Αναρτήθηκε στις:17-05-21 17:15

Pablίτο γιόκ…


Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*


Μπήκε φουριόζος και ανακάτεψε την τράπουλα στην Ισπανία με περιδίνηση αισθητή σε όλη την Ευρώπη.

Στην προσπάθεια αποφυγής της χρεοκοπίας και των μνημονίων η σκληρή λιτότητα έβγαλε τους αγανακτισμένους στις πλατείες και δεν έχασε την ευκαιρία.

Ο Pablo Iglesias τον Γενάρη του 2014 σχηματοποίησε τις αντιδράσεις των φτωχοποιημένων κοινωνικών τάξεων και ίδρυσε το Podemos το πασίγνωστο πλέον Ριζοσπαστικό Αριστερό Κίνημα.

Είχε τόση δυναμική το εγχείρημα που μέσα σε λίγους μήνες εξελέγη Ευρωβουλευτής και σε ένα χρόνο το 2015 το Podemos σκαρφάλωσε στο 20,6 % σε μια άκρως συντηρητική με χουντικές καταβολές Ισπανία.

Ως αντιπολίτευση ανέξοδα ο πολλά υποσχόμενος Pablίτο χάϊδευε αυτιά και λαϊκισε ασύστολα αναλαμβάνοντας να εκπροσωπήσει την πληττόμενη μεσαία τάξη και τις φτωχοποιημένες ομάδες της Ισπανικής κοινωνίας.

Έπασχε και αυτός από το προπατορικό σύνδρομο της συντριπτικής πλειοψηφίας των στελεχών της αριστεράς που λένε πολλά και πράττουν το απόλυτο τίποτα και που νομιμοποιούν την παρουσία τους μόνο σε καθεστώς αντιπολίτευσης, μη κανονικότητας και κοινωνικών αναταραχών σκαρφαλώνοντας στα κάγκελα και υψώνοντας την γροθιά για να ξεχωρίζουν.

Η ατυχία του σε συνέχεια των εκλογικών συσχετισμών του 2019 τον έφερε κυβερνητικό εταίρο ως Αντιπρόεδρο της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Πέντρο Σάντεθ.

Γοητευμένος και τυφλωμένος από τα φώτα της εξουσίας αγνόησε τις σοσιαλιστικές του καταβολές, αδιαφόρησε τελείως για τις κοινωνικές ομάδες που τον εξουσιοδότησαν να τους εκπροσωπεί, συντηρητικοποιήθηκε και αφομοιώθηκε από το σύστημα.

Όταν ο πολίτης νιώθει απογοήτευση και προδοσία γίνεται πολύ αυστηρός κριτής και όταν έρχεται η ώρα αποδίδει τα «τω καίσαρος τω καίσαρι».

Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές για την Περιφέρεια της Μαδρίτης όπου ο Pablίτο τέθηκε επί κεφαλής της παράταξης των Podemos πήρε αυτό που του άξιζε και πήγε σπίτι του. Το 7% ήταν ένα ηχηρό ράπισμα για τα έργα και τις ημέρες του και είναι πολύ προσποιητή η παραίτησή του από την πολιτική με πρόσχημα το άνοιγμα στην ανανέωση νέων προσώπων στην ηγεσία αντί ευθαρσώς να αναλάβει πλήρως και αποκλειστικά τις ευθύνες του.

Είναι αδιανόητο για ένα ηγετικό στέλεχος με κυρίαρχη δυναμική στην αρχή της καριέρας του να αποχωρεί ξαφνικά στην παραγωγικότερη πολιτικά ηλικία των 42 ετών εκεί που λογικά πρέπει και οφείλει να φουλάρει μηχανές και να φορτσάρει για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού.

Που να έβρισκε όμως χρόνο να ασχοληθεί με τα κατακλυσμιαία προβλήματα των συνταξιούχων που καθηλώθηκε η σύνταξη, των εργαζόμενων που πλέον το εισόδημα δεν αρκούσε για τις βασικές βιοτικές ανάγκες, των αγροτών που δεν κάλυπταν πλέον το κόστος παραγωγής και εγκατέλειπαν την ύπαιθρο, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών που έχασαν την περίοδο της πανδημίας τον ελάχιστο τζίρο που τους κρατούσε βιώσιμους, τους άνεργους που χρόνο με τον χρόνο χάνουν κάθε ελπίδα και μια κοινωνία σαν πληγωμένο θηρίο στην κυριολεξία στριμωγμένη στην γωνία;

Είχε πλέον άλλες μικροαστικές ασχολίες ο άνθρωπος. Επέλεξε την πλέον αριστοκρατική συνοικία της Μαδρίτης να αγοράσει την πολυτελή βίλα του αξίας 600.000,00 ευρώ και ο χρόνος του να την κάνει ξεχωριστή δεν επαρκούσε για άλλες ασχολίες. Ο θυμόσοφος λαός λέει ότι αν δεν παντρέψεις αδερφή και δεν φτιάξεις σπίτι απέτυχες παταγωδώς στην ζωή. Έτσι μοιραία οι υποσχέσεις έμειναν στο χρονοντούλαπο χωρίς αντίκρισμα.

Μόνο που υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο και ίσως δεν γνώριζε το ρητό “ο θεός συγχωρεί, ο λαός τιμωρεί”.

Οι ομόσταυλοί του της Γαλλικής "Ανυπότακτης Αριστεράς" Ζαν Μελανσόν και ο ντόπιος Αλέξης Τσίπρας αποφεύγουν "σαν ο διάβολος το λιβάνι" να σχολιάσουν την ντροπιαστική και όλα όσα σηματοδοτεί ήττα της αριστεράς στην Ευρώπη.

Η Ισπανική υποχώρηση δείχνει τον δρόμο...

*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι οικονομολόγος



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ