Γράφει ο Δημήτρης Μαυράκης*
Στην Κεντρική Αφρική, στην µακρινή την Κένυα, στην Επαρχία Kakamega κι ακόµη περισσότερο συγκεκριµένα στον οικισµό Intangalasia, οι κάτοικοι του υποφέρουν από µόνιµες ασθένειες, όπως βρογχικές λοιµώξεις, τύφο, κλπ. που οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουν τα οικονοµικά µέσα και τις δυνατότητες πρόσβασης σε καθαρό νερό.
Για αυτούς τους ανθρώπους, µήπως µπορούµε να τους εξασφαλίσουµε «...λίγο πόσιµο νερό παρακαλώ...» την ηµέρα να έχουν να πίνουν και να µαγειρεύουν, ίσως και να πλένονται χωρίς να αρρωσταίνουν;
Για το πρόβληµα των κατοίκων της Intangalasia µας ενηµέρωσε ο καθηγητής Francis Orata Omoto (Πανεπιστήµιο Επιστήµης και Τεχνολογίας Masinde Muliro – Κενυα) στη διάρκεια συζήτησης µεταξύ των συµµετεχόντων Πανεπιστηµίων στην Ενεργειακή Κοινότητα (UNAI SDG7 Hub – Energy Community) για την «2030 Agenda for Sustainable Development».
Μία συµφωνία που περιλαµβάνει τους 17 Στόχους Βιώσιµης Ανάπτυξης και την οποία έχουν υπογράψει και κυρώσει όλες οι χώρες – µέλη του ΟΗΕ χώρες και στις οποίες βεβαίως περιλαµβάνεται και η Ελλάδα.
Μία συµφωνία που στο ιδρυτικό της κείµενο οι συνυπογράφουσες χώρες διακηρύσσουν ότι «…∆εσµευόµαστε ότι κανείς δεν θα µείνει πίσω…» στη κοινή προσπάθεια της ανθρωπότητας για την επίτευξη των 17 Στόχων Βιώσιµης Ανάπτυξης.
Μία διατύπωση που αφορά ευάλωτες κοινωνικές οµάδες σε αναπτυγµένες και κυρίως υπανάπτυκτες και υπό ανάπτυξη χώρες.
Σε αυτό το πλαίσιο ο καθ. Francis Orata Omoto ανέφερε την περίπτωση του οικισµού Intangalasia παρέχοντας αναλυτικά στοιχεία σύµφωνα µε τα οποία ένα ποσό €24.000 θα επέτρεπε, µε την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών µονάδων, την άντληση και µεταφορά 160 λίτρων καθαρού νερού για 4 ώρες ηµερησίως σε κάθε ένα από τα 100 νοικοκυριά του οικισµού.
Στις αρχές Ιουλίου πραγµατοποιήθηκε η 109η Σύνοδος των Πρυτάνεων των 24 ΑΕΙ της χώρας. Με επιστολή µου προς την ασκούσα καθήκοντα προέδρου της Συνόδου αξιότιµη Πρύτανη του Πάντειου Πανεπιστηµίου, το οποίο «ειρήσθω εν παρόδω» είναι και µέλος του UNAI, πρότεινα τη συµβολική συµµετοχή των ελληνικών πανεπιστηµίων στις προσπάθειες υλοποίησης της «2030 Agenda for Sustainable Development” µε την συγκέντρωση €24.000 για τα 100 νοικοκυριά της Intangalasia, πόσο που θα αντιστοιχούσε σε €1000 ευρώ ανά ΑΕΙ.
Απασχοληµένη µε τα «όντως σοβαρά» και πολύπλοκα θέµατα της Συνόδου, η αξιότιµη κυρία Πρύτανης δεν θεώρησε σκόπιµο να ασχοληθεί µε αυτό το θέµα «…και µε το δίκιο της τέτοιο ασήµαντο πράγµα δεν καταδέχθηκε να το σηµειώσει…».
Σηµασία φάνηκε να έχουν άλλα, «…Να αρχίσει το τραπέζι. ∆ούλοι τους αυλούς, τη φωταψία…» να τιµήσουµε τον Περιφερειάρχη και τους άλλους χρυσούς χορηγούς… µε τα παιδιά της Intangalasia που πίνουν µολυσµένο νερό θα ασχολούµεθα...
Ίσως σε µία επόµενη Σύνοδο, ...ίσως µία άλλη προεδρεία, …ίσως ένας άλλος Πρύτανης να έχει µία διαφορετική προσέγγιση, ίσως...
Παρ’ όλα αυτά και επειδή ως χώρα και κοινωνία έχοµε υπογράψει την “2030 Agenda” στην οποία συνοµολογούµε ότι «…∆εσµευόµαστε ότι κανείς δεν θα µείνει πίσω…», στον ιδιωτικό τοµέα ένας οργανισµός µε την επωνυµία “Quality Net Foundation” ανακοίνωσε «50 ηγέτιδες εταιρείες που αποτελούν πρότυπα Βιώσιµης Ανάπτυξης στη χώρα µας» που θα µπορούσαν να διαθέσουν €24.000 για αυτά τα 160 λίτρα καθαρού νερού την ηµέρα, στις 100 οικογένειες της Intangalasia.
Το πρόβληµα είναι ότι δεν µπορεί κανείς να επικοινωνήσει µαζί τους. Παρά τις διακηρύξεις, η επικοινωνία µε την πρόεδρο κ. Χ.Ε., την Γ.Γ. της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών κ. Χ.Α, την Πρόεδρο του ΕΒΕΑ κ. Σ. Κ-Ε, τον πρόεδρο της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΣΕΒ κ. Ε.Β. ή ακόµη και µε την αρµόδια για παροχή περισσότερων πληροφοριών κ. Α. Μ. είναι απλώς αδύνατη.
Μπορούν βεβαίως να βραβεύονται ως «ηγέτιδες εταιρείες» στην επίτευξη στόχων κερδοφορίας όχι όµως και για συµµετοχή στις παγκόσµιες προσπάθειες επίτευξης των 17 Στόχων Βιώσιµης Ανάπτυξης, αν δεν στηρίζουν ευάλωτες κοινωνικές οµάδες, ιδιαίτερα σε χώρες µε υπανάπτυκτες και υπό ανάπτυξη οικονοµίες.
Επειδή όµως ενδέχεται να πρόκειται για κάποια φρικτή παρανόηση, αν κάποιο στέλεχος σε κάποια από αυτές τις «50 ηγέτιδες εταιρείες» ενηµερωθεί και επιθυµεί να διαθέσει αυτές τις €24.000, ας επικοινωνήσει µαζί µας στο unai.hub.sdg7@kepa.uoa.gr.
Το αίτηµα είναι: €24.000 για «… λίγο πόσιµο νερό παρακαλώ…» σε 100 οικογένειες στον οικισµό της Intangalasia, στην επαρχία Kakamega της Κένυα.
Ακούει κανείς;
ηµήτρης Μαυράκης, Καθηγητής, UNAI SDG7 Hub Co-Chair
Με επιτυχία εκπαιδευτικό πρόγραμμα οδικής ασφάλειας για μαθητές στα Ιωάννινα
Ανακοίνωση εργασιών λήψης δεδομένων κατά μήκος δημόσιων δρόμων – Ν. Άρτας
Ιωάννινα: Εξιχνιάστηκε απόπειρα κλοπής σε Ιερό Ναό
Κουρά αιγοπροβάτων: Μέτρα βιοασφάλειας για την αποτροπή νοσημάτων
ΟΑΣΝΑ: Παρέμβαση για τον μαύρο ακανθώδη αλευρώδη με αιχμές στη διαχείριση του ζητήματος
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Judo U14 και U12 στην Άρτα
