Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Η Κυβέρνηση εφαρμόζοντας και καταστρώνοντας σχέδιο αποδόμησης κάθε Ορθόδοξου κι Ελληνικού θεμελιώδους στοιχείου στη δημόσια εκπαίδευση. Σύμφωνα με την πάγια τακτική σκοπιμότητας, που βασίζεται στον θερινό αιφνιδιασμό και στα τμήματα του Εθνικού Κοινοβουλίου.

Αυτοί οι τοποτηρητές των ξένων συμφερόντων, εγκαταστημένοι στο προτεκτοράτο της Αθήνας, που αναδείχθηκαν «βασιλικότεροι του βασιλέως», με το Προεδρικό Διάταγμα 79/2017 (ΦΕΚ 109/1η Αυγούστου 2017) ριζικές αλλαγές στο σχολείο ξεκινώντας από το Δημοτικό.

Με το άρθρο 3 του ως άνω Προεδρικού Διατάγματος (Π. Δ.) καταργείται ουσιαστικά ο εκκλησιασμός των μαθητών, ωσαύτως η έπαρση κι η υποστολή της σημαίας. Εξάλλου, με τον ταυτόχρονο ορισμό με κλήρωση, του σημαιοφόρου και παραστατών της σημαίας στις παρελάσεις κι εθνικές επετείους ή άλλες γιορτές των σχολείων, δέχεται σοβαρό πλήγμα το πνεύμα της αριστείας κι αξιοκρατικής διαπαιδαγώγησης.

Τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία της Θεσσαλονίκης εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους και την ολοκληρωτική αντίθεσή τους στα παραπάνω αντιχριστιανικά κι ανθελληνικά κυβερνητικά μέτρα, τα οποία θα έχουν πολύ δυσμενείς συνέπειες, που θα φανούν μακροπρόθεσμα, με την πάροδο του χρόνου.

Ειδικότερα, το Δημοτικό Σχολείο αποτελεί δομικό στοιχείο της κοινωνίας, έστω σαν στοιχειώδης εκπαίδευσής της και διαδραματίζει αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο στην γενική διαμόρφωση της προσωπικότητας και πιθανή ανάπτυξη κι ανάδειξη σε εξαιρετική φυσιογνωμία των πολιτών, που βρίσκονται στην παιδική, τόσο εύπλαστη και τρυφερή ηλικία.

Στις ημέρες μας, «των ισχνών αγελάδων», παρατηρούμε μια ολόπλευρη απαξίωση όλων των θεσμών, των αρχών, αξιών και παραδόσεών μας – συστατικών στοιχείων της ιδιοπροσωπείας του λαού μας κι εθνικών μας στερεότυπων μιας σπουδαίας ιδιαιτερότητας – τη στιγμή που κάθε λαός και κράτος περιφρουρεί τα ουσιώδη στοιχεία που συνιστούν την οντότητά του κι αποκαλύπτουν την ταυτότητά του.

Στο ζήτημα του σχολικού Εκκλησιασμού δεν είναι δυνατόν να αποδεχθούμε μόνον τις ελάχιστες επιλογές, που ορίζει το Π. Δ. Η Τρίτη παράγραφος του άρθρου 3 οδηγεί ουσιαστικά στην κατάργηση του σχολικού Εκκλησιασμού. Ο λαός μας λοιπόν ζητεί πάραυτα την απόσυρσή της και την επαναφορά των όσων προέβλεπε το προηγούμενο καθεστώς με το Π. Δ. 201/1998.

Η σημαία είναι το κατεξοχήν σύμβολο κι ιδιαίτερο γνώρισμα της κάθε κρατικής οντότητας. Αυτή εγκολπώνει την έννοια της πατρίδας, την οποία αντιπροσωπεύει κιόλας. Σπάνια τιμή στη σημαία συνιστά η απόδοση αξίας και σεβασμού στην πατρίδα, που οι πρόγονοί μας γι’ αυτή έχυσαν το αίμα τους, σαν ήρωες στους εκάστοτε εθνικούς απελευθερωτικούς και λυτρωτικούς αγώνες, ενώ προσβολή της σημαίας αποτελεί συνάμα προσβολή της πατρίδας.

Ο ορισμός σημαιοφόρου με κλήρωση, υποβαθμίζει τον συμβολισμό της σημαίας πάνω στην εθνική υπόσταση κι απαξιώνει πλήρως την αριστεία κι αξιοκρατία. Ο παλαιότερος ορισμός ως σημαιοφόρου του αρίστου μαθητή αποτελεί επιβράβευση της επιτυχημένης προσπάθειάς του κι έναυσμα για φιλότιμη κι ευγενική άμιλλα στο επίπεδο των συμμαθητών του.

Η εφάπαξ απλή ανάρτηση της σημαίας στο σχολικό συγκρότημα, όπως γίνεται στις λοιπές δημόσιες υπηρεσίες, δεν αρκεί, γιατί το σχολείο είναι επιτετραμμένο με την διάπλαση ορθοφρονούντων πολιτών. Η έπαρση κι η υποστολή της σημαίας με τη συνοδεία του Εθνικού Ύμνου σε στίχο και μέλος, αποτελεί ιδιαίτερη κι άκρως ιερή στιγμή της λειτουργίας του σχολείου, ενάντια στην καθημερινή πεζότητα κι ισοπέδωση των ημερών μας.

Η έπαρση κι υποστολή της σημαίας συντελεί στην καλλιέργεια χρηστών κι υπευθύνων πολιτών, οι οποίοι μέσα κι απ’ αυτή τη διαδικασία μαθαίνουν να σέβονται την πατρίδα και τα σύμβολά της, μπαίνοντας σιγά-σιγά στο νόημα που έχει η αξία της συμμετοχής στα κοινά.

Η παρουσία της Εκκλησίας, κατά τις εθνικές εορτές, τονίζει τη συμπόρευση και τη συμπαράστασή της σε κάθε εκδήλωση ολόκληρου του λαού. Με την παρουσία της η Εκκλησία λαμπρύνει κάθε τέτοια τελετή.

Η παρουσία της σημαίας στους ναούς κατά την διάρκεια της δοξολογίας στις εθνικές επετείους κι η πλαισίωσή της στην εκφώνηση των αντίστοιχων πανηγυρικών, είναι δηλωτικές του σεβασμού στις αξίες, που αυτές αντιπροσωπεύουν κι επιβάλλονται από τον ίδιο τον σκοπό του εορτασμού.

Για όλους αυτούς τους λόγους, απαιτείται η ολοσχερής κατάργηση των επίμαχων διατάξεων του ως άνω αναφερομένου Π. Δ. ή την επαναφορά στα όσα συμπεριλαμβάνονταν στο Π.Δ. 201/1998. Ό,τι νέο δεν ισοδυναμεί με σωστό, αλλά μπορεί να είναι καταστροφικό κι οπισθοδρομικό.

Ανακεφαλαιώνοντας, ας υπογραμμισθεί ότι μια μακροχρόνια πρακτική του λαού, καταντάει πάγια συνήθεια και διαμορφώνει το έθιμο, το οποίο υπερισχύει του σχετικού νόμου και καλύτερα μπορεί να πούμε ότι κατευθύνει τον αρμόδιο νομοθέτη για να νομοθετήσει ανάλογα.

Ένας νόμος για να έχει μεγάλη διάρκεια ισχύος, πρέπει πρώτα να υιοθετηθεί και να ζυμωθεί μακροχρόνια από τη λαϊκή βούληση και να καταξιωθεί από τη διαδοχή γενεών. Δεν μπορεί η νομοθετική εξουσία, προκειμένου για δημοκρατικό πολίτευμα και Κράτος Δικαίου, αυθαίρετα και χωρίς να λογαριάζει τη βάση, να προβαίνει στο έργο της. Αυτό σημαίνει ρήξη με την ελληνική κοινωνία και συνεπάγεται επαναστατικό δίκαιο, το οποίο μόνον δίνει τη δυνατότητα για ολοκληρωτική κοινωνική αναμόρφωση.