Γράφει ο Κώστας Μπανιάς

Νίκος Χρ. Καραβασίλης. Μελισσουργιώτης. Μεγάλη μορφή του πολιτισμού, της λαογραφίας.

Το καλοκαίρι του 1944 ο μέγας Γεώργιος Κοτζιούλας τον είχε μαζί του στην «Λαϊκή Σκηνή» στο θέατρο του Βουνού (βλέπε την ιστορική φωτό, η οποία κοσμούσε το μαγαζί, παντοπωλείο που είχε δίπλα από του Μπαϊκούση, όπου σήμερα είναι λογιστικό γραφείο). Εκεί μέσα στην βιτρίνα των γαλακτοκομικών, είχε την ιστορική φωτο από το 1949 μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε. Πιτσιρίκος εγώ, περνούσα από το μαγαζί του, πήγαινα στο 3ο (παράγκες - τολ), οι πατεράδες μας ήταν φίλοι, είχαν και λίγο συγγένεια, ήταν Μελισσουργιώτες.

Το 1954 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αρταίων (δεύτερος σε ψήφους) με δήμαρχο τον Ιωάννη Παπαβασιλείου. Αντιδήμαρχος Πολιτισμού (1954-1958). Από το 1968 έως και το 1996, επί τριάντα χρόνια, στα Διοικητικά Συμβούλια του Μουσικοφιλολογικού Συλλόγου «ΣΚΟΥΦΑΣ». Αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας, έφορος Πολιτισμού, κυρίως του θεάτρου, που το υπηρέτησε από 18 χρονών, κορυφαίο μέλος του Συλλόγου. Ποιητής, λαογράφος. Μερικά από τα βιβλία του είναι: «Χάθηκαν αμνημόνευτοι», «Η τελευταία απαντοχή», «Μαντώ», «Ανθοί και χίμαιρες», «Ου… νταίσεις», «Στην ελπίδα και στην απόγνωση», «Προδομένη νοσταλγία».

Μέγιστη προσωπικότητα. Πολυσχιδής. Ψηλός. Ευθυτενής. Αθλητικός άντρας. Ομορφάντρας. Βροντώδη ίσια φωνή.

Τον Ιούλιο του 1967 μαζί με τον δεύτερο ξάδελφό του, Βασίλη Γ. Καραβασίλη, (διευθυντής του Νοσοκομείου Άρτας), και την επιτροπή του «Ερυθρού Σταυρού» μάζεψαν τρόφιμα, ρούχα, βιβλία και όλα τα συναφή και τα πήγαν στους σεισμόπληκτους του χωριού μας κυρίως, όπως και στα Θεοδώριανα (καταστρεπτικός σεισμός στις 2 Μαΐου 1967). Βοήθησε ποικιλοτρόπως από κάθε μεριά το χωριό μας. δεν ήθελε τυμπανοκρουσίες. «Να πετύχουμε την δουλειά μας για το χωριό μας, για την πόλη μας…».

Ναι, σεβαστέ, αγαπητέ, άρχοντα της βιοπάλης, του πολιτισμού, Νίκο Χρ. Καραβασίλη. Υποκλίνομαι… Αιώνιος. Ελαφρύ το χώμα.