Ο κόσμος δεν γυρίζει την πλάτη στο ποδόσφαιρο αλλά στα γήπεδα με τις βρώμικες πλαστικές κερκίδες που βρίσκονται στο έλεος της αλητείας των χούλιγκαν

ΕΡ. Γιατί οι ιστορίες σας αναφέρονται στο ποδόσφαιρο;
ΑΠ. Διαβάζοντας τις “Ιστορίες του Μποξ” του Τζακ Λόντον πριν από πολλά χρόνια, κατανόησα την κοινωνική ενσωμάτωση ενός μάλλον αδιάφορου για μένα σπορ. Στην Αμερική το μποξ δεν ήταν απλώς ένα άγριο σπορ αλλά βασικό πολιτιστικό στοιχείο. Αν και εκείνα τα πρώτα διηγήματα του Λόντον ξεσήκωσαν την γενική κατακραυγή, σύντομα το μποξ αποτέλεσε αντικείμενο τόσον της λογοτεχνίας, όσο και του κινηματογράφου. Τα παραδείγματα πολλά. Από τότε λοιπόν με έτρωγε να κάνω κάτι ανάλογο για το ποδόσφαιρο. Επίσης όλη η αστική συγκρότηση της χώρας έγινε με βασικά σημεία αναφοράς μια εκκλησία και ένα γήπεδο. η λογοτεχνία όφειλε να το αποτυπώσει.

ΕΡ. Δέκα ποδοσφαιρικές ιστορίες για το μελόδραμα της ζωής. Γιατί οι άνθρωποι παθιάζονται με το ποδόσφαιρο;
ΑΠ. Κάποτε η Μαργκερίτ Ντυράς ρώτησε σε μια συνέντευξη τον ποδοσφαιριστή τότε Μισέλ Πλατινί "Μα τι είναι επιτέλους, αυτό το δαιμονικό και θεϊκό μαζί παιγνίδι". Ο Σαρτρ που δεν είχε πατήσει ποτέ του το πόδι του σε γήπεδο θεωρούσε ότι είναι μια μεταφορά της ζωής. Ο δικός μας Δημοσθένης Κούρτοβικ μάλιστα ανιχνεύει τις αναλογίες του ποδοσφαίρου με το μυθιστόρημα γιατί και στα δυο κυριαρχεί η πάλη ανάμεσα στη νομοτέλεια και την τύχη. Αλλά πάνω από το μίσος του Όργουελ, την αμφιθυμία του Έκο και τις παρομοιώσεις του ποδοσφαίρου με τη γραφή του Ντοστογιέφσκι και τις όπερες του Τσαικόφσκι από τον Ράιχ, όταν σε ρωτάνε "γιατί πας στο γήπεδο" και "γιατί παθιάζεσαι με κάτι τόσο ασήμαντο" (το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα στον κόσμο) τότε απαντάς όπως ο έξυπνος φίλαθλος του Κωστή Παπαγιώργη "Δεν ξέρω".

ΕΡ. Οι παλαιότερες γενιές μεγάλωναν μέσα από το παίξιμο στις αλάνες και στα άδεια οικόπεδα της πόλης. Τι συμβαίνει με τις νέες γενιές;
ΑΠ. Τότε το ποδόσφαιρο ήταν το μοναδικό άθλημα που δεν απαιτούσε ιδιαίτερες εγκαταστάσεις, δυο πέτρες για τέρμα και ένα οικόπεδο και φυσικά μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των παιδιών. Το μεταπολεμικό αναπτυξιακό όραμα του τσιμέντου εξαφάνισε τους ανοικτούς υπαίθριους χώρους και το ποδόσφαιρο του δρόμου. Όμως σήμερα τα παιδιά αθλούνται σε οργανωμένες εγκαταστάσεις πολλών άλλων σπορ εκτός του ποδοσφαίρου, που οι παλαιότερες γενιές δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι υπάρχουν. Κάθε εποχή και η χωροταξία της. Η εξαφάνιση όμως όλων των ανοικτών χώρων αποτελεί μια ακόμη ιδιοπροσωπεία του ελληνικού παραδείγματος προς το ζειν.

ΕΡ. Όλοι οι ήρωές σας μοιάζουν σαν τα πρόσωπα που ζουν δίπλα μας. Μήπως η εμπειρία βοηθά στο πλάσιμο των χαρακτήρων κατά τη γραφή;
ΑΠ. Ο Φλωμπέρ που υπερασπιζόταν με μανία την αυτονομία της λογοτεχνίας, συγχρόνως υπενθύμιζε συχνά, το πάθος του για τη γνώση του κόσμου, το οποίο έθετε στην υπηρεσία της δημιουργίας υπογραμμίζοντας: "Γι αυτόν τον λόγο η τέχνη είναι η ίδια η αλήθεια". Ο Λόντον πάλι σημείωνε ότι δεν πρέπει να γράφουμε για πράγματα που δεν ξέρουμε. Η δημιουργία χαρακτήρων είναι σύμφωνα με τους ειδικούς, μια από τις εγγενείς αδυναμίες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Αν νομίζετε ότι κατάφερα κάτι σε σχέση με αυτό, σας ευχαριστώ.

ΕΡ. Η οικονομική κρίση επηρέασε και το ποδόσφαιρο. Τι άλλαξε και οι φίλαθλοι δεν γεμίζουν τα γήπεδα;
ΑΠ. Προφανώς γιατί το επαγγελματικό ποδόσφαιρο έχει οικονομική βάση. Αν και αυτό δεν είναι απόλυτο, τις περισσότερες φορές οι επενδύσεις σε χρήματα είναι ανάλογες της ποιότητας του θεάματος. Επίσης για την Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας, το εισιτήριο για πολλούς είναι πολυτέλεια. Αλλά δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος. Οι καφετέριες είναι γεμάτες από φιλάθλους που παρακολουθούν ποδόσφαιρο τηλεοπτικά και το εισιτήριο σε πολλά παιγνίδια δεν είναι πολύ ακριβότερο από την τιμή ενός καφέ. Ο κόσμος δεν γυρίζει την πλάτη στο ποδόσφαιρο αλλά στο γήπεδο. Πιο συγκεκριμένα στα γήπεδα με τις βρώμικες πλαστικές κερκίδες, που βρίσκονται στο έλεος της αλητείας των χούλιγκαν.

ΕΡ. Αναφέρετε παλιούς ποδοσφαιριστές που σήμερα έχουν ξεχαστεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τις μικρές ομάδες που κάποτε δημιουργούσαν δυσκολίες στις μεγάλες ομάδες;
ΑΠ. Τα πάντα ρεί, ή όπως είχε γράψει και ο Μανόλης Αναγνωστάκης σε ένα από τα “Υ.Γ” του “Πέρασαν τα χρόνια”. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αναγνωστάκης ο οποίος εμφανίζεται και στο διήγημα μου “Η ποίηση της ήττας” είχε κάποτε δηλώσει ότι δεν θυμόταν και πολλές Κυριακές που δεν βρισκόταν σε κάποιο γήπεδο.

ΕΡ. Φωστήρας, Αιγάλεω, Ατρόμητος, Απόλλων Αθηνών. Η μόνη ομάδα που συνεχίζει στα μεγάλα σαλόνια της Πρώτης Εθνικής είναι ο Ατρόμητος. Που χάθηκαν οι υπόλοιποι;
ΑΠ. Η ζωή συνεχίζεται και μαζί της αλλάζει και η κοινωνιολογική χωροταξική συγκρότηση της χώρας που με την σειρά της οδηγεί σε μεγάλες ενοποιήσεις και στην κατάρρευση της τοπικής ιδιαιτερότητας της γειτονιάς. Αυτή η ιδιαιτερότητα της γειτονιάς και της συνοικίας ήταν και σημείο αναφοράς αυτών των ιστορικών ομάδων. Πάντως σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά αγωνίζονται σε μικρότερες κατηγορίες. “Με αυτόν τον τρόπο θα επιβάλλουν οι εποχές την ποινή τους” όπως θα έλεγε και ο Fernando Pesoa.

ΕΡ. Γιατί ο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να συναγωνιστεί τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ομάδες;
ΑΠ. Είναι ζήτημα μεγέθους, αγοράς και εσόδων πια. Αλλά για να μην είμαστε μεμψίμοιροι, να μην ξεχνάμε τον πανευρωπαϊκό τίτλο του 2004, καθώς και την αξιοπρεπή παρουσία ομάδων μας στους ομίλους του champions league και του europa league. Βέβαια η κρίση και τα μειωμένα μπάτζετ τα έκαναν όλα πιο δύσκολα.

ΕΡ. Είστε από τους ανθρώπους που τους αρέσει να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
ΑΠ. Νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν έλειψαν ποτέ τα “θάματα και τα οράματα” ούτε τα όνειρα. Η προσαρμογή και αντιμετώπιση της δύσκολης πραγματικότητας έλλειψε. Έτσι προτιμώ να ζω το σήμερα και την κάθε στιγμή ξύπνιος και με όλες τις αισθήσεις μου. Προτιμώ τα όνειρα να ομορφαίνουν τον ύπνο μου και να τον κάνουν καλύτερο.

ΕΡ. Ασχολείστε με το διαδίκτυο; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ηλεκτρονικά περιοδικά;
ΑΠ. Ναι αλλά με μέτρο, γιατί πολύ φοβάμαι ότι έχει εξελιχθεί στο χαζοκούτι του 21ου αιώνα. Η εποχή της Πληροφορικής είναι εδώ, μια μεταβιομηχανική πραγματικότητα στην οποία οφείλουμε να προσαρμοστούμε με τις λιγότερες δυνατές στρεβλώσεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς τίποτα πια δεν θα είναι αυτό που ήταν!

ΕΡ. Τι θα απευθύνατε στους αναγνώστες μας;
ΑΠ. Κατ’ αρχή να ευχαριστήσω όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο και βοήθησαν ώστε να εξαντληθεί σε κάτι λιγότερο από δυο μήνες η πρώτη έκδοση. Επίσης να κατανοήσουν ότι η λογοτεχνία, εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης προσφέρει και ένα όχημα, ένα εργαλείο κατανόησης της ζωής και της ανθρώπινης κατάστασης ειδικότερα. Δύσκολο μελόδραμα βλέπεις η ζωή.