Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος


Πρόκειται για διαπρεπή Άγγλο καθηγητή αστροφυσικό, που η παρουσία για χρόνια στο διεθνές επιστημονικό επίπεδο, τίμησε το αναπηρικό κίνημα, γεμάτο αντιξοότητες. Το παράδειγμά του μας διαφωτίζει περίτρανο, ότι πολλοί ανάπηροι ευδοκιμούν στο παγκόσμιο πνευματικό προσκήνιο.

Ένα τυπικό παράδειγμα ξακουστού επιστήμονα είναι κι ο προκείμενος ανάπηρος που διακρίθηκε σε κάποιο πνευματικό πεδίο, αλλά μια τεράστια χορεία, ανά τους αιώνες. Για παράδειγμα, γίνεται αναφορά μερικών τέτοιων τον αναπηρικό μας κόσμο, στον οποίο αρμόζουν έπαινοι, γιατί ανταπεξέρχονται επιτυχώς στο αντίξοο ατομικό επίπεδο, παράλληλα με το κοινωνικό, αντιμετωπίζοντας έτσι: Καίσαρας, Αβραάμ Λίνκολν, Πηνελόπη Δέλτα, Μπετόβεν, Αϊνστάιν, Ποσειδώνας (από αρχαιοελληνικό Δωδεκάθεο) κλπ.

Ακόμη, από την Φυσική Επιστήμη κι ειδικά τη θεωρία της σχετικότητας και τους περιώνυμους Νόμους της, συνολικά η ενέργεια δεν χάνεται από κάποια συντριπτική απώλεια, αλλά μετουσιώνεται σε άλλη μορφή και μάλιστα στην «εγγύτερη», κατά το λογοτεχνικό σχήμα της έλξης. Αυτό έχει συμβεί κι εδώ, όπου πλεονάζει η πνευματική ενέργεια, που αυξάνει μαζί με την συρρικνωμένη υγεία.

Η μετάσταση του Στήβεν Χόκινγκ έγινε μόλις προσφάτως, κατά το τρέχον έτος, 2018, σε ηλικία 76 ετών. Υπήρξε περίφημος θεωρητικός φυσικός. Ο Χόκινγκ γνώρισε ασυνήθιστη δημοσιότητα, ίσως διότι η επιστημονική του δραστηριότητα συνδυάζεται κι αντίκειται στη βαριά του αναπηρία, ίσως επειδή προσπαθούσε να εκλαϊκεύσει την επιστήμη, αναφέροντας κι επικαλούμενος το όνομα του Θεού, ως Δημιουργό, παντός, ορατών κι αοράτων.

Στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ κατείχε την έδρα που άλλοτε είχε ο Ισαάκ Νεύτωνας, του οποίου υπήρξε επάξιος διάδοχος. Δεν έδειξε όμως την ίδια μετριοφροσύνη με τον κορυφαίο φυσικό όλων των εποχών, ο οποίος είχε εκφράσει την ελπίδα ότι με τα συγγράμματά του θα έπειθε σκεπτόμενο άνθρωπο να πιστεύει στον Θεό.

Ο Χόκινγκ προσπάθησε να μας πείσει ότι δεν χρειάζεται να επικαλεστεί κανείς τον Θεό, οι φυσικοί νόμοι επαρκούν για να εξηγήσουμε την Δημιουργία Του και φυσικά αυτοί οι Νόμοι, που είναι κίνητρο της Πλάσης, είναι δικής Του έμπνευσης και ποίησης, οπότε εμμέσως συνάγεται η άποψή του.

Κι εξιλεώνοντας τη θέση του προκατόχου του, Νεύτωνα, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία, ότι ο Θεός είναι μέσα σε κάθε μεγαλεπήβολο έργο, αγαθό κι ένδειξη άφθαστης αγάπης για τον άνθρωπο, την κορωνίδα της Δημιουργίας του. Όλα τα έκανε «λίαν καλώς» και τα έθεσε υπό την εξουσία του.

Όμως η εκπληκτική οργάνωση και το υπέροχο κάλλος της δημιουργίας Ο άνθρωπος σαν πνευματική οντότητα, με την ακατανίκητη έφεση προς αναζήτηση της αλήθειας, η οποία δεν αναστέλλεται ακόμη και σε συνθήκες πλήρους σωματικής ανημποριάς, με τις πανανθρώπινες ηθικές αξίες, αυτά είναι τα πραγματικά κι ιστορικά γεγονότα της παρουσίας στη γη, στο πρόσωπο του Χόκινγκ.

Μόνον τότε μπορείς μόνον αβίαστα να εισέρθει στη Βασιλεία των Ουρανών, όταν αναγνωρίσει τον πάνσοφο Δημιουργό, Θεό άφθαστης αγάπης, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: «Πιστεύω εις έναν Θεόν πατέρα…», κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, ως βασική προϋπόθεση της απόκτησης της Χριστιανικής ιδιότητας, καθώς είμαστε εικόνες Του.

Αν αφαιρέσει κανείς τον Θεό από την δημιουργία, τα πάντα αποσυντονίζονται, χάνεται η ουσία τους, τίποτε πια δεν έχει νόημα, ούτε αξία. Και τότε, ποιος ο λόγος να σπαταλήσει κανείς τη ζωή του τη ζωή του για να κάνει επιστήμη και να διερευνήσει κάτι που έγινε χωρίς σχέδιο και σκοπό.

Παρεμπιπτόντως, όπως παρατήρησε κάποιος σπουδαίος λόγιος, αν η δημιουργία κι επομένως και το ανθρώπινο μυαλό είναι προϊόν τυχαίων διεργασιών, τότε τί αξιοπιστία μπορεί να έχει η ανθρώπινη λογικότητα και επομένως και τα συμπεράσματα του Χόκινγκ;

Η αλήθεια είναι μία. Αυτή που διακηρύσσει ο Στήβεν, ότι η επιστήμη είναι απότοκος της λογικής, χάρισμα του Θεού στον άνθρωπο, το οποίο αποτελεί ιερό όπλο στα χέρια του, προσπαθώντας να Του μοιάσει. Οπότε συνάγεται ευθέως και πλαγίως ότι η θρησκεία μας συμπίπτει με την καλόπιστη κι υγιή επιστήμη.