Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης*
Η απόφαση του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, που εν προκειμένω, αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο de facto αυτόνομων περιοχών του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ, θέτει νέα δεδομένα στην εξελισσόμενη Ρωσο-ουκρανική αντιπαράθεση, και επίσης, στην αντιπαράθεση της Ρωσίας με το εν ευρεία εννοία Δυτικό μπλοκ.
Η απόφαση αυτή της Ρωσικής ηγεσίας, ενισχύει περαιτέρω τον ήδη συντελούμενο εδαφικό ακρωτηριασμό της Ουκρανίας, επηρεάζοντας αισθητά και επί τα χείρω, την αρχιτεκτονική του ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας, και επίσης, παραβιάζοντας ανοιχτά το Διεθνές Δίκαιο.
Μέσω της αναγνώρισης της ανεξαρτησίας των δύο περιοχών της Ανατολικής Ουκρανίας, η Ρωσία επιτείνει την πίεση γύρω από την Ουκρανία, στο εγκάρσιο σημείο όπου, όχι μόνο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της προσάρτησης των δύο περιοχών, κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης προσάρτησης της χερσονήσου της Κριμαίας (η γεωγραφική εγγύτητα εδώ, μπορεί να διαδραματίσει ρόλο), αλλά και της ανάληψης στρατιωτικής δράσης στο εγγύς μέλλον, με το διάγγελμα του προέδρου Πούτιν να αντανακλά το πως αντιλαμβάνεται πλέον ένα σημαντικό μέρος της Ρωσικής πολιτικής, διπλωματικής και στρατιωτικής ελίτ της Ρωσίας, την γειτονική Ουκρανία.
Δηλαδή, ως χώρα που στερείται λόγων ύπαρξης, ταυτότητας και υπόστασης, όντας κατά βάση ένα τεχνητό κατασκεύασμα, η δημιουργία του οποίου ανάγεται επί εποχής Λένιν και Οκτωβριανής Επανάστασης (1917).
Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως, δεν έχουμε δει στο άμεσο παρελθόν, μία τόσο άμεση αμφισβήτηση της κυριαρχίας και της υπόστασης μίας χώρας(1), μία συστηματική ηθική, αξιακή και ιστορική(2) απαξίωση της (όπως και της πολιτικής ηγεσίας της) η οποία συντελείται επί τη βάσει της ‘Ρωσικότητας,’ μία άρνηση του δικαιώματος αυτής της χώρας στο να προβεί, ως ανεξάρτητη και κυρίαρχη στις δικές της στρατηγικές επιλογές.
Υπό αυτό το πρίσμα, ένα στοιχείο το οποίο δεν έχει αναδειχθεί όσο έπρεπε αυτές τις ημέρες, σχετίζεται με το ό,τι το Πουτινικό καθεστώς, έμπλεο αυτοπεποίθησης και ‘μεγαλείου,’ μετά από τις τελευταίες χρονικά, και επιτυχημένες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ρωσίας, επενδύει σε μία κατά το δοκούν, ή αλλιώς, εργαλειοποίηση της ιστορίας, νοηματοδοτώντας ως τον κύριο προσδιοριστικό παράγοντα με βάση τον οποίο μπορεί να επιχειρηθεί η αλλαγή συνόρων στην ευρωπαϊκή ήπειρο και πιο συγκεκριμένα, στην περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης, υποσκελίζοντας εμπρόθετα, τους κανόνες που διέπουν το Διεθνές Δίκαιο, παραδεδεγμένες ηθικές αξίες που συν-αποτελούν το ευρωπαϊκό σύστημα αξιών και συν-διαμορφώνουν το πλαίσιο εντός του οποίου συν-υπάρχουν και επικοινωνούν κυρίαρχα κράτη μεταξύ τους, τους κανόνες εκείνους που θέτουν όρια στην ασυδοσία.
Αποτρέποντας από την μετακύλιση ή αλλιώς, από τον μετασχηματισμό της Διεθνούς Τάξης σε ένα άναρχο σύστημα όπου θα επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού.
Η συνωμοσιολογική πρόσληψη του κοινωνικού-πολιτικού γίγνεσθαι, ευδιάκριτη στον τρόπο με τον οποίο προσελήφθησαν ‘κύματα’ κοινωνικής-πολιτικής διαμαρτυρίας(3) σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, και στην ίδια την Ουκρανία, τροφοδοτούν τον Ρωσικό, ιστορικό αναθεωρητισμό. Από τις πρωινές ώρες της Πέμπτης, εξελίσσεται η Ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το αν θα εξελιχθεί σε επιχείρηση ανακατάληψης όλης της Ουκρανίας.
Ένα σημείο στο οποίο μπορούμε να σταθούμε, είναι πως η Ρωσική στρατιωτική εισβολή, ερείδεται πάνω στην Ρωσική ρητορική των προηγούμενων ημερών: ‘Η Ουκρανία δεν υφίσταται ως χώρα.’ Το ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας και η μεταψυχροπολεμική τάξη πραγμάτων, αναδιαμορφώνονται βιαίως.
(1) Εστιάζοντας περαιτέρω στα του διαγγέλματος του Ρώσου προέδρου, θα λέγαμε πως για τον ίδιο, η Ουκρανία καθίσταται μία ιδιαίτερη περίπτωση ‘μη χώρας,’ κάτι το οποίο ‘εν τοις πράγμασι’ νομιμοποιεί τις επιθετικές κινήσεις της Ρωσίας.
(2) Προφανώς, ο σύγχρονος Ρωσικός αναθεωρητισμός, επεκτείνεται έως του πεδίου επανεξέτασης συγκεκριμένων πτυχών της Σοβιετικής ιστορίας, με τον Βλαντιμίρ Λένιν, να εκλαμβάνεται ως ένας εκ των προσώπων που συνέβαλλαν στη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά, ως εκείνο το πρόσωπο το οποίο διαδραμάτισε ιδιαίτερο ρόλο στην εκ των έσω υπονόμευση της έννοιας της ‘Ρωσικότητας.’
(3) Σύμφωνα με τις Ρωσικές αφηγήσεις και αναλύσεις, οι διαμαρτυρίες αυτές δεν ήταν παρά αποτέλεσμα των ‘ραδιουργιών’ στις οποίες προέβη η εκάστοτε πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών (βλέπε Ουκρανία), με επίδικο την προώθηση των ‘συμφερόντων’ των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, εις βάρος της Ρωσίας και των ζωτικών αναγκών της.
*Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτωρ στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
Άρτα: Αυτοδιοικητικά πρόσωπα στο προσκήνιο για το ψηφοδέλτιο της ΝΔ
Αντίστροφη μέτρηση για τις συντάξεις Μαΐου – Σε δύο δόσεις οι πληρωμές από τον ΕΦΚΑ
Έρχεται νέο «Εξοικονομώ» με επιδοτήσεις έως 80% - Μέσω λογαριασμών ρεύματος η συμμετοχή
ΔΥΠΑ: Από 20 Απριλίου αιτήσεις για επιδότηση έως 14.220 ευρώ - Ποιους αφορά
Συνάντηση Δημάρχου Γ. Καραϊσκάκη με τον Γ.Γ. του ΥΠΕΣ
Μερόπη Τζούφη: «Η κυβέρνηση επιτρέπει κεραίες κινητής τηλεφωνίας κοντά σε σχολεία»
