Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Το φθινόπωρο του έτους 2014 ήταν σε έξαρση η τραγωδία της Γάζας, που είναι γνωστή η στάση που τήρησαν η τουρκική πολιτική ηγεσία, μαζί με τα τουρκικά ΜΜΕ, απέναντι σ’ εκείνην την τραγωδία. Ωστόσο ίσως δεν έγινε αντιληπτό και το αναγνωστικό κοινό μπορεί να μην πληροφορήθηκε, αλλά να «έπεσε στα μουλουχτά» κάποιο άρθρο-καταπέλτης, το οποίο κατακεραύνωνε τη στάση της Τουρκίας στην οξυμμένη κατάσταση της Γάζας από μια τουρκάλα δημοσιογράφο.
Αυτό το άρθρο γράφτηκε ακριβώς εξ αφορμής της περιπέτειας που σημειώθηκε στη λωρίδα της Γάζας. Πήγαινε όμως και παραπέρα στα ειδεχθή εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία στην Κύπρο με το σχέδιο εισβολής του Αττίλα το 1974, αντλώντας το έναυσμα απ’ εκεί.

Συγκεκριμένα, η εν λόγω δημοσιογράφος λέγεται Uzay Bulut, και το άρθρο της είναι καταχωρημένο στην ιστοσελίδα Israel Hayout. Σ’ αυτή την τοποθεσία η Bulut δεν μπορεί ν' αποσιωπήσει και να μην αναφέρει ότι στις 20 Ιουλίου του έτους 2015 δύο σημαντικά γεγονότα απασχόλησαν τα κρατικά ΜΜΕ, από τη μια μεριά η επίθεση του Ερντογάν εναντίον του Ισραήλ για τα όσα τεκταίνονταν στη Γάζα κι από την άλλη τα πανηγύρια της τουρκικής ηγεσίας για την επέτειο της τουρκικής απόβασης κι έναρξη της καταπάτησης ακεραιότητας του κυπριακού εδάφους, της προσβολής της ελευθερίας, της διαιώνισης της κατοχής στο διηνεκές, παρά τα πολυάριθμα ψηφίσματα του ΟΗΕ και την εκπεφρασμένη θέληση του ΝΑΤΟ.

Αυτή η τουρκική αψυχολόγητη, βάναυση, βάρβαρη, άκρως εχθρική και με ανατολίτικη μπανπεσιά (κουτοπονηριά) κι ωμότητα, ενέργεια εποφθαλμιά και βάζει σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια της ανθρωπότητας από τους «αλογοτρόφους των στεπών της Μογγολίας», χαρακτηρίζεται απ’ αυτούς τους εισβολείς, χάρη της υπεροψίας τους που προσπαθεί να κοροϊδέψει την κοινή γνώμη και να άρει την διεθνή κατακραυγή, ως «ειρηνευτική επέμβαση».

Η Bulut σημειώνει ακριβώς: «Αφενός οι Τούρκοι αξιωματούχοι κι ο Ερντογάν εξαπέλυσαν επίθεση κατά του Ισραήλ κάνοντας λόγο για τυραννία, γιατί πραγματοποιούν μία στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα, χωρίς καμία αναφορά ότι όλα αυτά συνέβαιναν λόγω των εκατοντάδων ρουκετών που εκτόξευε η Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ, αφετέρου όμως όταν τα ΜΜΕ, αναφέρονται στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το λεκτικό ήταν εντελώς διαφορετικό».

Και συνεχίζει η Bulut: «Αναφερόμενοι στην εισβολή, αδιάντροπα κι εντελώς ανυπόστατα, κάνουν λόγο για ειρηνευτική επιχείρηση, το οποίο φαίνεται ως τραγελαφικό κι οξύμωρο σχήμα, γιατί είναι δύσκολο να το πιστέψει κανένας, αλλά δυστυχώς αποτελεί αλήθεια.

Όπως επισημαίνει η δημοσιογράφος, η τουρκική εισβολή γιορτάζεται επίσημα σαν γιορτή της ειρήνης. Και στη συνέχεια σχολιάζει διεξοδικά την επιστολή του Ερντογάν προς τον τότε εγκάθετο της Άγκυρας στην Κύπρο Ντερβίς Έρογλου, στην οποία αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι η ειρηνευτική επιχείρηση βοήθησε τους Τουρκοκυπρίους να δουν το μέλλον με ελπίδα κι εμπιστοσύνη κι έφερε τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο».

Και στο σημείο αυτό αρχίζει η σφοδρή «επίθεση» της Bulut εναντίον της πολιτικής και στρατιωτικής ηγετικής ελίτ της Τουρκίας, λέγοντας συγκεκριμένα: «Όλος ο κόσμος έγινε μάρτυρας για το τι έκανε η Τουρκία το 1974 και πανηγυρίζει μέχρι σήμερα, θριαμβευτικά με προσχεδιασμένες εκτελέσεις, καταστροφή, εθνικό ξεκαθάρισμα και συνεχιζόμενο δημογραφικό και πολιτιστικό βιασμό της Κύπρου».

Αναλυτικά για τα βέβηλα τουρκικά πεπραγμένα: «Αυτό που έγινε στην Κύπρο ήταν εισβολή κι η Τουρκία φέρθηκε πολύ εχθρικά απέναντι στην Κύπρο, γιατί είναι ξένος εισβολέας σ’ αυτή, όπου προέβη σε βαρβαρότητες και βεβηλώσεις κι η Ιστορία τα έχει καταγράψει και τα έβγαλε στην επιφάνεια «με το ν και το ς».

«Ανέκαθεν η Κύπρος ήταν ελληνική, τουλάχιστον για 3.500 χιλιάδες χρόνια και χριστιανική πάνω από 2.000 χρόνια και ποτέ η τουρκοκυπριακή μειονότητα στη σύντομη παρουσία της στην Κύπρο, δεν είχε ορισμένη δική της γωνιά στο «νησί της Αφροδίτης», αλλά πάντα ήταν ελάχιστη κι αναμεμειγμένη με την ελληνοκυπριακή πλευρά, με την οποία συμβίωνε αρμονικά, πλην από σποραδικές εξαιρέσεις, απ’ τις οποίες οι περισσότερες ήταν προβοκατόρικης προέλευση».

«Ειδικά» από το έτος 1.500 πΧ μέχρι τέλους του 20ου αιώνα, το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου (της Καρπασίας) ήταν πάντα ελληνικό και κατά συνέπεια χριστιανικό Όμως το 1974 το καταπάτησε ο Αττίλας του Ετζεβίτ και κατέσκαψε το ελληνικό χώμα κι έδιωξε βίαια με απολίτιστες ωμότητες και βασανιστήρια τους Έλληνες γηγενείς.
Εκτός απ’ αυτές τις αλήθειες, η Bulut δεν παραλείπει ν’ αναφέρει και τη συστηματική καταστροφή των θρησκευτικών μνημείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς στις κατεχόμενες περιοχές, καθώς και τη μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά και κέντρα αναψυχής και διασκέδασης.

Αναφέρει η Bulut ότι «η τουρκική κυβέρνηση φαίνεται ότι δεν συμμερίζεται αυτές τις πασίγνωστες αλήθειες και μάλιστα απ’ αυτές αρνείται τις βασικές, και γιορτάζει την επέτειο της εισβολής για τον εποικισμό της Κύπρου. Όμως χρησιμοποιεί δύο σταθμά για παρόμοια πράγματα, καθώς απ’ την άλλη μεριά, καταδικάζει τους Ισραηλινούς οι οποίοι αμύνονται από τις ρουκέτες των τρομοκρατών».

Και καταλήγει πάντα σε παρόμοιο κεραυνοβόλο ύφος: «Όταν πρόκειται για ισχυρισμούς για χρήση δυσανάλογης βίας, η Τουρκία θα πρέπει να είναι τελευταία που καταδικάζει τους άλλους, καθώς έχει πλούσια εμπειρία και μεγάλη τεχνογνωσία σ’ αυτά τα εγκλήματα για να προσβάλει τους άλλους. Η τουρκική ηγεσία στοχεύει στη δημογραφική αλλαγή του τμήματος που κατέχει παράνομα στην χερσόνησο της Καρπασίας και σε όλο το βόρειο μέρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, ενώ εξακολουθεί να παραβιάζει ασύστολα όλες τις βασικές αρχές και να μην αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Σ’ αυτή την περίπτωση ισχύει η ευαγγελική νουθεσία του Χριστού ότι βλέπουμε το τσάχαλο στο μάτι του άλλου (Ισραήλ) κι εθελοτυφλούμε μπροστά στο παλούκι το δικό μας (Τουρκία). Με άλλα λόγια για όλα φταίνε οι άλλοι, ενώ εμείς είμαστε άκακοι. Ο εγωκεντρισμός της Τουρκίας βγάζει λάδι την ίδια, που πλένει τα χέρια της, όπως ο Πόντιος Πιλάτος.

Δεν μπορεί να υπάρξει πιο αντικειμενική, πιο ειλικρινής, πιο αληθινή και πιο τίμια έκθεση απ’ αυτή της Bulut για τα όσα πρωτόγνωρα έπραξε η Τουρκία, ως φυσικός αυτουργός, με την παρότρυνση κι ανάδειξη σε ηθικούς αυτουργούς των Άγγλων, οι οποίοι κρατήθηκαν στα μετόπισθεν και στην αφάνεια, ώστε να προσπαθούν να καλύπτουν στο μέγεθος της υποκρισίας τους. Οι διαβολεμένοι Τούρκοι, θύματα της φιλαυτίας κι υπεροψίας τους, στην ενέργειά τους αυτή είχαν τη συμπαράσταση της ανοχής των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τελευταία μάλιστα ενεργούσε με την πρωτοβουλία και τα σκήπτρα της Γερμανίας. Η Ε.Ε. μάλιστα κι εδώ θέλει εμμέσως να δηλώσει το παρόν, ως μεγάλος διεθνής παράγοντας και συνάμα να προσεταιριστεί την Τουρκία ως μελλοντικό μέλος της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Bulut είπε πολλές αλήθειες σχετικά με την εξέλιξη του Κυπριακού του 1974 και χωρίς περιστροφές, παρόλο που ήταν ομόφυλη, ομόθρησκη κι ομοεθνής με τους Τούρκους. Δεν δίστασε να εκφράσει όλη την αλήθεια, αναφερόμενη σε όσα συνέβησαν στην από χιλιετηρίδων ελληνική Μεγαλόνησο, «το νησί της Αφροδίτης», κατά το έτος 1974, με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, που διατελεί Μητέρα-Πατρίδα της Κύπρου, που είναι ένα από τα αλύτρωτα τέκνα της.

Αυτά τα τουρκικά «ανδραγαθήματα» αποτελούν ντροπή για τον πολιτισμένο κόσμο, διότι αφήνεται η Τουρκία να διαιωνίζει αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, απεργαζόμενη τη δημογραφική αλλαγή της ελληνικής ορθόδοξης Κύπρου. Ακόμη προσπαθεί να αλλοιώσει κατακόρυφα τον χαρακτήρα των κατοίκων, επιφέροντας ανάμειξη με εποίκους απ’ την Ανατολία με την πυγμή των όπλων.