Γράφει ο Λάμπρος Λαμπράκης *


Μάλλον για όλους τους 300 εκλεγμένους πολιτικούς μας ήλθε και πέρασε η μεγάλη εκείνη ημέρα που θα έπρεπε με σύνεση να αποφασίσουν είτε ένα μεγάλο ΝΑΙ είτε ένα μεγάλο ΟΧΙ. Με την ολοκλήρωση της συζήτησης του Σκοπιανού στην Βουλή που προκάλεσε με πρόταση μομφής η Ν.Δ πέρασε ανεπιστρεπτί εκείνη η κρίσιμη στιγμή στη πολιτική ζωή τους, που κλήθηκαν σε μια αδυσώπητη αναμέτρηση με τον ίδιο τους τον εαυτό, τη συνείδησή τους αλλά και την ιστορία ενός ολόκληρου Έθνους. Ήλθε και πέρασε η στιγμή της επιλογής της πλευράς της ιστορίας που επιθυμούσαν να σταθούν.

Ο πρώτος δρόμος του ΝΑΙ που αποφάσισε η κυβερνητική πλειοψηφία [που είχε και έχει την δύναμη της λαϊκής ΜΕΙΟψηφίας) ήταν ο δρόμος της υπακοής, του συμβιβασμού και του ενδοτισμού στις σύγχρονες επιταγές που υπαγορεύουν τα μεγάλα εξωεθνικά κέντρα επιρροής και εξουσίας τα οποία εχθρεύονται τα πραγματικά εθνικά μας συμφέροντα. Όσοι ψήφισαν ΝΑΙ στην «Βόρεια Μακεδονία» δεν κατάφεραν να αντισταθούν στις σύγχρονες σειρήνες και τα κελεύσματα του «μοντέρνου» παγκόσμιου αναθεωρητισμού και της Νέας Τάξης Πραγμάτων που προωθούν την αποϊδεολογικοποίηση και αποσυμβολοποίηση των πάντων και επιδιώκουν ο πολύπαθος λαός μας να ξεχάσει ταυτότητα, θρησκεία και ιστορία. Ακολούθησαν τον εύκολο και συνάμα ιστορικά ανεύθυνο δρόμο της απεμπόλησης και παράδοσης -άνευ όρων- υψηλών ιδεών και ιδανικών. Επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της εθνικής υποχώρησης ίσως και μειοδοσίας. Αντήλλαξαν την παραμονή τους στην εξουσία με το ξεπούλημα της Εθνικής αξιοπρέπειας των Ελλήνων και της αιματοβαμμένης σε όλους τους αιώνες ιστορίας τους.

Ο δεύτερος δρόμος του ΟΧΙ που συντάχθηκε η μειοψηφία των βουλευτών [που είχαν και έχουν όμως την λαϊκή ΠΛΕΙΟψηφία] ήταν αυτός ο δύσκολος δρόμος της σταθερότητας και αφοσίωσης ανεξάρτητα από τις συνέπειες που ενδεχομένως δημιουργήσει η ρήξη με τις κοινωνικές συμβάσεις και η αντίσταση στο ρεύμα του εκσυγχρονισμού και ισοπεδωτισμού. Ήταν ο μόνος υπεύθυνος Εθνικός δρόμος. Αυτοί που είπαν ΟΧΙ και αρνήθηκαν δεν μετάνιωσαν και εάν πάλι ρωτιούνταν πάλι ΟΧΙ θα ξανάλεγαν αφού τους καταβάλλει εκείνο το ΟΧΙ το σωστό σε όλη τους την ζωή.

Η Ελληνική ιστορία δεν παραγράφεται, δεν διαγράφεται, δεν ξαναγράφεται. Οφείλουμε, με πρώτους τους νέους, να αγωνιστούμε για να τη διατηρήσουμε στο ακέραιο ακολουθώντας τον μοναδικό δρόμο της πάλης και της αντίστασης, έχοντας πάντα υπόψη μας τους στίχους του ποιητή:

«Χρωστάτε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν./ Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».


* Ο Λάμπρος Δ & Ε Λαμπράκης είναι προπτυχιακός φοιτητής νομικής ΔΠΘ