΡ. Τι είναι αυτό που σας κάνει να γράφετε και να εμπνέεστε; Μήπως η γραφή είναι ένα ασίγαστο πάθος;
ΑΠ. Είναι μια εσωτερική ανάγκη που με ανακουφίζει, αλλά και μου επιτρέπει να πω πράγματα και να λειτουργήσω παίρνοντας θέση και προτείνοντας. Στη συνέχεια έχω την ανάγκη να τα μοιραστώ και να ακούσω τους αναγνώστες μου.

ΕΡ. Πριν από ένα μήνα εκδόθηκε το εικονογραφημένο βιβλίο «Ψηλά τα χέρια» από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ποιος ήταν ο λόγος που το γράψατε;
ΑΠ. Όπως έχω πει σε άλλο ηλεκτρονικό ενημερωτικό μέσο για βιβλία :
Πριν δυο χρόνια 2014,καλοκαίρι στην αγαπημένη παραλία του Ενυδρείου στην Ρόδο, είκοσι έξι καλοκαίρια σταθερά στο νησί, με την αγαπημένη φίλη Μαρία Γιαλλουράκη, ξεκινήσαμε μια μεγάλη κουβέντα, όπως συνηθίζαμε τα καλοκαίρια μας, για τα βιβλία, αλλά και για όσο μας απασχόλησαν την σχολική χρονιά που μόλις είχε τελειώσει.
Εκεί, λοιπόν, η φίλη μου μού αποκάλυψε ένα γεγονός για μια μαθήτριά της που δεν μιλούσε μέσα στην τάξη, αλλά και στα διαλείμματα.
- Γράψε, με παρότρυνε, κάτι για την επιλεκτική αλαλία.
Το καλοκαίρι εκείνο ήταν το πρώτο καλοκαίρι, ύστερα από 18 χρόνια, που δεν είχα διάθεση να γράψω ούτε λέξη. Μετά τις "Σιωπηλές σκιές" εκδ. Βιβλιόφωνο, που είχα γράψει το 2013,ένιωθα διαλυμένη.
Ωστόσο η ιδέα, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, τρύπωσε μέσα μου και αρχές του 2015 ζωντάνεψε με την Θεοφίλη, αλλά και την επανεμφάνιση δύο παλαιότερων ηρώων μου που έχουν μεγαλώσει, από δυο άλλα μου βιβλία των εκδ. Ψυχογιός, την Μαλένα και τον Τζίμη να θέλουν να μπουν στην ιστορία.
Η επιλεκτική αλαλία της Θεοφίλη, αλλά και ο εκφοβισμός που γεννά ο Τζίμης με τα πιστόλια μέσα στην τάξη, με τη Μαλένα και τον Περικλή να αντιδρούν και πολλά άλλα γεγονότα αποτελούν την ιστορία του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε.

ΕΡ. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γράφετε για την επιλεκτική αλαλία αλλά και τον σχολικό εκφοβισμό. Αλήθεια γιατί ανακαλύψαμε τόσο καθυστερημένα αυτά τα φαινόμενα;
ΑΠ. Από όσα διάβασα, υπήρχαν πάντα απλά δε μιλούσαμε για αυτά και όλα έμπαιναν στο ίδιο φάσμα δυσκολιών.

ΕΡ. Ποια είναι η μέριμνα της πολιτείας για όλα αυτά τα προβλήματα;
ΑΠ. Η πολιτεία βαδίζει σε ρυθμό χελώνας σε κάποια θέματα που αφορούν θέματα παιδιών και ενηλίκων με ιδιαιτερότητες, ωστόσο είναι καλύτερα τα πράγματα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Υπάρχουν όμως πολλά ακόμη να γίνουν και να συζητηθούν.

ΕΡ. Η οικονομική κρίση επηρέασε και το αναγνωστικό κοινό. Συνεχίζει να διαβάζει ο μέσος αναγνώστης;
ΑΠ. Σίγουρα, αλλά δεν είναι μόνο η κρίση, είναι ότι δεν έχουμε, ούτε καταφέραμε ποτέ, να χτίσουμε αναγνωστικό κοινό ήρθε και κρίση και το ποσοστό μεγάλωσε. Ο αναγνώστης θα πάρει ένα βιβλίο, παραπάνω δυσκολεύεται, εδώ είναι εμφανής και η απουσία των Βιβλιοθηκών για να καλύψουν το κενό αυτό και να υποστηρίξουν το βιβλίο.

ΕΡ. Είναι η γραφή μια μορφή τέχνης που θα μπορέσει να δημιουργήσει πυρήνες αντίστασης για να ξυπνήσει ο αναγνώστης και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με άλλη ματιά;
ΑΠ. Αυτό θέλουμε. Κάθε τέχνη είναι μορφή αφύπνισης αρκεί να έχει πραγματικά κάτι νέο να πει για να μπορέσει στη περίπτωση του βιβλίου ο αναγνώστης να βρει παρηγοριά, να ταυτιστεί, να σηκώσει το ανάστημα να δει «αλλιώς».
Τελικά, ναι πιστεύω, πως η λογοτεχνία μπορεί να δώσει αυτή την ανάταση και την φυγή προς τα εμπρός.

ΕΡ. Μένετε στην Θεσσαλονίκη. Νομίζετε ότι το έργο των συγγραφέων που μένουν στην περιφέρεια δεν έχει ευρύτερη προβολή και αποδοχή από ότι αν έμεναν στα μεγάλα αστικά κέντρα;
ΑΠ. Δεν το πιστεύω πως η απόσταση πλέον βάζει εμπόδια. Ζούμε στην εποχή που η τεχνολογία και κυρίως μέσω του διαδικτύου μπορεί το έργο, αλλά και ο δημιουργός να προβληθεί, να γίνει αναγνωρίσιμος και φυσικά αν το έργο αξίζει μπορεί ευκολότερα να γίνει γνωστό και αναγνωρίσιμο.

ΕΡ. Σήμερα βλέπουμε πολλούς νέους συγγραφείς να εκδίδουν μυθιστορήματα και ποιήματα. Όλες αυτές οι εκδόσεις βοηθούν να αναδειχτούν νέοι συγγραφείς και να ακουστούν νέες ιδέες;
ΑΠ. Πάντα το νέο είναι απαραίτητο αρκεί να φέρνει το κάτι άλλο. Έτσι συμβαίνει και τώρα υπάρχουν κάποιες σημερινές φωνές γραφής οι νέοι που υπάρχουν και σήμερα έχουν πολλά να προσφέρουν. Ο καιρός θα δείξει και να έχουμε υπομονή.

ΕΡ. Τι άλλο γράφετε, την περίοδο αυτή; Και με τι άλλο ασχολείστε;
ΑΠ. Δεν έχει πολύ καιρό που παρέδωσα και θα κυκλοφορήσει αρχές Μαΐου η ιστορία μου για τον Πόντο «Ορντού, πατρίδαμ έχωσε - Πατρίδα μου η Ορντού».
Είναι ενταγμένη σε ένα συλλογικό έργο με άλλους πέντε καταξιωμένους δημιουργούς. Ο τίτλος του «Μικρά Ασία –Πόντος, αλησμόνητες πατρίδες», από τις εκδ. Παπαδόπουλος. Αφορά ηλικίες 10+. Είμαστε έξι δημιουργοί όπου ο καθένας καλέστηκε και έγραψε μια ιστορία για την πατρίδα της καταγωγής των παππούδων/γιαγιάδων του με στόχο να τη διαβάσουν τα παιδιά και έτσι οι αλησμόνητες πατρίδες να μη λησμονηθούν, αλλά και να διατηρηθούν, να γίνουν γνωστές οι ιστορίες τους. Η δική μου ιστορία αφορά τον Πόντο μιας και είμαι Ποντιακής καταγωγής, από την Ορντού. Τέλος εδώ κα καιρό παλεύω να παραδώσω λεπτομέρειες από μια ξεχωριστή δουλειά που έχω υπογράψει με το Καλειδοσκόπιο για παιδιά 8+, περισσότερα δεν μπορώ να πω αυτή τη στιγμή. Μόνο ότι το Φθινόπωρο θα την δείτε στα βιβλιοπωλεία.

ΕΡ. Είστε από τους ανθρώπους που τους αρέσει να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
ΑΠ. Πάντα κάνω σχέδια και βάζω στόχους αλλιώς δεν χαίρομαι την ζωή, πάντα όμως λέω στον εαυτό μου «Να έχεις υγεία για να το προσπαθήσεις και να το πετύχεις».

ΕΡ. Ασχολείστε με το διαδίκτυο; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ηλεκτρονικά περιοδικά;
ΑΠ. Ασχολούμαι και επιλέγω αυτά που μου ταιριάζουν. Όσο για τα ηλεκτρονικά περιοδικά που αφορούν το βιβλίο υπάρχουν, αλλά δύο τρία ξεχωρίζω και εμπιστεύομαι.

ΕΡ. Τι θα απευθύνατε στους αναγνώστες μας;
ΑΠ. Μαζί με όσα μπορείτε και αγαπάτε βάλτε και το βιβλίο, αυτό που από μόνη σας θα επιλέξετε και τότε ο κόσμος σας σίγουρα θα είναι ομορφότερος και πιο αισιόδοξος.