Αφιερωμένο στον Κώστα Μπατσή

Ψυχή π’ ακούει που τραγουδάει σε ρίζες και ρουμάνια,

μέσα στις ακροποταμιές μαζί με τα πλατάνια,

με ήρωες και ξωτικά στα βάθη των αιώνων

γίνεται τσάμικο η καρδιά στους τάφους των προγόνων.

Κι όταν ο άνεμος βογγά και τη βροχή σκορπίζει

έρχεται δάκρυ της ψυχής έτσι το χώμα ανθίζει

«φτενά χωράφια και στεγνά» όμως οι φλόγες ψέλνουν

φεγγοβολάνε τα βουνά, τα κόκκαλα ανασταίνουν.

Εσύ μ’ αγάπη τραγουδάς σε ρούγες και σε κάστρα

χορεύεις με τις πασχαλιές κρυφομιλάς με τ’ άστρα.