
Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*
Δεν είναι και λίγες οι φορές που η δημοκρατία μας λαβωμένη και στιγματισμένη από λάθη, αβλεψίες και παραλήψεις των εκπροσώπων του λαού μας λύγισε.
Όσες φορές και αν βρέθηκε αδύναμη και ευάλωτη δεν έτρεχαν συνήθως οι ικανοί, οι επαρκείς και αυτοί που ο λαός εξουσιοδοτούσε.
Σε τέτοιες στιγμές βγαίνουν από το καβούκι τους οι ακραίοι, οι άνθρωποι της νύχτας, οι ελέω κληρονομικότητας και αυτοί που με βίαιο τρόπο και ετσιθελικά αναλαμβάνουν να την σώσουν.
Στην ουσία όμως επειδή δεν έχουν τρόπο να επιβιώνουν στα πλαίσια των ιδεών, των αρχών και των αξιών της δημοκρατίας επιδιώκουν ως σύγχρονοι εφιάλτες να την διασύρουν, να ασελγήσουν πάνω της και να την απαξιώσουν.
Την αποφράδα ημέρα της 21ης Απριλίου του 1967 κάποια ανδρείκελα με στρατιωτική περιβολή και αρρωστημένη αντίληψη έβαλαν μια χώρα που υπήρξε ανά τους αιώνες το λίκνο των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού και η γενέτειρα της δημοκρατίας στον γύψο για επτά ολόκληρα χρόνια.
Οι στρατοκράτες της χούντας έτρεφαν ένα απύθμενο μίσος απέναντί της γιατί γνώριζαν καλά ότι χωρίς την επιβολή των τάνκς και της κρατικής βίας δεν θα τους γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους.
Η κατάργηση στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός, κοινωνικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η συνεπαγόμενη Κυπριακή τραγωδία καταγράφουν στην συνείδηση του δημοκρατικού πολίτη του κόσμου την χούντα των συνταγματαρχών ως μια από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.
Η δική μας δημοκρατία όμως έχει έγγειες τιτάνιες δυνάμεις και δεν τους έκανε την χάρη.
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά.
Είναι χτισμένη πάνω στα γερά θεμέλια του χρυσού αιώνα του Περικλέους, του Πλάτωνα, του Ισίδωρου, του Σόλωνα, του Αριστοτέλη, και των νεώτερων Υψηλάντη, Κολοκοτρώνη, Μαυροκορδάτου, Καποδίστρια, Χαρ. Τρικούπη και Ελ. Βενιζέλου και δεν θα λυγίσει και δεν θα υποστείλει ποτέ την σημαία.
Θέλει να αγκαλιάζει όλους τους Έλληνες και μέσα από απλές και κοινά αποδεκτές διαδικασίες να είναι ακριβοδίκαιη και να πορεύονται κάτω από πνεύμα ισονομίας, ισοτιμίας, ισηγορίας και ισοπολιτείας οι πάντες χωρίς εξαίρεση.
Γιατί αυτή είναι μεγαλόψυχη και μεγαλόκαρδη με όλα τα παιδιά της.
Και τέτοιες μελανές σελίδες δεν θα επιτρέψει σε κανέναν νοσηρό εγκέφαλο να ξαναγραφτούν.
Είναι η μοναδική σε παγκόσμιο επίπεδο δημοκρατία που όσο και αν λαβωθεί, όσο και αν στιγματιστεί ξέρει από μόνη της να επουλώνει τις πληγές της.
Όπως ο φοίνικας μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται...
*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι οικονομολόγος