Γράφει ο Ηλίας Καραθάνος

Στη Δύση οι άθεοι, με τον μανδύα του κακώς εννοούμενου προοδευτισμού, και την ανάμειξή τους σε οικονομικές ίντριγκες και διαπλοκές, η οποία τους δίνει την πυγμή κι επιρροή στους λαούς, οι ηγέτες των οποίων προσπαθούν να τους μιμηθούν, ως πειθήνια και δουλικά όργανα, προκειμένου να ανεβούν ή να διατηρήσουν τις καρέκλες τους, όπως οι δικοί μας που είναι καρεκλοκένταυροι.

Αυτά τα άθεα στοιχεία είναι απομεινάρια του Διαφωτισμού και παρουσιάζεται στην υψηλότερη κοινωνική διαστρωμάτωση και κουλτούρα στην ελίτ της κορυφής, που συνήθως είναι ατίθαση κι απείθαρχη, όπως κι οι εντολοδόχοι τους, ανά τον κόσμο.

Στην αρχή απ’ τα κέντρα και Διευθυντήρια της Δύσης, με τους παρτιζάνους, η αθεΐα διαδίδεται ως μόδα που σήμερα έγινε σουξέ, το οποίο βαθμιαία σαν εφήμερο ιδίωμα, συνεχώς φθίνει κι εξατμίζεται, καθώς η σταθερότητα είναι ευλογία Θεού, που δεν βρίζεται. Πρόκειται για θεωρητικό και φιλολογικό κίνημα, που δεν έχει τις ρίζες του βαθιά στα ενδόμυχα φυλλοκάρδια, αλλά σε μια αναπόδεικτη κοσμική ψευδαίσθηση, η οποία στηρίζεται στις αρχές της ισοπέδωσης, ισότητας, κι όχι ισοτιμίας κι αξιοκρατίας, με την ιδιωτική πρωτοβουλία της ανάπτυξης, που στην ουσία θεμελιώνουν μια πραγματική πρόοδο και την ανοδική εξέλιξη.

Η αριστερίστικη χροιά των άθεων γεμίζει πλαστότητα και πλάνη,, προσποιούμενη έτσι χωρίς την Αλήθεια, να αποκρύψει ένα υποκριτικό πρόσωπο, με απραγματοποίητες, αγεφύρωτες κι απίθανης υλοποίησης υποσχέσεις, αόριστα θα, που ξεχειλίζουν λαϊκισμό, ψηφοθηρία και σκοπιμότητα.

Δημοκρατία τους είναι η ασυδοσία κι η συμφεροντολογία της προνομιούχου ηγετικής κλίκας. Η μεσαία τάξη που πραγματικά είναι η κινητήριος μηχανή που ωθεί στην κατάκτηση του μέλλοντος στο πνευματικό κι οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο, υποβαθμίζεται σε μια χωρίς προηγούμενο, προλεταριοποίηση.

Κι εμείς οι Έλληνες, είμαστε θύματα αυτής της ξενομανίας, του ξενόφερτου αθεϊσμού, αθετούμε μια υπερδιχιλιετή λαϊκή πατροπαράδοτη παράδοση, που χαρίζει την ιδιαιτερότητα, την υπεροχή και το προβάδισμα της ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα πεδία ενδιαφέροντος, νευραλγικούς ή μη τομείς, κάνοντας θαύματα με τη σύμπνοια, ενότητα, αγωνιστικότητα και κοινωνική συνοχή.

Ο Χριστός για την εξάπλωση του Χριστιανισμού στα πέρατα της οικουμένης, ως πλατφόρμα χρησιμοποίησε τις υλικές, ηθικές, διανοητικές και πνευματικές παροχές και δυνατότητες του Ελληνισμού και τώρα τηρώντας την ευγνωμοσύνη, θέλει να ανταποδώσει, αρκεί να υπάρχει ένθερμη πίστη σ’ Αυτόν, εκ μέρους των ταγών μας, οι οποίοι μας οδηγούν και μας εκπροσωπούν, ώστε να μην είναι παραχαράκτες της πολιτικής.

Οι δικοί μας λες και δεν είχαν ζωτικά θέματα που λιμνάζουν, για να ασχοληθούν, «περί άλλων τυρβάζουν», «αφήνοντας τον γάμο, να πάνε για πουρνάρια» και βρίζουν τον Χριστό με άθεα κι αντίχριστα νομοσχέδια, στα οποία χρησιμοποιούν σαν πιόνια, εξαθλιωμένες και περιθωριοποιημένες κοινωνικές τάξεις, για να δείξουν τον κενό τους αριστερισμό, παράλληλα με έναν κουλτουριάρικο, ευκαιριακό αθεϊσμό. Αδιαφορούν για τον λαό μας, αν πεθαίνει, ξεπαγιάζει, πεινά, διψάει, αρρωσταίνει, ζει ποιοτικά μια εξαθλιωμένη ζωή κλπ. Δεν τηρούν τουλάχιστον μια ιεράρχηση και προτεραιότητα, αλλά φαίνεται ότι «όλα τα ΄χει η Μαριορή κι ο φερετζές της λείπει».

Οι Δυτικοί πλάθουν ένα παραμύθι περί αθεΐας, σαν προϋπόθεση κατοχής του ανώτερου μορφωτικού σκέλους. Πρόκειται για ένα σενάριο που ακολουθεί τον μπολσεβικισμό της Ρωσίας. Ενός ρωσικού θαύματος σαν να διαβάζεις φρεσκοτυπωμένες σελίδες ενός νέου μαρτυρολογίου, αλλά όταν ακούς τα κοιμητήριά τους, τότε λέμε για ανάσταση μέσα απ’ το σκοτάδι της αθεΐας και στήνονται εκατομμύρια βαπτιστήρια.

Τότε καταλαβαίνεις πως αυτές οι δυο μικρές λέξεις που συνθέτουν τη φράση: «χριστιανική πίστη», γκρέμισαν από τον θρόνο της την αθεΐα και γέμισαν με δάκρυα μετανοίας κι ευγνωμοσύνης τα μάτια αστροναυτών, επιστημόνων, ηθοποιών, συγγραφέων κι εκατομμυρίων απλού λαού.

Η πρόκληση της θεωρίας της εξέλιξης, που αμφισβητεί τον Θεό, είναι παλαιά υπόθεση και έτσι τώρα στη Δύση, μιλούμε για ανανέωση του Δαρβινισμού στο όνομα του Νέο-Δαρβινισμού, υπό την πτυχή που παραπάνω θίγεται.

Ξεκίνησε από τον Δαρβίνο με τη φυσική επιλογή, και πολύ αργότερα, διατυπώθηκε ο γενικός μηχανισμός της, μέσω συνεχών περιορισμένων τυχαίων μεταλλάξεων στο γενετικό υλικό των οργανισμών, οι οποίες κληρονομούμενες, εμφανίζονται στις επόμενες γενεές και διαχέονται στον πληθυσμό.

Η τυχαία εμφάνιση της ζωής και το πέρασμα εκατομμυρίων ετών, αόριστα κι αβάσιμα στοιχεία, υπερασπίζονται εντελώς αναπόδεικτα κι αυθαίρετα τη θεωρία αναβάθμισης του πιθήκου στο επίπεδο του ανθρώπου, που τον υποβιβάζει από το ζενίθ του εξουσιαστή, στο ναδίρ του άλογου ζώου, που ευνόητα ακυρώνει τη θεία Δημιουργία, την εικόνα κι ομοίωση του Θεού, το «καλόν λίαν της Δημιουργίας», που ευνόητα συνεπάγονται την αθεΐα.

Μέσα στους κόλπους των εξελικτικών, ήδη υπάρχει διαφωνία στο αν η εξέλιξη ήταν μια συνεχής και βραδεία διαδικασία, κατά τους γενετιστές, ή μία διαδικασία με άλματα, κατά τους παλαιοντολόγους, λόγω της έλλειψης απολιθωμάτων, ξεκάθαρων μεταβατικών δομών και μορφών. Αυτή η διχογνωμία των υποστηρικτών της θεωρίας, δηλώνει το ανυπόστατο κι αβάσιμο.

Όμως κι οι δυο αυτές πλευρές συμφωνούν σε μια τυχαιότητα μιας ακαθοδήγητης διαδικασίας, που δεν απαίτησε καμιά ειδική υπερφυσική παρέμβαση, φυσικά αποκλείοντας την ύπαρξη Θεού Δημιουργού. Η εμφάνιση όμως σχεδιασμού στη βιολογία, αναγνωρίζεται από πολλούς επιστήμονες κι αποτελεί μία επιπρόσθετη απόδειξη που δείχνει με ενάργεια, την ύπαρξη ενός εξωτερικού θεϊκού σχεδιαστή.

Ακόμη κι αυτός που δηλώνει άθεος εξελικτικός βιολόγος Richard Daukins παραδέχεται την εμφάνιση σχεδιασμού. Η βιολογία ασχολείται με τη μελέτη πολύπλοκων πραγμάτων που έχουν σχεδιαστεί για έναν σκοπό. Κι η βιοχημική πρόκληση στην Εξέλιξη περιγράφει έναν αριθμό ανεξήγητων βιολογικών συστημάτων και μικρο-μηχανικών, που δείχνουν αυτόν τον σχεδιασμό.

Έτσι το ερώτημα που τίθεται από πολλούς σημερινούς επιστήμονες είναι: Μπορούν από μόνες τους οι φυσικές δυνάμεις, δηλαδή οι νόμοι της φυσικής και της χημείας, οι ακαθοδήγητες τυχαίες μεταλλάξεις κι η δημιουργική δύναμη της φυσικής επιλογής να είναι υπεύθυνες για την πολυπλοκότητα της ζωής και την εμφάνιση του σχεδιασμού της, χωρίς την υποκίνηση κάποιας Ανώτερης Δύναμης-Θεό, πράγμα που υποστηρίζουν πολλοί αθεϊστές βιολόγοι, όπως ο βιοχημικός Michael Behe.

Άλλοι θρησκευόμενοι (;) εξελικτικοί επιστήμονες, όπως ο γενετιστής Francis Collins, προάγοντας την εξελικτική διαδικασία, αλλά αποκλείοντας την τυχαιότητα. Αυτοί θεωρούν ότι η εξέλιξη σχεδιάστηκε από τον Θεό, ο Οποίος επέλεξε αυτή τη διαδικασία κι έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να την αποκαλύψει

Οι καθαρόαιμοι εξελικτικοί στην πλειοψηφία τους είναι άθεοι ή αγνωστικιστές, χωρίς να συμμερίζονται την προσέγγιση των λεγόμενων θρησκευόμενων εξελικτικών, υποστηρίζοντας ότι Εξέλιξη και Θεός-Δημιουργός δεν μπορεί να συμβιβαστούν, ούτε βέβαια να συνυπάρξουν.

Είναι γεγονός ότι η θεωρία της εξέλιξης θεωρείται «ταμπού» στο χώρο της βιολογίας κι αποτελεί την «ιερή αγελάδα» της μοντέρνας ακαδημαϊκής κοινότητας, η οποία όντας αθεϊστική κι αγνωστικιστική στην συντριπτική πλειοψηφία της.

Περιφρονεί τους επιστήμονες που δεν την υποστηρίζουν, θεωρώντας τους ανυπόληπτους, οπισθοδρομικούς, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη τους και την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Είναι αποκλειστικό προνόμιο η επιστημονική αλήθεια της Εξέλιξης, κατά την υπάρχουσα νοοτροπία

Αποκαλυπτικό όσων σήμερα ισχύουν, αυτό που έγραψε ο Janes Tour, καθηγητής οργανικής χημείας και νανοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Bice στο Χιούστον των ΗΠΑ: «Η πρόσφατη συμβουλή μου στους τελειοφοίτους σπουδαστές μου υπήρξε άμεση κι αποκαλυπτική. Εάν διαφωνείτε με τη θεωρία του Δαρβίνου, κρατείστε τη διαφωνία για τον εαυτό σα, εφόσον υπολογίζετε την καριέρα σας».

Όμως η πιο πάνω στάση της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν κατάφερε να εμποδίσει το φούντωμα της διαμάχης σε παγκόσμιο επίπεδο, μεταξύ των εξελικτικών και των δημιουργιστών (υποστηρικτές της δημιουργίας), αντίθεση που καλά κρατεί στις μέρες μας.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελίμοβιτς, πολεμώντας τον αθεϊσμό και συγχρόνως υποστηρίζοντας τη Θεία Δημιουργία του σύμπαντος και του ανθρώπου: «Ο Παράδεισος, τι επιδράσεις αλήθεια, έχει πάνω στη ζωή μας! Άραγε, μπορεί κάτι που δεν υπάρχει να κάνει τόσα καλά»! Για να επιτύχει τον σκοπό του, αναφέρει ένα χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού, τον Παράδεισο.