Αγαπητοί αναγνώστες της έγκυρης εφημερίδας «Ο ΜΑΧΗΤΗΣ» της Άρτας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου με πρωτεύουσα την Αγία ιστορική πόλη της Άρτας, μοιάζει σαν φωτεινό μετέωρο στον συννεφιασμένο ουρανό της Λατινοκρατούμενης Ελλάδας κι είναι μια από τις λαμπρότερες και ενδοξότερες σελίδες του μεσαιωνικού Ελληνισμού.

Είναι μια υπέροχη Εθνική εποποιία, που θα μείνει αθάνατη στη μνήμη του Ελληνικού Έθνους.

Το νέο αυτό κράτος που προέκυψε από τον διαμελισμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας, μετά την κατάληψη της βασιλίδας από τους Λατίνους Σταυροφόρους, το 1204 έως και το 1449 εκτείνονταν από το σημερινό Δυρράχιο της Αλβανίας έως τα βόρεια της Πελοποννήσου κοντά στον Κορινθιακό και ένα διάστημα έφθασε στα σύνορα της Λατινοκρατούμενης βασιλίδας του βυζαντίου, στα χρόνια του κραταιού Δεσπότη των Κομνηνοαγγέλων ΘΕΟΔΩΡΟ.

Το νέο κράτος είχε ως πρωτεύουσα την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΓΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ – ΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ και ένωσε τον Ελληνισμό της κυρίως Ελλάδας, για πρώτη φορά ύστερα από πολλούς αιώνες.

Και, φυσικά, χρησιμοποιούσε την πανάρχαια, αναγεννητική του δύναμη σε όλους τους τομείς της ζωής, της τέχνης, της παραγωγής, της θρησκείας και του πολιτισμού.

Κατόρθωσε έτσι να δημιουργήσει μια αραγή Ελληνική ενότητα στη βάση του λαού και με ακμαίο φρόνημα να κρατήσει, επί 250 χρόνια, μακριά και πέρα από τα σύνορα του τους Αλβανούς, τους Βούλγαρους, τους Σλάβους (που στα δικά μας χρόνια πολιτικές κυβερνήσεις ξεπουλήσανε το όνομα της Ελληνικής Μακεδονίας στους βάρβαρους εγκληματίες του Ελληνισμού, Σλάβους), τους Σέρβους, τους Αβάρους, τους Ούνους, τους Γότθους και Βησιγότθους.

Και να φτάσει ανανεούμενο και μαχόμενο με μια ψυχή, έως τα πρόθυρα της ΒΑΣΙΛΙΔΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, για να την ελευθερώσει από τα βάρβαρα και εγκληματικά στίφη των σταυροφόρων.

Ο ιδρυτής του ΔΕΣΠΟΤΑΤΟΥ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, με πρωτεύουσα ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, ο Μιχαήλ Α’ Έγγελος Κομνηνός Δούκας, ήταν από τους πιο άξιους και σπουδαίος ηγεμόνας της εποχής του, ήταν πρώτος εξάδελφος του Αλεξίου Δ’, του τελευταίου αυτοκράτορα του βυζαντίου, πριν το 1204.

Και με την ορμή που είχε αυτός και οι ακρίτες του, συνεχιστές των οραματιστών του, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, αν το άφηναν οι βυζαντινοί της Νίκαιας θα είχε εκδιώξει τα βάρβαρα και εγκληματικά στίφη των Σταυροφόρων από την πόλη του ΜΕΓΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ πολύ πιο πριν από το 1261.

Και το σημαντικότερο, όπως το υποστηρίζουν αρκετοί ιστορικοί και μελετητές, δεν θα περνούσαν στην Ελλάδα οι Τουρκομογγόλοι.

Πραγματικά, για τρεις αιώνες περίπου, το ΔΕΣΠΟΤΑΤΟ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΜΕ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, υπήρξε «ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ» έτσι παρέμεινε το ΔΕΣΠΟΤΑΤΟ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΜΕ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, που γύρω του συσπειρώθηκε ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, για να σώσει τον Εθνισμό του και τη θρησκευτική του συνείδηση του Χριστιανισμού.

«Χαίρει έχουσα η πόλις ΑΡΤΑ τον σον Πάνσεπτον Ναόν. Οσία, ιαμάτων ιατρείον υπάρχοντα, τοις προσιούσιν αυτώ μετά πίστεως και αιτουμένοις την θερμήν σου σκέπην και αντίληψιν, ω ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΑΞΙΑΓΑΣΤΕ».

Η Χριστιανική σύζυγος και μητέρα από τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες διέπρεψε στα έργα της φιλανθρωπίας και της αγάπης. Τα συμπεριέλαβε μέσα στις οικογενειακές και τις κοινωνικές υποχρεώσεις, διεπότισε μ’ αυτά την καθημερινή ζωή της, τα έκανε όχι για να ΕΠΙΔΕΙΧΘΕΙ – με σκοπό τον εντυπωσιασμό, την πρόκληση θαυμασμού, αλλά για να ολοκληρώσει την προσωπικότητά της.,

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι στην περίπτωση αυτής της εξασκήσεως της αγάπης, της συναίσθησης του καθήκοντος είχε γίνει εσωτερική ανάγκη της ψυχής της.

Τα εξασκούσαν τα έργα αυτά με όλη τους την προθυμία και την καρδιά οι Χριστιανικές γυναίκες όχι μόνο της Αποστολικής εποχής, αλλά και των μετέπειτα αιώνων.

Φυσικό είναι και πρέπει να αναφερθεί μια μεγάλη γυναικεία προσωπικότητα που έζησε στην πράξη ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

Οι φιλάνθρωπες ενέργειες ήταν σκοπός της ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ, η άμιλλα στην αρετή ασχολία της και κυριαρχική φροντίδα της, «η εαυτής σωτηρία».

Πρώτο και μεγάλο στόχο της έβαλε η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ την συστηματική, την οργανωμένη φιλανθρωπία, για την ανακούφιση των πτωχών, των πονεμένων, των φυλακισμένων, των αδικημένων και θλιβομένων της εποχής εκείνης σ’ όλη την επικράτεια του κράτους του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Τότε στους δρόμους της κραταιάς, της ιστορικής Αγίας Πόλης της Άρτας, συναντούσε τις πιο πάνω ταλαιπωρημένες ψυχές.

Σ’ ολόκληρη την επικράτεια του Δεσποτάτου της Ηπείρου Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ έκτισε νοσοκομεία για τους άπορους ασθενείς, γηροκομεία για τους απροστάτευτους γέρους, ορφανοτροφεία για τα πτωχά και απροστάτευτα και πονεμένα ορφανά. Ξενώνες γι’ αυτούς που δεν είχαν στέγη για να μείνουν, αλλά και για να φιλοξενούνται οι άποροι ξένοι. Έκτισε εστιατόρια, τα οποία ονόμαζαν τράπεζα και ήταν μεγάλοι χώροι για να τρώνε μεσημέρι και βράδυ οι πτωχοί.

Έκτισε παρθεναγωγεία για να μορφώνονται τα κορίτσια. Φρόντισε και έγιναν εργαστήρια πολλών ειδών χειροτεχνίας, πλεκτικής, υφαντικής, ραφής και κεντημάτων. Εργαστήρια πραγματικά κυψέλες που βούιζαν από εργάτριες δραστήριες, πειθαρχημένες και πάντα χαρούμενες από το ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ για τις φιλανθρωπίες της έδωσε όλα τα πλούτη της που κληρονόμησε από την πατέρα της ΙΩΑΝΝΗ ΠΕΤΡΑΛΕΙΦΗ (από τα Σέρβια της Κοζάνης) και από τον άνδρα της ΜΙΧΑΗΛ Β’ ΑΓΓΕΛΟ ΚΟΜΝΗΝΟ ΔΟΥΚΑ. Σκόπευε να προσφέρει και τη ζωή της ακόμη για τις ανάγκες των πτωχών, τους αντίκριζε σαν αδέλφια.

Έκτισε σχολές, σχολεία, μοναστήρια, ιερούς ναούς όπως του Αγίου Γεωργίου και σήμερα τιμάται Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ, βιβλιοθήκες, γεφύρια και πολλά άλλα αξιόλογα έργα, για τα οποία οι πάντες ανεγνώριζαν το φιλάνθρωπο έργο της, και εξεδήλωναν την ευγνωμοσύνη τους και την αποκαλούσαν ΑΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ πραγματικά, διακρίθηκε ως μια δυνατή μορφή ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ικανοτήτων, αδαμάντινο χαρακτήρα (που δύσκολα συναντάς στα σημερινά μας χρόνια), ανοιχτούς πνευματικούς ορίζοντες και ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ και στη ζωή.

Σε καιρούς άσχημους, γεμάτους κινδύνους, αλλά και φθόνο, υποκρισία, μίση και πολεμικές ιαχές Η ΔΟΥΚΑΙΝΑ ΘΕΟΔΩΡΑ – Η ΑΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ θριάμβευε με την αρετή, το θάρρος και τις προβλέψεις της. Με αποτέλεσμα να βγάζει συχνά από τα αδιέξοδα και τις κρίσιμες καταστάσεις τον Δούκα Μιχάηλ Β’ Άγγελο, αλλά και να σώζει το ίδιο το Δεσποτάτο και τον Ελληνισμό από την καταστροφή.

Συνάμα ως γυναίκα υπήρξε και ένα αθώο πλάσμα, πληγωμένο και πικραμένο στα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου της από τον δυνάστη σύζυγό της… Στην προσωπική της ζωή Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ – Η ΑΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ έφτασε στα έσχατα όρια της ανθρώπινης ταπείνωσης, αντοχής, υπομονής και αυτοσυγκράτησης. Κατορθώνοντας να διατηρήσει αναλλοίωτο τον εαυτόν της από το συντριμμό του πεπρωμένου της. Αλλά και ανεπηρέαστο από τον παρασυρμό της δόξας και της βασιλικής τρυφής.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΥΡΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΜΑΧΗΤΗΣ» ΑΡΤΑΣ, όταν η νύχτα πέφτει στην ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΡΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ θαρρείς ότι σταματά απότομα η ροή της Ιστορίας πάνω στις διάσπαρτες πανεύφημες και πανέμορφες εκκλησίες (που σήμερα ο ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ – ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΣΣΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΕΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΡΓΑ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ), στα μισοσκότεινα μοναστήρια, στις όχθες του ποταμού Αράχθου, στο Ιστορικό θρυλικό γεφύρι, στο ιστορικό Κάστρο που είναι σε πλήρη εγκατάλειψη, στο λόφο της Περάνθης, στην πλούσια πεδιάδα, στον πλούσιο Αμβρακικό Κόλπο, πέρα στα υπερήφανα Τζουμέρκα, στις πλαγιές και στις κορφές της Πίνδου.

Παντού, τότε, αισθάνεσαι να αναβιώνουν μνήμες, θρύλοι και νοσταλγίες από το Ελληνικό – Χριστιανό Δεσποτάτο της Ηπείρου.

Να βρεθούμε μπροστά στην ΙΕΡΗ ΛΑΡΝΑΚΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ – ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΑΣ, να προσκυνήσουμε και να αποτίσουμε φόρο τιμής και ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ – ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ που είχε βασανιστεί, αλλά και είχε μεγαλουργήσει σε ΕΡΓΑ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ. «Σήμερον αβρύνεται η πόλη της ΑΡΤΑΣ, κατέχουσα την σορόν των λειψάνων σου, ως κρήνην πηγάζουσαν, των θαυμάτων ρείθρα, μήτερ ΘΕΟΔΩΡΑ, καταπλατίζουσαν αυτήν ταις θεραπείαις και ταις ιάσεσι, τους νόσους απελαύνουσαν, τας ασθενείας διώκουσαν, τους πιστούς προστατεύουσαν και την πόλιν ΦΥΛΑΤΤΟΥΣΑΝ.