Αναρτήθηκε στις:13-11-17 19:55

Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917


Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος


Η εκατοστή επέτειος από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 της Ρωσίας, παρέχει την αφορμή για τη σύντομη αυτή αναφορά μας, στην επέτειο της απάτης. Εκατό χρόνια φαίνονται πολλά, παρόλο που σήμερα αποτελούν μια σχεδόν συνηθισμένη διάρκεια ανθρώπινης ζωής.

Ασφαλώς, δεν στοχεύουμε ούτε στην καταγραφή, ούτε σε ιστορική ανασκόπηση για τα αίτια και τις αφορμές εκείνης της επανάστασης. Η αναφορά αποσκοπεί σε μια μικρή διδαχή και μαζί στην εξόφληση ενός δίκαιου χρέους προς τις παλαιότερες γενιές.

Οι περισσότεροι απ’ όσους έζησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και μαζί με την απαξίωση αυτήν της μαρξιστικές ιδεολογίας, λίγο πριν απ’ την έναρξη της Σαρακοστής των Χριστουγέννων του 1991, χωρίς κανείς να την πολεμήσει, δεν αναμενόταν να συμβεί αυτή η κατάρρευση, και μάλιστα τόσο γρήγορα κι αναίμακτα.

Η ισχυρότερη στρατιωτική αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του κόσμου, με 280.000.000 κατοίκους, πληθυσμό και κατεχόμενες τις χώρες, τουλάχιστον της μισής Ευρώπης, που λέγονταν «δορυφόροι», έπεσε από μέσα.

Η πτώση αυτή έγινε ξαφνικά και με ευκολία, σαν χάρτινος πύργος διασκορπίστηκε κυριολεκτικά «μηδενός διώκοντος». Όταν το 1985 ανέλαβε την εξουσία ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, σήμερα 86 ετών, τότε η Δύση πρωτοάκουσε τις ρωσικές λέξεις: Περεστρόικα (αναδιάρθρωση και Γκλάσνοστ(διαφάνεια).

Οι ίδιοι οι Ρώσοι, τόσες φορές απατημένοι, δεν τις πίστευαν. Η επικοινωνία με νέους Ρώσους επιστήμονες, που ταξίδευαν για λόγους προπαγάνδας, στην Ευρώπη, μετέδιδαν την θλιβερή εικόνα του τρομαγμένου ζώου, που το φοβίζει ο ίσκιος του και μάλιστα του διπλανού του.

Η ανελευθερία, η καταπίεση, η καταδίωξη κάθε άλλης ιδέας, πλην της μαρξιστικής, η οικονομική αναποτελεσματικότητα στην καθημερινή επιβίωση των πολιτών, τα συνεχή ψεύδη και φοβερά εγκλήματα του κομμουνιστικού κόμματος, η αποκάλυψη των φρικτών στρατοπέδων συγκέντρωσης (Γκουλάγξ), ο διάχυτος φόβος, η διάψευση της επικράτησης του κομμουνισμού στον κόσμο, κατέστρεψαν συθέμελα το ετοιμόρροπο οικοδόμημα.

Νεαρή Ρωσίδα φοιτήτρια που κατάφερε εκείνη τη στιγμή, μέσω Πανεπιστημίου, να έρθει στην Ελλάδα, σοκαρίστηκε στη θέα βιτρίνας ενός συνοικιακού, μικρού σχετικά ζαχαροπλαστείου, με συνηθισμένη για μας ποικιλία γλυκών εδεσμάτων και τη δυνατότητά μας να προβούμε σε αγορές με λίγα χρήματα, σε διάφορα από αυτά.

Στη Μόσχα είχαν τη δυνατότητα να προμηθεύονται μισό κιλό τυρί το μήνα, ανά δύο άτομα. Στην ερώτηση, γιατί η Ρωσία, που λέγεται σιτοβολώνας της Ευρώπης αναγκάζεται σε εισαγωγή σιταριού από την Αμερική, δόθηκε η εξής απάντηση: «Είναι σατανικό το σύστημα και δεν παράγει».

Η πρώτη, βέβαια επίσημη ομολογία ότι «το σύστημα δεν παράγει», έγινε από τον Στάλιν, στις 7 Νοεμβρίου του 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα έφτασαν λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μόσχα. Τις πρώτες ημέρες της γερμανικής επίθεσης, ο Στάλιν δεν έκανε κανένα διάγγελμα στο λαό.

Όταν μίλησε στην καθιερωμένη παρέλαση στην κόκκινη πλατεία για την επέτειο της επανάστασης, τη στιγμή που έπρεπε να φύγουν οι Ρώσοι στρατιώτες απ’ εκεί, κατευθείαν για το τόσο κοντινό μέτωπο, επικαλέστηκε ονόματα από το πολεμικό παρελθόν, μεταξύ των οποίων, τον Αλέξανδρο Νέβσκυ, πρίγκιπα τον 13ο αιώνα κι άγιο τον Δημήτρη Ντσοϊ, επίσης άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, τον Αλέξανδρο Σουβόροφ, στρατηγό του 18ου αιώνα, τον Μιχαήλ Κουτούζοφ, ήρωα του πολέμου με τον Ναπολέοντα κι άλλους ήρωες του ρωσικού έθνους, χωρίς καμιά αναφορά στη μαρξιστική και κομμουνιστική ιδεολογία.

Απαρέγκλιτο στόχο είχε να εμψυχώσει τους στρατιώτες για να υπερασπιστούν με σθένος, γενναιότητα κι ηρωισμό την πατρίδα τους Τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Στάλιν αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Μητροπολίτη Σέργιο, ως Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, στην κενή θέση Πατριάρχη από το έτος 1925, για την άρτια συνέχιση της άρτιας και συντονισμένης προσφοράς της Εκκλησίας στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο.

Η Εκκλησία αυτή της Ρωσίας, συνιστά εκείνην που διώχτηκε με φοβερή σκληρότητα και τρομερή λύσσα μέχρι τότε, με τα πλέον απάνθρωπα βασανιστήρια, που κατέληγαν σε θανατώσεις σε ασύλληπτη έκταση, όπως σήμερα δείχνουν οι επίσημοι ανακοινώσεις αριθμών, που δίνει η στατιστική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ρωσίας.

Αυτή η μέτρηση αφοράει τα Εκκλησιαστικά καθιδρύματα, καθώς και τα πρόσωπα, που τα πλαισίωναν, πριν και μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης: Επισκοπές: Το 1914 ήταν μεσούσης περίπου της διάρκειας της Επανάστασης, αυτές μειώθηκαν συντριπτικά σε Σήμερα περίπου 130, κατόπιν πλήρους ελευθερίας. Ναοί: Οι αριθμοί σε αντίστοιχες ημερομηνίες: 54.174, 100, 19.100. Επίσκοποι: Οι τρεις αυτές αναφορές, έχουν; 163, 7, 160 με κάποιον μικρό ορθολογισμό. Κληρικοί; Οι τρεις παρόδοι δίνουν τους αριθμούς: Μονές: 1.025, καμιά, 588 με έντονο ορθολογισμό, κατά την διάκριση της Εκκλησίας και την ελεύθερη Διοίκησή της. Εκκλησιαστικές Ακαδημίες: Οι αριθμοί: 4, καμιά, 7.

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την κυριαρχία πάλι του «σιδηρού παραπετάσματος» και την αναδίπλωση του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, Δύσης κι Ανατολής, οι διωγμοί συνεχίστηκαν, σχεδόν με τον ίδιο ρυθμό.

Οι σημερινές έρευνες ανεβάζουν το συνολικό αριθμό των θυμάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού – μαρξιστικού καθεστώτος στην διάρκεια των εβδομήντα χρόνων της ισχύος της εξουσίας του στα ογδόντα εκατομμύρια.

Σήμερα, η θλιβερή κι αποκρουστική εκατοστή επέτειος – ανάμνηση της τρομερής απάτης, αποτελεί ημέρα ιερής μνήμης των μαρτύρων αυτών της πίστεως, όπως ο Άγιος Μάξιμος εξ Άρτης, Φωτιστής των Ρώσων κι ο οικουμενικός σύγχρονος ομολογητής, Άγιος Λουκάς ο ιατρός εκ Κριμαίας.

Στα εβδομήντα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τον Οκτώβριο του 1917, μέχρι την επίσημη αποκήρυξη του κομμουνιστικού καθεστώτος, κατά τον Δεκέμβριο του 1991, διάφορα γεγονότα, έδιναν κάποια μηνύματα, με αποκορύφωμα την φυγή (1967) από το Μόναχο της κόρης του Στάλιν Σβετλάνας, την καταφυγή στην Αμερική και τον χαρακτηρισμό του πατέρα της, που είχε σκοτώσει τους ετεροθαλείς αδερφούς της και τη θεία της, ως «ηθικού και πνευματικού τέρατος». Η μητέρα της φέρεται ως αυτόχειρας (;), την ίδια χρονιά, ακόμη πολύ νέα, τον Νοέμβριο του 1067 ακριβώς στην 50ή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Σχετικά με τα διαλαμβανόμενα παραπάνω αναγράφεται στο βιβλίο που εκδίδεται στην Αθήνα, με τον προκλητικό τίτλο: «Το λυκόφως του Μαρξισμού» από τον βραβευμένο και πολυγραφότατο και διάσημο θεολόγο, Νικόλαο Βασιλειάδη (127-2916).

Αυτό το βιβλίο αρχικά εκλήφθηκε ως αφελής ουτοπία, αλλά μετά την αποκάλυψη του μεγέθους της κακοδαιμονίας και διαπλοκής, κατά την κρίσιμη περίοδο, τότε αυτό αναγορεύτηκε σε αξιόλογο προφητικό και δικαιώθηκε πλήρως, όταν απρόσμενα μετά από εικοσαετία φάνηκε η πενιχρότητα της ΕΣΣΔ.

«Ο σύγχρονος κόσμος παρίσταται μάρτυς ενός πρωτοφανούς εις έντασιν και έκτασιν γεγονότος. Μία ιδεολογία στρατευμένων αθέων προσπαθεί επί μίαν πεντηκονταετία, δι’ όλων των μέσων, να υποσκάψει το πνευματικό υπόβαθρο, επί του οποίου στηρίζεται παν ό,τι ευγενέστερον έχομεν ως άνθρωποι και ως πολιτισμός.

Μάχεται να συσκοτίσει τας αιωνίους αληθείας και να διεισδύσει παντού. Η ιδεολογία αυτή είναι ο κομμουνισμός υπαρκτός). Μερικοί τον θεωρούν ως ένα συνηθισμένον σύστημα, πολιτικο-οικονομικόν. Ως μίαν κοινωνικήν αίρεσιν. Αλλ’ ο ίδιος ο κομμουνισμός) διακηρύσσει ότι είναι θεωρία ωλοκληρωμένη. Και επιμένει ότι καλύπτει όλας τας ανάγκας του κοινωνικού βίου. Διά τον λόγον αυτόν, δεν θέλει ν’ αφήσει χώρον, διά κανέναν άλλον, ούτε εις την κοινωνικήν ζωήν, ούτε εις την ψυχήν των ανθρώπων». Πρόλογος της εκδόσεως του 1967)».

Ο αείμνηστος Νικόλαος Βασιλιάδης συνεχίζει με το ίδιο αγέρωχο φρόνημα: «Ο εφηρμοσμένος Χριστιανισμός είναι αυτός, τον οποίον φοβείται περισσότερον παντός άλλου, ο κομμουνισμός γιατί είναι η μόνη αλήθεια εξ αποκαλύψεως). Εάν οι Χριστιανοί δείξουν την πίστιν των εκ των έργων της χριστιανικής των αγάπης, η κοινωνία θα ανορθωθεί και θα ορθοποδήσει. Το μίσος του κομμουνισμού έσβησε, όπου παρουσιάσθη η χριστιανική αγάπη…».

Και διαφωτιστικός για το νεοφανές εφαρμοσμένο σύστημα κομμουνισμού, που αναφέρεται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, θρησκευτικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό, πολιτιστικό, συμπεριφορικό, παιδείας, κουλτούρας, ο Βασιλειάδης συνεχίζει: «Ο κομουνισμός ενεφανίσθη εις το ιστορικόν προσκήνιον με την αξίωσιν, ότι αποτελεί την απαρχήν της νέας εποχής (το οποίο είναι σημερινό φρούτο της παγκοσμιοποίησης). Και όμως είναι ο επίλογος μιας παλιάς εποχής Λέγεται νέα εποχή κατ’ επίφαση, ενώ στην ουσία, συνιστά αρχαία υπόθεση κι ακολουθεί τις παγκοσμιοποιήσεις του παρελθόντος, Αρχαία Ελλάδα, Pax Romana, Ελληνιστική Εποχή, Βυζαντινή Αυτοκρατορία κλπ). Ο σύγχρονος κόσμος – Ανατολικός και Δυτικός – είναι ένας άρρωστος κόσμος. Έχει ανάγκη θεραπείας, μετανοίας και αναθεωρήσεως της ζωής και των σκέψεών του».

Για το προκείμενο ζήτημα, ανακεφαλαιώνοντας και συμπερασματικά, ο παρόν διακεκριμένος θεολόγος σημειώνει ως εξής το τέλειωμα της πραγματείας του: «Ο διάβολος έχει ήδη νικηθεί. Επομένως και ο άθεος κομμουνισμός, ένα από τα πιο δυναμικά του όργανα δεν μπορεί να σταθεί. Θα νικηθεί κι αυτός και θα λησμονηθεί, ως οντότητα που κάποτε ήταν υπαρκτή. Η Ρωσία θα ελευθερωθεί. Έχει γραφεί πριν την πτώση».

Ο τολμηρός συγγραφέας δικαιώθηκε. Αξιώθηκε να δει το «λυκόφως» μέχρι την πλήρη απόκρυψή του ανάμεσα στα πανύψηλα βουνά της Δύσης, όπου έχει υποστεί ελαφριά μετάλλαξη κι έτσι μεταποιημένο συνεχίζει να πλανάται στον κατάμαυρο ουρανό της κι απ’ εκεί μεταλαμπαδεύεται στις δορυφόρες κτήσεις της και προτεκτοράτα αποικιακής αναβίωσης, όπως η Ελλάδα.

Το βιβλίο του, μεταφράστηκε στα Ρωσικά. Προσκλήθηκε επανειλημμένως από την ηγεσία της Ρωσίας και τελικά πήγε κι έτσι κατάφερε να ζήσει από κοντά έναν θρύλο του 20ου αιώνα κι ειδικά έναν θρίαμβο της Μαρτυρικής Ρωσικής Εκκλησίας.

Ο εν λόγω θεολόγος μας, εκεί έδωσε διαλέξεις, στο περίφημο Πανεπιστήμιο Λομουσόφ, στη Μόσχα. Συζήτησε εκτενώς με τους φοιτητές για τη χριστιανική Ορθόδοξη πίστη, στις ίδιες αίθουσες, όπου πρώτα μόνον η φράση: Χριστός Ανέστη», σε οδηγούσε δέσμιο, εξόριστο στη Σιβηρία.

Ακόμη μίλησε στο Ελληνικό Σχολείο της Μόσχας, μπροστά σε παιδιά κι εγγόνια εξόριστων Ελλήνων στις στέπες του Καζακστάν, προκαλώντας μεγάλη συγκίνηση για την προσευχή που διεξήχθη, και τη συμπαράσταση. Ελλήνων, εκείνα τα μαρτυρικά χρόνια. Επικοινώνησε με συγγενείς ομολογητών της πίστεως, τιμώντας τους μαρτυρικούς αγώνες των δικών τους ανθρώπων.

Σ’ εμάς σήμερα, απομένει να προσέξουμε την καταληκτική πολύτιμη προτροπή του, για την επιτακτική ανάγκη «θεραπείας, μετανοίας και αναθεωρήσεως της ζωής όλων μας». Υπ’ όψη μας, ότι ο παντοειδής «πόνος», υπό την έννοια των ταλαιπωριών, κακουχιών, βασανιστηρίων, δοκιμασιών, ωδινών κλπ υπενθυμίζει την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο κι αποτελεί το κλειδί που ανοίγει η πόρτα του Παραδείσου, το εισιτήριο που οδηγεί στην αιωνιότητα, ίδιο χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των Αγίων, της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Κυρίου Ιησού Χριστού.

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ