Το γεγονός αυτό ήταν κάτι νέο για την Ελλάδα καθώς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ήταν κοντά στο μέσο όρο της ΕΕ έως το 2009 που ξέσπασε η κρίση. Εκτοτε, το βιοτικό επίπεδο σε 10 χώρες της ΕΕ πέρασε το αντίστοιχο της Ελλάδας, η οποία έγινε η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην ΕΕ μετά τη Βουλγαρία.

«Με το κενό με τη Βουλγαρία να μειώνεται γρήγορα, δεν είναι παράλογο να περιμένει κανείς ότι η Ελλάδα θα γίνει σύντομα η φτωχότερη στην ΕΕ», αναφέρει το δημοσίευμα.

Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε σχεδόν κατά 30% από την αρχή της κρίσης. Το 2016, οι καταναλωτικές δαπάνες ήταν μειωμένες κατά 24% σε σχέση με το 2007, οι κρατικές δαπάνες κατά 20% και οι επενδύσεις κατά 65%.

Η ελληνική οικονομία είναι σήμερα περίπου 19% μικρότερη από ό,τι το 2007 - παρά την ισχυρή ανάκαμψη της χώρας μετά την πανδημία - ενώ η οικονομία της ΕΕ στο σύνολό της έχει αυξηθεί κατά 17%.
Το οικονομικό πλήγμα είναι σχεδόν πρωτοφανές στη σύγχρονη εποχή, συγκρίσιμο μόνο με τη Μεγάλη Ύφεση των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930, σημειώνει ο Γιώργος Λαγαρίας επικεφαλής οικονομολόγος της Mazars Wealth Management.

Οι πραγματικοί μισθοί μειώνονταν σταθερά μέχρι το 2022, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων του ΟΟΣΑ και ήταν κατά 30% χαμηλότεροι σε σχέση με τα προ της χρηματοπιστωτικής κρίσης επίπεδα, αφήνοντας τη χώρα με έναν από τους χαμηλότερους μέσους μισθούς μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών.

Ο κατασκευαστικός τομέας - σημαντικός μοχλός ανάπτυξης πριν από την κρίση – είχε σχεδόν εξαϋλωθεί. Οι επενδύσεις σε κατοικίες, οι οποίες αντιπροσώπευαν πάνω από το 10% του ΑΕΠ στο αποκορύφωμα της φούσκας του 2008, έχουν έκτοτε κατρακυλήσει στο 2% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης.

Υπάρχουν επίσης ανησυχίες για τις μακροπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές της χώρας. Ο κ. Λαγαρίας υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη με περιορισμένη μόχλευση -που είναι η περίπτωση της Ελλάδας- θα παραμείνει υποτονική και προβλέπει ότι θα χρειαστούν πολλά χρόνια «επίμονων μεταρρυθμίσεων» για να επιστρέψει η Ελλάδα στο σημείο που βρισκόταν το 2007.
Στην τελευταία του έκθεση για τη χώρα, το ΔΝΤ αναφέρει επίσης την κλιματική αλλαγή ως κίνδυνο - καθώς το 90% των τουριστικών υποδομών της χώρας και το 80% των βιομηχανικών δραστηριοτήτων βρίσκονται σε περιοχές που εκτίθενται σε υψηλούς κλιματικούς κινδύνους – καθώς και τα ολοένα και πιο αρνητικά δημογραφικά στοιχεία.