Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος


Η οικογένεια νοείται, όταν αυτή η κοινωνική ομάδα κατέχει αποκλειστικά τον φυσικό της χαρακτήρα, τον πατέρα, τη μητέρα και τα παιδιά, εκτός αν υπάρχει απώλεια κάποιου μέλους από την εμφανή υπόσταση, λόγω μετάστασης.

Κάθε άλλη μορφή μιας τεχνητής εναλλακτικής ενότητας ή διασύνδεσης, μόνον συμβατικά μπορεί να φέρει το όνομα της οικογένειας, χωρίς να είναι και στην ουσία, αφού λείπει η φυσική σύνθεση.

Συμβιώσεις ομόφυλων ζευγαριών διαστρέφουν και ισοπεδώνουν την έννοια της υγιούς οικογένειας. Αυτή γίνεται ανεκτή, όταν είναι τουλάχιστον στην παραδοσιακή τους μορφή, αποδεκτού σχήματος από την κοινωνία μας.

Η οικογένεια αποτελεί το πρότυπο της γνήσιας κοινωνικής έκφρασης, καθόσον επικρατεί εντός αυτής η αληθινή έκφανση της προσωπικότητας και των χαρακτηριστικών στοιχείων των μελών της. Οι γονείς διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση του λειτουργικού περιγράμματος της οικογένειας.

Όταν συνδέουν και συνυφαίνουν αρμονικά μεταξύ τους τη ζωή, δημιουργούν κοινό άξονα, γύρω από τον όποιο περιελίσσεται η οικογενειακή ζωή και αναπτύσσεται ομαλά η προσωπικότητα των παιδιών τους. Το παιδί θέλει και χρειάζεται και τους δυο γονείς, το μητρικό φίλτρο, την αγκαλιά και συναισθηματισμό και τρυφερότητα της μητέρας, από τη μία μεριά κι από την άλλη την πατρική στοργή κι αντικειμενικότητα του πατέρα, δυο πράγματα που αλληλοσυμπληρώνονται και κλειδώνουν κιόλας σ’ ένα «συμπαγές» τείχος ή διέξοδο.

Η απουσία του ενός από τα δύο γονεϊκά φύλα – όταν αυτή δεν οφείλεται σε χηρεία- αποτελεί για τα παιδιά, τραυματικό γεγονός και ψυχική αναπηρία, που τα ακολουθεί στη μετέπειτα ζωή τους, καθότι και το πατρικό και το μητρικό πρόσωπο κάνει αναγκαία την παρουσία τους κι αναντικατάστατη.

Το πατρικό και μητρικό πρότυπο, με διαφορετικά λόγια, αποτελεί αναπόσπαστη συνθήκη για την αρμονική κι ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών. Εξάλλου τα δύο πρόσωπα λειτουργούν, ο ένας καλύπτοντας τις ατέλειες του άλλου

Η μητέρα με τον γυναικείο της χαρακτήρα και τον υποχωρητικό τύπο της και τον έκδηλο και έντονο συναισθηματικό ρόλο που διαδραματίζει μέσα στα πλαίσια του οικογενειακού συστήματος, προσφέρει το πρότυπο για την ταύτιση στην κόρη, αλλά και περιχαρακώνει και περιορίζει την υπερβολική εκδήλωση αρρενωπών επιθετικών συμπεριφορών στο αγόρι.

Από την άλλη μεριά, ο πατέρας το ανδρικό πρότυπο στα παιδιά του και που τα βοηθά στην επαφή τους, με τον πραγματικό έξω κόσμο, ρυθμίζοντας τις έντονες συναισθηματικές τις ενορμήσεις και διαγράφοντας τα πλαίσια των κοινωνικών τους κινήσεων και σχέσεων.

Ιερή υποχρέωση των γονέων είναι να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», τόσο για να τιθασεύονται τα οιδιπόδεια συμπλέγματα και τα ενστικτώδη, άγρια πάθη τους κι επιπλέον να τα προστατεύουν από τις αρνητικές επιδράσεις του υλιστικού κι ευδαιμονιστικού κοινωνικού περιβάλλοντος με τις ποικίλες προκλήσεις, μέσα στο οποίο ζουν και κινούνται, ρουφώντας ευχερώς τα καλέσματα της παγκοσμιοποιημένης Νέας Εποχής, ως κατ’ εξοχήν εύπλαστοι έμβιοι οργανισμοί.

Αυτή η διαπαιδαγώγηση θα επιτευχθεί, με τη δημιουργία οικογενειακού περιβάλλοντος λεπτότητας, ευθιξίας κι αποδοχής. Ο γόνιμος διάλογος με τα παιδιά μας, γύρω από τα ζητήματα που τους αφορούν για το απώτερο μέλλον τους, καθώς και την πεζή καθημερινότητα.

Καθοδηγεί βέβαια καλύτερα το γονεϊκό παράδειγμα. Κυρίως η προσευχή γι’ αυτόν τον τομέα, θα σταθεί ο δυνατός κι αδιάτρητος θώρακας που σιγουρεύει την ασφάλεια των παιδιών. Πάνω σ’ αυτόν τον θώρακα θα προσκρούσουν και θα εξουδετερωθούν οι υλόφρονες τακτικές του κόσμου.

Ελάχιστες προϋποθέσεις ενός επιτυχημένου γάμου και κατ’ επέκταση μιας αρτιμελούς οικογένειας, είναι η αγάπη κι η ταπεινοφροσύνη μεταξύ των δύο γονέων. Αυτά θα είναι πιο αποτελεσματικά, όταν προηγηθεί από τη σύναψη του γάμου, μια συστηματική προετοιμασία.

Αυτή η τελευταία αφορά αφενός την διερεύνηση της ευγονίας για τον εαυτό του από κάθε γονέα και τη συμβατότητα μεταξύ τους κι αφετέρου, αν το έδαφος είναι πρόσφορο για την καλλιέργεια με τον Χριστό. Η προετοιμασία αυτή πρέπει να προηγηθεί του γάμου και για τη θεμελίωση της οικογενειακής ζωής, μέσα στους κόλπους της κοινωνίας και τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, που δίνει τα εχέγγυα της τεκνοποιίας, που την εξασφαλίζει η υγιεινή ζωή που την επαγγέλλεται.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, με τις ευχές και τις ευλογίες που αναπέμπει ο Ιερέας κι οι Ψάλτες, ευλογεί κι αγιάζει τους νεόνυμφους και μέσω αυτών την οικογένεια. Ο Χριστός την τίμησε, με την παρουσία Του, καθώς και της Παναγίας Θεοτόκου στον γάμο της Κανά της Γαλιλαίας.

Η Μυστηριακή επένδυση εξαγνίζει την Ορθόδοξη τεκνοποιία μέσα στα πλαίσια της Χριστιανικής οικογένειας κι όχι με σχέσεις παλλακείας και συμβολαιογραφικής πράξης, όπως απαιτούν τα διάφορα Σύμφωνα, τα οποία εγκρίνει η Πολιτεία και τα οποία πρέπει να απεκδύονται το όνομα «γάμος», έστω και σαν δεύτερο συνθετικό.