Αναρτήθηκε στις:12-05-18 13:18

Γύρω από την αθεΐα


Γράφει ο Ηλίας Καραθάνος


Οι αυθόρμητες αφηγήσεις και κάποτε απλές αναφορές της παλιάς δασκάλας από τη σκλαβωμένη πατρίδα, έχουν συνήθως βαθύτερο περιεχόμενο. Θυμάται και ξαναθυμάται, τι έλεγε η γιαγιά στον έγγονό της, όταν ήταν μικρός. Έμειναν στο ίδιο δωμάτιο και περίμενε να αποκοιμηθεί το παιδί για να ετοιμαστεί κι η ίδια.

Μα ο μικρός περίεργος, έκλεινε και ξανάνοιγε τα μάτια του στο μισοφωτισμένο χώρο. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι κι η γιαγιά ήταν στο απέναντι κρεβάτι. Αυτή όμως αργούσε κι ο μικρός νύσταζε… Τι κάνει η γιαγιά του και κουνάει το χέρι της; Κάποτε τη ρώτησε: Το κεφάλι σου πονάει, γιαγιά μου, ή η κοιλίτσα σου;

Όχι αγόρι μου, κοιμήσου εσύ… Η Βορειοηπειρώτισσα γιαγιά στα δύσκολα χρόνια γιαγιά στα δύσκολα χρόνια του κομμουνισμού έπρεπε να προσέχει. Το αθώο παιδάκι την άλλη μέρα στο σχολείο, στις ερωτήσεις του δασκάλου, να περιγράψει με αφέλεια, τις κινήσεις της αγαπημένης του γιαγιάς, πριν ξαπλώσει στο κρεβάτι. Δεν ήταν παράξενο να έχει συνέπειες…

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, σήμερα, ήταν αληθινό. Κάπως έτσι πολεμήθηκε η Χριστιανική πίστη εκείνα τα χρόνια στη Βόρειο Ήπειρο, για μεγάλο δηλαδή πριν από το 1990. Ύπουλα και με τη βία, επιβάλλεται η αθεΐα. Κι όμως υπήρχε στα βάθη της ψυχής η πίστη, που κρύβονταν ενδόμυχα στα φυλλοκάρδια. Στο παλιό εικονοστάσι του δωματίου, πάνω από το τζάκι, που κάλυπταν φιγουρίνια, είχαν κρυμμένες, παλιές, βυζαντινές εικόνες.

Δεν καταλάβαιναν τα παιδιά, γιατί το παλιό σκαλιστό σεντούκι που είχαν στο δωμάτιο, το είχαν αδειάσει και το είχαν καλύψει εσωτερικά με τσίγκο. Μόνον πίσω είχε ένα μεγάλο άνοιγμα. Εκεί μέσα είχαν μια εικόνα κι άναβαν οι μανάδες κρυφά το καντήλι. Έτσι πίστευαν οι άνθρωποι που διατηρούσαν αναμμένη τη λαμπάδα της θρησκείας κι άσβεστο τον πυρσό της Ορθοδοξίας από γενιά σε γενιά.

Το ανελεύθερο καθεστώς που εγκατέστησε το κομουνιστικό κόμμα του προλεταριάτου, υποχρεώνει τους «μικρούς την αποφυγή από κάθε ανάμειξη στον Θεό μας κι εισήγαγε διδασκαλίες και ποινές στον παραβάτη, υποστηρίζοντας την αθεΐα. Τι αν κι υποχρεώνουν στο περίπατό τους τα μεγάλα παιδιά του σχολείου να πάρουν από μια βυζαντινή εικόνα από το ιστορικό Μοναστήρι τους και όλα να την πετάξουν στην επιστροφή στο ποτάμι;

Μου έρχεται συχνά στο νου ένα περιστατικό, όπως με απλότητα μου το είχε διηγηθεί μια Βορειοηπειρώτισσα, για όσα έζησαν εκείνα τα χρόνια της αθεΐας στον τόπο τους. Είχε πάει σε κάποια δουλειά, κρατώντας στην αγκαλιά το μικρό της κοριτσάκι

Ήταν ήσυχη η άρα κατά την επιστροφή κι αποφάσισε να επιχειρήσει να εισέλθει στην εκκλησία, που κατείχε μια θέση δίπλα στον δρόμο της, απέναντι από μια καταπράσινη πλαγιά, στους πρόποδες ενός άγριου βουνού, με μια κατάφυτη κοιλάδα στον ενδιάμεσο χώρο αυτών των δύο αμφιθεατρικών τοποθεσιών, για να προσκυνήσει, ν’ ανάψει ένα κεράκι, να πάρει θεία δύναμη, να ψελλίσει δυο λόγια.

Επειδή, το εύρος της νοημοσύνης του ήταν περιορισμένο, λόγω της μικρής ηλικίας, άθελά του το μικρό, την πρόδωσε. Κρατώντας ένα μικρό καλαθάκι, που το χρησιμοποιούσε μάλλον ως παιχνίδι, παρά ως κινητό αποθηκευτικό χώρο, το περιεργαζόταν κι ήταν έτσι αφοσιωμένο σ’ αυτό.

Όταν η μητέρα έσκυψε βιαστικά να προσκυνήσει τις εικόνες μεσολάβησε κάποια αμέλειά της φυσικό επόμενο από την αφοσίωσή της στο θείο κι έπεσε από την ποδιά της, χωρίς να γίνει αντιληπτό, αλλά αντίθετα νόμιζε ότι γλίστρησε οριστικά και γλίτωσε, κρυμμένη από τα αδίστακτα μάτια των ανθρώπων του κόμματος.

Μητέρα και κόρη δεν θα έπρεπε να καθυστερήσουν πολύ, από τον προορισμό τους… Όμως ο κλάμα της μικρής, τους ξάφνιασε, καθώς ήταν ασταμάτητο και δυνατό. Η μικρή άθελά της, έτσι θα πρόδιδε τη μανούλα της, γι’ αυτή την αμαρτία της να μπει στην εκκλησία! Για την νοερή προσευχή της στον Κύριο, ενώ συγχρόνως έψαχνε για να βρει το καλαθάκι της μικρής. Η προσευχή περιστρεφόταν κυρίως γύρω απ’ την απαλλαγή τους απ’ τους «τσαρλατάνους» της εξουσίας, ώσπου για μια στιγμή κρατώντας το καλαθάκι, το μικρό θησαυρό της μικρής. Κι οι δυο βγήκαν βιαστικά από την εκκλησία, προσέχοντας μήπως τους δει κάποιο μάτι…, όμως κανείς δεν τους είδε, ούτε κατάλαβε ποτέ κανείς κάτι απ’ την κίνησή τους.

H αθεΐα δεν επιβάλλεται, αλλά προβάλλει από τα μοίχεια των απολυταρχικών νομέων της εξουσίας κι εκδηλώνεται, με ενάρετα, σε αθεϊστικά κι ανήθικα καθεστώτα, τα οποία ηδονίζονται να έχουν την ταμπέλα ενός ριζοσπαστικού κι αριστερού κόμματος, θεωρώντας την ελευθερία ως μίασμα.

Αυτό το αιματηρό κι αλλοπρόσαλλο καθεστώς επικρατεί μόνον με τη βία και με επαναστατικές διαδικασίες κι όχι με λαοφιλείς μεθόδους, αλλά χρησιμοποιώντας τη νοθεία, τη ψηφοθηρία, το τάμα και το «θα». Αν και ξεκάθαρα στα άδυτα βάθη της ψυχής του λαού υποβόσκει, ζει και ξεφαντώνει.

Αυτή δεν υπόκειται καμιά αλλοίωση, ούτε συντριβή από τα φρικτά, σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, αλλά δεν ξεριζώνεται, όσο σφοδρή κι αν είναι η δύναμη της θύελλας, η οποία πάντα είναι πρόσκαιρη, γιατί δεν συμμερίζεται την αλήθεια. Έτσι έγινε και στη Βόρεια Ήπειρο στα χρόνια του αλβανικού μοντέλου του κομμουνισμού.

Όποιος φτάσει εκεί σήμερα συγκινείται για τη ζηλευτή πίστη και την σπάνια άνθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, παρόλο την αποδεκάτιση από μια τυραννική σκλαβιά, καθώς στο κεφάλι που κόβεται, φυτρώνουν δύο, σαν να πρόκειται για Λερναία Ύδρα.

Νιώθει ρίγος να διαπερνά το κορμί του για την άρτια κατάσταση των ανακαινισμένων ιερών ναών, καθώς και για την έκπληξη που προκαλούν τα προσκυνητάρια. Για τους αξιόλογους, σεβασμιότατους Μητροπολίτες και τους ευλαβέστατους κι αιδεσιμότατους ιερείς. Για τα εκκλησιαστικά σχολεία και τα ευαγή ιδρύματα. ψυχές των πιστών, που είναι κατοχυρωμένες με την ασπίδα της αναμφισβήτητης αλήθειας Για τα ιερά Μοναστήρια, που ζωντανεύουν και διασφαλίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, από τον διασπαστικό κίνδυνο του κομμουνισμού. Η αθεΐα κάποτε χάνεται και σβήνει ολότελα, όμως η πίστη διαιωνίζεται ανάμεσα σε ποικίλες δυσκολίες, ζει, αναγεννάτε, στηρίζει, ζωντανεύει, προστατεύει.

Η δεύτερη αναφορά μας για την αθεΐα γίνεται από το κομμουνιστικό πεδίο της Ρωσίας, παρόμοιο με το αλβανικό. Ο άγιος Νικόλαος Βελιμήροβιτς είχε ζήσει τη λαίλαπα της αθεΐας, είχε εμβαθύνει με την πνοή του Αγίου Πνεύματος σε μια υπεργνώση. Γράψετε πως οι άθεοι έφτιαξαν σύλλογο και πως δημόσια επιτίθενται στην πίστη του Θεού και χλευάζουν τα χριστιανικά ιερά. Κι αυτό σας φέρει μέχρι την απελπισία. Κατεβάστε άλλη μια φορά το βλέμμα βαθιά μέσα στην καρδιά σας και δείτε εάν η δική σας προσωπική πίστη είναι δυνατή. Αφού η απελπισία είναι καρπός ολιγοπιστίας κι όχι πραγματικής ευσέβειας. Ο ευσεβής άνθρωπος επιτυχημένα μάχεται εναντίον της απελπισίας, με τη βοήθεια της πίστης ως ακαταμάχητου τεκμήριου ενός υπερόπλου. Η μοναξιά είναι η δοκιμαστική πέτρα που αλέθει κι εξασκεί την αντοχή κι ανοχή. Ερευνήστε τον εαυτό σας και την πίστη σας, όταν είστε μόνος. Όσο και αν ο άθεος σηκώνεται και καμαρώνει μπροστά από τους ανθρώπους, στη μοναξιά αισθάνεται απελπισμένος. Αλλά ο άνθρωπος με πίστη, ακόμη και στις στιγμές της μοναξιάς αισθάνεται τον ερχομό της δύναμης και της χαράς. Μη φοβάσαι ποτέ εκείνους, που βγήκαν από το φρούριο του Χριστού και Του επιτίθενται απ’ έξω. Κάθε χτύπημά τους ισχυροποιεί τους βράχους της Εκκλησίας κι εκείνους τους αποδυναμώνει».

Στη συνέχεια, ο άγιος Νικόλαος, συνεχίζει την ανάλυση, εισάγοντας προς τεκμηρίωση το παράδειγμα του αποστόλου των Εθνών, του ένα μετά τον Έναν, του Παύλου: «Θυμήσου τον Παύλο στα Βαλκάνια, μόνος στη μέση του σκότους των παγανιστών και της λύσσας των Εβραίων. Χτυπημένος και διωγμένος, δεν απελπιζόταν. Όσο συνεισέφερε ο λόγος του για να εξαπλωθεί ο Χριστιανισμός, τόσο σχεδόν συνεισέφεραν και τα χτυπήματα των εχθρών. Εκείνοι οι οποίοι τάχα γκρέμιζαν, ασυνείδητα ισχυροποιούσαν. Κι όποιοι δήθεν έσβησαν τη θεϊκή φλόγα, περισσότερο τη φούντωναν. Αυτό το μυστικό οι άθεοι δεν το ξέρουν, και δεν θα το ξέρουν ποτέ. Πλανώνται νομίζοντας ότι το έργο του Θεού μπορεί να γκρεμιστεί με τα ίδια μέσα, όπως και το ανθρώπινο έργο. Η θεϊκή φλόγα της αγάπης, κατεβασμένη απ’ τον Χριστό, από τον ουρανό στη γη, θα μπορούσε να συσκοτιστεί μόνον από κάποια πιο δυνατή φλόγα αγάπης. Και πού βρίσκεται, αυτή η». πιο δυνατή φλόγα; Πού υπάρχει η αγάπη στους άθεους; Όλη η ορμή τους είναι από το ζωικό βασίλειο, κι όχι από τον ουρανό. Αλλά με τη ζωολογία, που έχει σχέση με το άλογο ένστικτο, ο Χριστός δεν νικιέται, δηλαδή με τον τρόπο που επιχειρείται από τους άθεους».

Αφορμή για τη συνέχιση της ερμηνείας, ο Άγιος παίρνει από την πρακτική του Ιουλιανού του Παραβάτη, λέγοντας: «Θυμηθείτε τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, πώς από τον βασιλικό θρόνο, οπλισμένος με όλα τα γήινα όπλα, ξεκίνησε πόλεμο εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Φοβήθηκαν ο Βασίλειος και ο Αθανάσιος (πρόκειται για τους δύο Μεγάλους Ιεράρχες); Όχι, αλλά προφήτευσαν στον παραβάτη βασιλιά τη σύντομα επερχόμενη και ντροπιαστική κατάρρευση.

Και τελειώνει με δύο συγκεκριμένες μνείες, σε δυο αντίστοιχες αναφορές αγίων μας: «Συννεφάκι είναι και θα περάσει!». Έτσι συνήθιζε του, σχετικά με την αθεΐα. Και σαν φυσικό φαινόμενο, πέρασε γρήγορα, όπως εξάλλου παρέρχονται όλα τα συννεφάκια της αθεΐας. «Νεφέλαι υπό λαίλαπος, ελαυνόμεναι», σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Πέτρου… (Β΄Πέτρου β΄17).

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ