Αναρτήθηκε στις:02-12-17 11:33

Με την εγγύηση της Θεομήτορος


Γράφει ο Ηλίας Καραθάνος


«Ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου, την Χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω, ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού. Αύτη υπάρχει σκηνή επουράνιος». Κι εμείς με τη σειρά μας διατρανώνουμε τους ύμνους μας, μετά από τους Αγγέλους του Θεού, γιατί πρόκειται για την Θεοτόκο, πραγματικό θησαυρό κι υλοποίηση της δόξας του Θεού. Μετά τη δοξολογία μας, έπονται οι θερμές ευχαριστίες μας, καθώς διακαώς κι ακαταπαύστως και τώρα ακόμη προσεύχεται προς χάρη μας, στον Κύριο, ολοσύσωμη κοντά στον θρόνο Του.

Παρακάτω αναφέρεται ένα περιστατικό κατάφωρης βοήθειας της Παναγίας Θεοτόκου, η οποία με τις μητρικές πρεσβείες της, ικετεύει τον Μονογενή Υιό της υπέρ των αδικουμένων και χειμαζόμενων από οποιαδήποτε αιτία, σύμφωνα με το εν λόγω Κοντάκιο από την εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου (21/11):

Στις 18 Ιουνίου 860, οι Ρώσοι με πλοία και στρατό πολύ, επιτέθηκαν εναντίον της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ απουσίαζε με τον κύριο όγκο του βυζαντινού στρατού σε εκστρατεία εναντίον των Αράβων. Προέβησαν σε λεηλασία στα προάστια της βασιλεύουσας και σε άγριες κι ανελέητες σφαγές αμάχων κι ευπαθών ατόμων, εκτός των μαχητών που υπεράσπιζαν την περιοχή.

Οι λίγοι βυζαντινοί στρατιώτες από τους υπερασπιστές που απέμειναν εκτός εκστρατείας, όμως υποχώρησαν, επειδή ο πολυπληθής ρωσικός στόλος τους καταστράφηκε από φοβερή θαλασσοταραχή, που αποδόθηκε σε θαύμα της Θεοτόκου, η οποία είχε αναγορευθεί σε Υπέρμαχο Στρατηγό και στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορούσε να αφήνει να εκτυλίσσεται αυτή η βάρβαρη επιδρομή.

Τότε ο Πατριάρχης Φώτιος εκφώνησε δύο ομιλίες, με το ίδιο περίπου περιεχόμενο, εξαιτίας δηλαδή της προκειμένης επιδρομής, την πρώτη κατά τη βαρβαρική προέλαση και τη δεύτερη μετά την ρωσική πανωλεθρία στον Κεράτιο κόλπο. Προς ενημέρωσή μας, παραθέτουμε δύο κατατοπιστικά αποσπάσματα, ανά ένα, από τις παραπάνω διαφωτιστικές ομιλίες του.

«… Από πού όρμησε αυτή η πολυπληθής θάλασσα των βαρβάρων, κι έφερε τόσο όλεθρο, σε ολόκληρο το γένος; Μήπως δεν ήρθαν πάνω μας όλα αυτά, εξαιτίας των αμαρτιών μας; Πραγματικά "ελασσοούσι φυλάς αμαρτίαν…"(Παροιμ ιδ΄ 34)».

«Απαλλαγήκαμε από τις συμφορές πολλές φορές κι ενώ έπρεπε να εκφράσουμε ευχαριστίες στο Θεό, δείξαμε αδιαφορία. Παχύναμε, χοντρύναμε κι αφού χορτάσαμε, κλωτσήσαμε και σαν δαμάλι που το πιάνει οίστρος, ξεφύγαμε από τα προστάγματα του Κυρίου…».

«Γι’ αυτό άνοιξε ο Κύριος το θησαυροφυλάκιό Του, τα σκεύη της αρχής Του… Κλαίγετε… Δεν θα έπρεπε να κλαίγετε τώρα, αγαπητοί μου, αλλά να μισούμε την αμαρτία απ’ την αρχή. Προ πολλού χρόνου, έπρεπε να μετανοούμε για τις κακές μας πράξεις…».

«Θα χρειαζόμουν, βέβαια πολύ χρόνο για να αναφέρω τις κλοπές και τις υπόλοιπες ανείπωτες πράξεις, τα προσανάμματα αυτής εδώ της φλόγας, που άναψε και μας περικύκλωσε… Πολλές φορές σας είχα δώσει υποθήκες, να μετανοήσετε, μην περιμένετε να αστράψει η ρομφαία…».

«Αλλά ‘έδερνα φωτιά’, γιατί αυτή η παροιμία είναι πιο κατάλληλη αυτή τη στιγμή και μακάρι να μην ήταν… Αλίμονο, είμαστε εγκαταλειμμένοι από όλους… Κι εσύ Βασιλεύουσα βασιλικών πόλεων, ο ακοίμητος οφθαλμός της οικουμένης! Κλάψτε, πενθήστε… Αλλά μέχρι πότε ο κοπετός;».

«Σταματήστε λοιπόν, τον θρήνο, τολμώ και λέω. Εγώ σας εγγυώμαι έφθασε η μετάνοια. Μάλλον ούτε εγώ είμαι ο εγγυητής, αλλά, εγγυητές. Γιατί ο Κύριος ως φιλάνθρωπος ‘αλλάζει γνώμη, όσον αφοράει τις παιδαγωγικές τιμωρίες (Ιωήλ β΄13)’. ‘Γύρισε κοντά μου μετανοώντας κι εγώ θα σε λυτρώσω (Ησαΐα 44, 22)’, θα πει σε σας….».

«Λοιπόν, αγαπητοί μου, έφθασε η στιγμή να προστρέξουμε στη Μητέρα του λόγου, τη μόνη μας ελπίδα και καταφυγή. Σ’ αυτήν ας αναφωνήσουμε: ‘Σώσε την πόλη σου, Δέσποινα’. Αυτήν ας θέσουμε μεσίτρια προς τον Υιό της κι εγγυητή, για όσα συμφωνήσαμε, αυτήν που σκορπάει σαν βροχή τη φιλανθρωπία του Υιού της… Με τις πρεσβείες της, είθε να λυτρωθούμε από την παρούσα οργή…».

Με τη δεύτερη θεόπνευστη ομιλία του Πατριάρχη Φώτιου για την παρούσα επιδρομική κάθοδο των Ρώσων από τις στέπες του Καύκασου, ο βαθυστόχαστος συγγραφέας της «Μυριόβιβλου», διατηρεί χρήσιμες λεπτομέρειες απ’ το εν λόγω γεγονός, σχετικά με τη στάση της Αειπαρθένου:

«… Όταν επικαλούμασταν τον Θεό, όταν προσφέραμε τη μετάνοιά μας, με συντριβή καρδίας… όταν στηρίζοντας τις προσδοκίες μας στη Μητέρα του Θεού μας και αυτής την εσθήτα περιφέροντας όλη η πόλη κάναμε τη λιτανεία… μόλις η στολή της Παρθένου έκανε το γύρο του τείχους, την ίδια στιγμή, οι βάρβαροι διέλυσαν το ευάριθμο στρατόπεδό μας, ανέλπιστα και λυτρωθήκαμε…».

«Ας μη γίνουμε τώρα επιλήσμονες των συμφωνιών, που συνάψαμε με τον Θεό. Τότε, που καθένας μας με όλη του τη δύναμη, υποσχόταν να πορεύεται τον δρόμο των συμφωνηθέντων στην αρετή, χωρίς υπαναχωρήσεις. Τότε, που ορίσαμε τη Μητέρα του Θεού μας, ως εγγυήτρια προς Αυτόν κι έτσι μας κάλυψε, η φιλανθρωπία Του και τρυγήσαμε τους καρπούς της μετανοίας και λυτρωθήκαμε…».

«Έτσι κερδίζουμε νίκες εναντίον των εχθρών μας, μέσα από τις περίτρανες νίκες εναντίον των παθών μας… Σταμάτησε το κακό με τη μετάνοια, ας μην το ανακινήσουμε, με την αμέλεια… Και αφού αναπέμψουμε όλοι από κοινού ευχαριστηρίους ύμνους στη Μητέρα του Λόγου και στον Χριστό και Θεό μας, ας της πούμε, με ευθύτητα γνώμης και καθαρότητα ψυχής:»

«Εμείς διαφυλάσσουμε χωρίς δισταγμό, την πίστη, εσύ η ίδια, σώσε την Πόλη σου, όπως ξέρεις κι όπως θέλεις. Εμείς θα σπεύσουμε να παρουσιάσουμε τους εαυτούς μας τους εαυτούς μας, όσο μπορούμε καθαρούς από τα πάθη, εσύ η ίδια διάλυσε τα σχέδια εκείνων που μας αντιμετωπίζουν με αλαζονικό τρόπο».

«Κι αν πάλι ξεφύγουμε λίγο από τα όσα έχουμε υποσχεθεί, εσύ είσαι εκείνη, που μπορείς να μας επαναφέρεις στο σωστό δρόμο». Στην προκειμένη περίπτωση, λόγω συγκυρίας (απουσία Βυζαντινών στρατευμάτων) οι Ρώσοι επιδρομείς πλεονεκτούν αριθμητικά και μπορεί να θεωρηθούν «ισχυροί», πράγμα που αποκαθιστά η Θεοτόκος.

Η μητρική στοργή, τρυφερότητα κι αγάπη της Παναγίας μας, για μας τα ασθενή και πεπερασμένα παιδιά του λατρεμένου Υιού της, μας δίνουν την οικειότητα να την παρακαλούμε να διαβιβάζει τις ανάγκες μας, με προθυμία, αλλά κι αποτελεσματικότητα ως προς την υλοποίησή τους, όπου κι αν αναφέρονται απ’ την πεζή καθημερινότητα του ανθρώπου, ευλογία σποράς, σοδειάς, έκβασης αμυντικό πολέμου που επιβάλλεται, ασθένεια ή οποιαδήποτε βλάβη της υγείας…

Μετά τη δική μας μικρή παρεμβολή, της προηγούμενης παραγράφου, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης συνεχίζει: «Ας πούμε όλα τα παραπάνω στην Αειπάρθενο κι ας μην πούμε ψέματα, για να μην πέσουμε έξω στις προσδοκίες μας, για να προσορμιστούμε στο λιμάνι της σωτηρίας μας…».

Σήμερα, μπορούμε να πούμε, πως οι καιροί είναι παράλληλοι, καθώς τόσα δεινά μας μαστίζουν στην εθνική και κοινωνική ζωή, ενώ τόσες ανέλπιδες, ασύμφορες, ετεροβαρείς κι ασύμφωνες συμφωνίες, στις οποίες προβαίνουμε εξ ανάγκης, της οικονομικής κρίσης, εμείς οι «μικροί» κι ασθενείς Έλληνες, με τους «μεγάλους», δυτικούς ισχυρούς.

Δηλαδή, εδώ βλέπουμε την εκμετάλλευση, που απ’ την αρχαιοελληνική εποχή των σοφιστών σημειώνεται. Μήπως έφθασε ο καιρός, για σύναψη μιας αδιάβλητης συμφωνίας μας μετανοίας μας, μετά συντριβής καρδίας κι ειλικρίνειας, με τον Θεό. Με εγγυήτρια την Θεομήτορα, όπως και τότε.

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ